Άννα Κουφοπούλουτης Άννας Κουφοπούλου
Μια στήλη εμπνευσμένη από εσάς για εσάς. Η στήλη της φωνής σας για τα θέματα της πόλης μας.

Αρκετοί ψηφοφόροι επιλέγουν τα τελευταία χρόνια να απέχουν από τις εκλογές, είτε ως μια μορφή διαμαρτυρίας είτε από απερισκεψία. Οι περισσότεροι λόγω της απογοήτευσης των πολιτικών δρώμενων, αλλά και της κακοδιαχείρισης που γίνεται από αρκετούς πολιτικούς, επιλέγουν συνειδητά να απέχουν από τις κάλπες. Ουσιαστικά με αυτόν τον τρόπο θεωρούν ότι δεν έχουν ευθύνες για τα πολιτικά τεκταινόμενα που θα ακολουθήσουν, αφού οι ίδιοι δεν επέλεξαν-εξέλεξαν κανέναν από αυτούς.

Υπάρχουν, βέβαια, κι εκείνοι, οι οποίοι απέχουν από το δικαίωμα του εκλέγειν πιστεύοντας ότι θα επιτύχουν τη δημιουργία μιας μη ολοκληρωμένης Βουλής, η οποία με βάση τον νόμο δεν μπορεί να υπάρξει. Αυτό, ωστόσο δεν ξέρω κατά πόσο είναι εφικτό να γίνει ή ακόμη κι αν είναι οι συνέπειές του θα είναι σοβαρές.

Η επιλογή της αποχής όμως, συνειδητή ή μη, δε γίνεται από όλους αντιληπτή. Μεγάλο μέρος των πολιτών θεωρεί την αποχή ως τρόπο φυγής και αποφυγής από το αναφαίρετο δικαίωμα που σου δίνει η Δημοκρατία, το δικαίωμα του εκλέγειν. Με αυτόν τον τρόπο, όμως, αφήνουν την τύχη των πολιτικών σε όλους τους υπόλοιπους που επιλέγουν να ψηφίσουν, ακόμη κι αν δεν γνωρίζουν όλα όσα οφείλει ένας συνειδητοποιημένος ψηφοφόρος.

Γι’ αυτό το τεύχος, λοιπόν, σκεφτήκαμε να σας ρωτήσουμε αν κατά τη γνώμη σας:

Είναι πολιτική άποψη η αποχή ή πρέπει ο πολίτης να ασκεί το δικαίωμα που του δίνεται να ψηφίζει;

Γιώργος Μπερτόλης

Με την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας κατοχυρώνεται και το δικαίωμα των πολιτών να ψηφίζουν την πολιτική της αρεσκείας τους. Το δικαίωμα αυτό δίνει πολλές ελευθερίες, όπως η ελευθερία λόγου και συμμετοχής στα κοινά. Τα άτομα, ασκώντας το δικαίωμά τους να ψηφίζουν, ουσιαστικά, ασκούν το δικαίωμα να εκφράζουν την άποψή τους ελεύθερα.
Παρόλα αυτά, με τα διάφορα γεγονότα που χαρακτηρίζουν τη σημερινή πολιτική σκηνή, καθώς και το αίσθημα απογοήτευσης που νιώθουν ορισμένοι πολίτες, αρκετοί πολλές φορές επιλέγουν να μην ψηφίσουν. Θεωρούν, λοιπόν, την απόχη δικαίωμα και άποψη που την εκφράζουν ελεύθερα. Επομένως, είναι στη βούληση των ατόμων το εάν θα ασκούν το δικαίωμά τους να ψηφίζουν ή να απέχουν.

Εύα Τριήρη

Σε μία εποχή πολιτικής παρακμής η σημασία της ψήφου είναι ύψιστη και καθοριστική για την πορεία κάθε κράτους. Ας αναλογιστούμε, όμως, πρώτα ποια στοιχεία καθιστούν μια ψήφο συνειδητή και όχι απόρροια ενός αριστοτεχνικά χειραγωγημένου ή αγανακτισμένου ατόμου.
Εξασκώ το δικαίωμα της ψήφου μου, λοιπόν, όταν υπάρχει μια κατεύθυνση, μια τακτική, ένα όραμα που με εκφράζει. Θέλω να ψηφίζω όταν τα αυτιά μου δεν βομβαρδίζονται από αερολογίες και αντιλήψεις ποτισμένες λαϊκισμό και μικροαστικά κατάλοιπα.

