της Ιφιγένειας Παρασκευοπούλου

Με τις εκλογές να έχουν τελειώσει και τις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους και το ΔΝΤ να έχουν ήδη μπει σε μία τροχεία η MarathonPress έκανε τη βόλτα της στα στέκια των νέων της περιοχής για να αφουγκραστεί την νέα γενιά.

Τι λένε οι νέοι, ποιες είναι οι πρώτες τους σκέψεις μετά τις εκλογές και πώς αντιμετωπίζουν αυτή τη μεγάλη αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Για πρώτη φορά από τα χρόνια της Μεταπολίτευσης ένα κόμμα της Αριστεράς αναλαμβάνει, και μάλιστα σε μία ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο, τη διακυβέρνηση της χώρας. Ο Αλέξης Τσίπρας, είναι ο νέος πρωθυπουργός, ο νεότερος που στην σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, έχει εκλεγεί σε αυτή τη θέση.

Τα ερωτήματα που θέσαμε είναι τα εξής:

  • Μετά από 40 χρόνια, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, έσπασε το δίπολο των δύο άλλοτε «μεγάλων κομμάτων», όπως συνηθίζονταν να λέγονται, της Μεταπολίτευσης. Πώς αντιμετωπίζετε αυτή την αλλαγή;
  • Θεωρείτε ότι όντως μπορεί να είναι κάτι διαφορετικό;
  • Εάν είστε αισιόδοξοι ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θέλετε να αλλάξει, και εάν όχι τι είναι αυτό που σας ανησυχεί;

Σπύρος Παπακωνσταντίνου, ετών 18, φοιτητής

“Θεωρώ αυτή την αλλαγή ως κάτι διαφορετικό και είμαι πολύ αισιόδοξος γι’ αυτή την αλλαγή γιατί πιστεύω ότι χρειαζόταν σε αυτή τη φάση και την κατάσταση που περνάει αυτή την περίοδο η Ελλάδα. Παρόλα αυτά χρειάζεται σκληρή προσπάθεια απ’ όλους και κυρίως από την κυβέρνηση και το πρώτο πράγμα στο οποίο πιστεύω ότι πρέπει να επικεντρωθεί η προσπάθεια για να γίνουν κάποιες διαφοροποιήσεις είναι στο εκπαιδευτικό σύστημα”.

Μαρία Ραγκέμπ, ετών 24, φοιτήτρια

“H σοβαρή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα οδήγησε τους πολίτες σε αυτό το «ξέσπασμα» και στην αλλαγή του πολιτικού σκηνικού μετά από 40 χρόνια. Θεωρώ ότι κάθε αλλαγή μπορεί να έχει εξίσου θετικές αλλά και αρνητικές επιπτώσεις. Είμαι αρκετά επιφυλακτική για το κατά πόσο οι νέες πολιτικές που θα επιδιώξει η κυβέρνηση θα έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, ωστόσο πάντα πίστευα στην πυγμή και τις δυνατότητες των νέων ανθρώπων. Σίγουρα, είναι κάτι τελείως διαφορετικό απ’ ότι έχουμε συνηθίσει. Για πρώτη φορά αριστερό κόμμα αναλαμβάνει την εξουσία, ωστόσο σε βάθος χρόνων θα κριθεί και το αποτέλεσμα. Θεωρώ ότι ο τομέας της παιδείας και το σύστημα φορολόγησης χρειάζονται επιτακτικές αλλαγές. Στο μυαλό μου αλλά και στον κάθε Έλληνα υπάρχει ο φόβος της εξόδου της χώρας από την Ε.Ε,  πιστεύω όμως ότι δεν θα φτάσουμε σε ακραίες καταστάσεις και στο τέλος θα ανακάμψουμε”.

Πάνος Δερδεμέζης, ετών 24, Επιχειρηματίας

“Το πολιτικό σκηνικό άλλαξε 180ο. Αυτό εγώ το βλέπω πολύ καλό γιατί όντως ο κόσμος έχει ανάγκη από μια αλλαγή, και ας είναι μικρή ή μεγάλη αυτό θα το δείξει ο χρόνος. Ο κόσμος θέλει ελπίδα και η ελπίδα είναι αυτό που προσπαθεί να φέρει η αριστερά στο φοβισμένο μυαλό του Έλληνα. Οπότε θεωρώ αυτή την αλλαγή πολύ σημαντική για τον Έλληνα και τον βίο του. Τώρα τα παπαγαλάκια της δεξιάς έδειξαν όχι μόνο ότι δρουν με γνώμονα τα συμφέροντα της Τρόικας αλλά ότι την υποστηρίζουν κιόλας. Προφανώς με τα παραπάνω που είπα φάνηκε ότι είμαι αισιόδοξος. Το πρώτο πράγμα έγινε ήδη. Ο κόσμος δε θα χάσει την πρώτη κατοικία. Όταν ξέρεις ότι θα σου πάρουν το σπίτι και βγαίνει κάποιος και λέει «από την ημέρα που βγούμε καταργείται με νόμο στη Βουλή η κατάσχεση πρώτης κατοικίας» αυτό φέρνει ελπίδα στον κόσμο που έχει ζήσει και ζει δύσκολα αυτές τις μέρες του τόπου”.

Ζέρβας Παναγιώτης, ετών 21, φοιτητής

“Βρίσκομαι στην Αυστρία για δουλειά. Πιστεύω ότι μπορεί να αλλάξει πράγματα και να κάνει το κάτι διαφορετικό. Αισιόδοξος δεν είμαι αλλά προσπαθώ να πιστέψω, γιατί χρειαζόμαστε πίστη. Εφόσον δεν είμαι στην Ελλάδα, θα έλεγα να βοηθήσει τους νέους που είναι στο εξωτερικό να γυρίσουν στην πατρίδα τους για ένα καλύτερο αύριο”.

Εύα Πετρίδη, ετών 24, ηθοποιός-φοιτήτρια

 

“Την αντιμετωπίζω με επιφυλακτικότητα. Χαίρομαι που επιτέλους κυβερνάει τη χώρα μας ένα άλλο κόμμα πέρα από Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, αλλά είναι πολύ νωρίς ακόμα για να πω κάτι περισσότερο. Θέλω να πιστεύω ότι είναι κάτι διαφορετικό. Πολλοί υποστηρίζουν ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει ότι έκαναν και οι προηγούμενοι, έχουμε όμως ανάγκη από αλλαγές οπότε ελπίζω σ’ αυτό. Δεν είναι θέμα αισιοδοξίας, αλλά θέμα ανασφάλειας που μας έχουν δημιουργήσει όλα αυτά τα χρόνια. Προς το παρόν δεν έχω εμπιστοσύνη σε κανένα κόμμα. Δε μένει παρά να παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις και να κρίνουμε εκ του αποτελέσματος”.

Ιωάννα Λουκά, ετών 18, φοιτήτρια

 

“Δεν είμαι καθόλου προκατειλημμένη προς την αλλαγή, άλλωστε έπρεπε να πάρει την εξουσία και ένα αριστερό κόμμα στην Ελλάδα για να έχουμε ολοκληρωμένη άποψη. Ωστόσο δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξη γιατί θεωρώ ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε σαν χώρα έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις και θέλει χρόνο και θυσίες για οποιαδήποτε αλλαγή”.

Κάτια Κορώση, ετών 18, φοιτήτρια

 

“Την αντιμετωπίζω με αισιοδοξία και πιστεύω πως έπρεπε να φύγουν τα 2 συγκεκριμένα κόμματα. Σίγουρα είναι κάτι διαφορετικό. Δε μπορώ να σου απαντήσω με σιγουριά γιατί τόσα χρόνια ακούμε και δε βλέπουμε. Βλέποντας και πράττοντας λοιπόν. Θα ήθελα να αλλάξει το θέμα της ανεργίας που έχει χτυπήσει ποσοστό πάνω του 20%”.