Η αποχή, επομένως, σε μια κοινωνία πολιτικής υποβάθμισης, είναι πολιτική στάση. Η αποχή δεν ποινικοποιείται. Ορθώς μιλάμε για δικαίωμα ψήφου και όχι για υποχρέωση. Υπό την στέγη ενός δημοκρατικού πολιτεύματος είναι φασιστικό η αποχή να κρίνεται ως «απραξία που οδηγεί στον άκρατο μηδενισμό». Η πολιτική σκηνή μιας χώρας διαγράφει το μέλλον των πολιτών της και αυτό το ζήτημα είναι μείζον και ίσως το πιο ουσιώδες. Όλοι εσείς, λοιπόν, είστε ικανοποιημένοι που «στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος»;

Νίκος Ψωμιάδης

Η ψήφος ήταν υποχρεωτική και υπήρχαν νομικές κυρώσεις μέχρι το 1998. Από εκεί και έπειτα η Βουλή αποφάσισε να καταργήσει τη νομοθεσία και να δώσει στον ψηφοφόρο το δικαίωμα επιλογής, καθώς η δημοκρατία πρεσβεύει ελευθερία.

Η προσωπική μου γνώμη, όμως, είναι κάπως διαφορετική. Με την αποχή να φτάνει στα ύψη, η κατάργηση της υποχρεωτικής ψήφου δεν απελευθέρωσε την αποχή ως πολιτική πράξη, αλλά διευκόλυνε τον απαθή πολίτη που έχει μόνο δικαιώματα και… καμία υποχρέωση. Προφανώς υπάρχουν δύο πλευρές στο κάθε νόμισμα.

Βούλα Κορδερά

Το δικαίωμα του «εκλέγειν» και του «εκλέγεσθαι» υπάρχει από αρχαιοτάτων χρόνων. Σύμφωνα με το λεξικό της κοινής νεοελληνικής, δικαίωμα είναι «η απαίτηση, αξίωση που την επιτρέπει ένας άγραφος νόμος ή που την κατοχυρώνει ένας γραπτός νόμος, σε αντιδιαστολή προς την υποχρέωση ή το καθήκον». Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι το δέον ο πολίτης να ψηφίζει, αλλά χρεών εστί προκειμένου να αποφασίζεται όσο το δυνατόν από την πλειοψηφία οτιδήποτε αφορά στο κοινωνικό σύνολο.

Από αυτή την άποψη, το να απέχει κάποιος από το δικαίωμά του αυτό είναι εφικτό. Με την απόφαση της αποχής (κυρίως λόγω απογοήτευσης ή ως «εκδίκηση» προς τα πολιτικά πρόσωπα και τις ενέργειες αυτών) αυτομάτως μεταφέρει τις σημαντικές λήψεις αποφάσεων στους Άλλους. Αυτοί οι Άλλοι μπορεί να έχουν διαφορετικές ανάγκες και εμπειρίες από τον Απέχοντα και οι αποφάσεις που θα λάβουν να ικανοποιούν συμφέροντα και προσδοκίες που δε συμφωνούν και με αυτόν.

Ωστόσο, ο Απέχων δε θα ευσταθεί να κρίνει την τελική απόφαση ή να εκφράζει τη δυσαρέσκειά του ως προς αυτή, από τη στιγμή που «ένιψε τας χείρας του». Κάτι που διακρίνουμε να συμβαίνει συχνά: ανθρώπους που ναι μεν απέχουν από το εκλογικό δικαίωμα, αλλά κατακρίνουν τα τεκταινόμενα χωρίς να είναι και σε θέση να προτείνουν ή/και να υποστηρίξουν έμπρακτα κάποια ρεαλιστική εναλλακτική.