Αντώνης Τσιμήνης, ετών 18, φοιτητής

 

“Αρχικά είμαι κατά της νέας κυβέρνησης γιατί δε θεωρώ σωστό ένα ορθόδοξο χριστιανικό κράτος να το κυβερνά ένα κόμμα άθεων. Από εκεί και πέρα ευελπιστώ να κάνουν κάτι καλό για τη χωρά και να πραγματοποιήσουν αυτά που τάζανε προεκλογικά. Αυτό που θα ήθελα να αλλάξει είναι να σταματήσουν να καταπονούν  τη μεσαία τάξη και να ασχοληθούν λίγο και με τα υψηλοτέρα στρώματα της κοινωνίας.”

Σπύρος Τερεζάκης, ετών 18, φοιτητής

 

“Στην Ελλάδα έγινε μια τεράστια αλλαγή. Όντως. Μπορεί να οδηγήσει σε καλό μπορεί και στο χειρότερο, κανείς δεν ξέρει, ο χρόνος θα δείξει. Εμένα προσωπική μου άποψη είναι ότι επειδή ποτέ δεν είχαμε αριστερή κυβέρνηση και δεν ξέρουμε πως λειτουργεί πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί μαζί τους. Γιατί, μην ξεχνάμε την αριστερά της Γαλλίας που τα ισοπέδωσε όλα και δεν ξαναβγήκε ποτέ. Πρώτα απ’ όλα θέλω να βελτιωθεί έστω και λίγο η καθημερινότητα του μέσου Έλληνα και μετά να προχωρήσουμε σε αλλαγές του συστήματος. Είναι κρίμα να είμαστε 2015 και να υπάρχουν άνθρωποι που ζουν στο δρόμο και πεινάνε”.

Κωνσταντίνος Φωτόπουλος, ετών 23, φοιτητής

“Γενικά αυτό που πιστεύω εγώ είναι υπεράνω κομμάτων. Πιστεύω στον άνθρωπο τον πολιτικό που έχει ψηφιστεί από την πλειοψηφία του λαού και όχι στο κόμμα που μπορεί να ανήκει κάποιος. Υπάρχουν άτομα που είναι άξια σε διάφορα κόμματα. Για μένα θα έπρεπε να ψηφίζουμε με βάση αυτό και όχι με τις ταμπέλες του κάθε κόμματος, γιατί αυτό είναι δημοκρατία. Και εκτός αυτού, δηλαδή ότι ο κάθε βουλευτής που έχει πάρει μία θέση θα πρέπει να την τιμά και να πράττει για το σύνολο των πολιτών ακόμα και για αυτούς που δεν τον ψήφισαν. Θα πρέπει και εμείς οι πολίτες παράλληλα να κάνουμε πράγματα όχι μόνο για το δικό μας συμφέρον, αλλά και για τους υπόλοιπους και οι άξιοι θα ξεχωρίσουν έτσι κι αλλιώς.”

Ιωάννα Παπαθέου, ετών 18, φοιτήτρια

“Γενικά δεν πιστεύω πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο μεσσίας που θα μας σώσει αμέσως, θα μας βγάλει από την οικονομική κρίση και τον πάτο που έχουμε πιάσει αλλά θεωρώ πως αν έβγαινε πάλι ένα κόμμα απ’ αυτά που εναλλάσσονταν τόσα χρόνια στην κυβέρνηση ήταν σίγουρο πως δε θα άλλαζε τίποτα. Κατ’ εμέ μπορεί το ότι βγήκε αριστερό κόμμα να είναι λίγο επίφοβο αλλά τουλάχιστον τώρα υπάρχει μια ελπίδα και μια πιθανότητα να βελτιωθεί η κατάσταση της Ελλάδας. Επίσης αυτό που με ανησυχεί, αν και δεν ξέρω κατά πόσο είναι εφικτό, είναι το ενδεχόμενο να βγούμε από το ευρώ και την Ε.Ε. γιατί το μέλλον θα είναι πολύ αβέβαιο. Και επίσης αυτό που θέλω να αλλάξει είναι να μην βλέπω πια ανθρώπους να κοιμούνται στον δρόμο, να ψάχνουν τα σκουπίδια, να βγαίνουν στην τηλεόραση και να κλαίνε άνθρωποι που έχουν προσπαθήσει σ’ όλη τους τη ζωή να χτίσουν την περιουσία τους επειδή τους την παίρνει το κράτος. Γι’ αυτούς  τους ανθρώπους πρέπει να μεριμνήσουν πρώτα”.

Κυριάκος Κουτρουμπής, ετών 24, Ιδιωτικός υπάλληλος

“Αισιόδοξοι δεν είμαστε για την αλλαγή. Αντίθετα φοβισμένοι για την αβεβαιότητα των επόμενων ημερών γιατί βαδίζουμε σ’ ένα αύριο χωρίς να ξέρουμε που θα πατάμε, άμα θα είμαστε εντός ή εκτός Ευρώπης, με αποτέλεσμα όσες καινούριες κινήσεις θα πάμε να κάνουμε για να ανοιχτούμε στην αγορά, να μένουν στάσιμες και αβέβαιες για την υλοποίησή τους στο μέλλον”.

Ερίνα Νεοπούλου, ετών 18, φοιτήτρια

“Αρχικά, η αλλαγή στο δίπολο που αναφέρεται στην ερώτηση δεν υφίσταται αφού αντικαταστάθηκε από ένα άλλο μπορεί τελικά και όμοιο δίπολο. Εύχομαι φυσικά και φαντάζομαι και όλοι οι Έλληνες να είναι κάτι διαφορετικό και προς το καλύτερο. Ακούγονται πολύ ωραία όλα αυτά που σκέφτονται να κάνουν αλλά φοβάμαι ότι δεν υπάρχουν λεφτά για να γίνουν αυτά πραγματικότητα. Μακάρι να μπορούσαμε να πάρουμε τη ζωή μας πίσω. Θα δείξει. Το σίγουρο είναι ότι πολύ σύντομα θα ξέρουμε. Το κράτος πρέπει να κρατήσει τον ρόλο του στην πρόνοια και στην προστασία του πολίτη αλλά μάλλον πρέπει να αφήσει την επιχειρηματικότητα στους ιδιώτες”.

Σοφία Σπανομαρίδη, ετών 18, φοιτήτρια

“Αντιμετωπίζω αυτή την αλλαγή με επιφυλακτικότητα μη γνωρίζοντας αν είναι ουσιώδης. Ο χρόνος θα δείξει αν υπήρξε αλλαγή και σε τι βαθμό έγινε πραγματικά. Δύο πράγματα θα ήθελα να αλλάξουν. Οι πολιτικοί μας να είναι πιο αποτελεσματικοί και το κράτος πιο δίκαιο. Με ότι αυτό συνεπάγεται.”

Δημήτρης Κουλέτσης, ετών 20, καλλιτέχνης

“Κατά τη γνώμη μου μια αλλαγή χρειαζόταν. Μετά τη μεταπολίτευση δεν έχουμε δει τίποτε άλλο εκτός από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Τώρα, εφόσον αυτή η αλλαγή δεν ονομάζεται Χρυσή Αυγή (λόγω το ότι ήταν το τρίτο σε έδρες «κόμμα») μα ΣΥΡΙΖΑ, με κάνει να αισθάνομαι ευτυχής. Ανησυχίες και προσδοκίες υπάρχουν. Άλλωστε ο καθένας από εμάς ζητάει κάτι διαφορετικό από τη ζωή και σίγουρα όλοι θέλουμε να δούμε την Ελλάδα να πηγαίνει μπροστά και πιστεύω πως ο λαός αυτή τη φορά πήρε τη σωστή απόφαση. Αλλά ότι και να λέμε, θα μας κρίνει ο χρόνος και η ιστορία.”

Κώστας Σαμαρτζής, ετών 23, Οικονομικός αναλυτής

 

“Σαν πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό, η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ ως κυβερνών κόμμα είναι ένα «στοίχημα», ένα στοίχημα που καλείται να βάλει ο Ελληνικός λαός στην αναζήτηση της ελπίδας για το μέλλον και μιας προσδοκίας για μια καλύτερη ζωή. Το γεγονός  ότι μετά από 40 χρόνια οι παλιές «καραβάνες» ΝΔ και ΠΑΣΟΚ βγήκαν έκτος κυβέρνησης είναι κάτι που μόνο ο χρόνος θα δείξει αν θα λειτουργήσει ευεργετικά.

Όμως δε μπορώ πάρα να επικροτήσω αυτή την αλλαγή που τόσο καιρό χρειαζόταν, δηλαδή την κατάρρευση αυτού του σάπιου συστήματος που απαρτιζόταν από πολιτικούς που μόνο σαν λέξη αξιώματος έστεκαν.

Ο νέος Πρωθυπουργός, κ. Τσίπρας, είπε και παραθέτω τα λόγια του, «οι προκάτοχοί μου επέλεξαν άλλα να λένε προεκλογικά και άλλα να κάνουν μετεκλογικά. Έχασαν τη στήριξη του λαού και έπεσαν. Σκέφτομαι να πρωτοτυπήσω και να μείνω συνεπής στις δεσμεύσεις μου».

Πιάνομαι από αυτές τις δηλώσεις για να εκφράσω το εξής: Κανείς δεν περιμένει από την κυβέρνηση αυτή να σκίσει το Μνημόνιο, όμως το αληθινό στοίχημα είναι πρώτον, να καταφέρει το οικονομικό επιτελείο, που πιστεύω ότι απαρτίζεται και από εξαίρετους οικονομολόγους, να βρεθεί κάπου στη μέση με τα πρέπει και τη σκληρή στάση των ευρωπαίων , θέτοντας ως πρωταρχικό στόχο την επιμήκυνση του χρέους σε έναν μεγάλο ορίζοντα χρόνου ώστε να μπορέσει η κυβέρνηση αντί να αποπληρώνει τα τοκοχρεολύσια περιοδικά, να ρίξει αυτά τα λεφτά στην εσωτερική οικονομία της με στόχο την ανάπτυξη, την αύξηση της απασχόλησης και την τόνωση της αγοράς.

Τελευταίο  και πιο σημαντικό, ίσως το πιο βαρύ στοίχημα της κυβέρνησης είναι κατά πόσο θα μπορέσει να επαναφέρει την ελληνική οικονομία ακόμα και με την επιτυχία του πρώτου στοιχήματος από αυτό το λήθαργο τον οποίο μας έβαλε το ΔΝΤ τόσα χρόνια και να την φέρει σε μια τροχιά ανάπτυξης.

Κλείνοντας, διάβασα ένα άρθρο του Paul Krugman στους New York Times και δε μπορώ παρά να αναρωτηθώ πότε οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα σταματήσουν να αντιμετωπίζουν το χρέος ως ένα καθαρά ηθικό ζήτημα, ζητώντας περαιτέρω μέτρα λιτότητας και θα συνειδητοποιήσουν ότι αίμα από μια πέτρα δε μπορείς να βγάλεις ακόμα και με 4,5% ανάπτυξη.”

 

 

Προηγούμενο άρθροfashionbook Φεβρουαρίου
Επόμενο άρθροΙστορική αλλαγή με ελπίδα