Άννα Κουφοπούλουτης Άννας Κουφοπούλου
Μια στήλη εμπνευσμένη από εσάς για εσάς. Η στήλη της φωνής σας για τα θέματα της πόλης μας.

Πλησιάζει το Πάσχα, πλησιάζουν οι διακοπές! Είμαι σίγουρη πως οι περισσότεροι από εσάς ανυπομονείτε να χαλαρώσετε, να ξεκουραστείτε, να ξεχαστείτε εκμεταλλευόμενοι αυτές τις ημέρες. Ένας από τους δικούς μου αγαπημένους τρόπους για να ξεχνιέμαι και να «ταξιδεύω», να ξεφεύγω για λίγο από την πραγματικότητα, είναι να διαβάζω.

Ξέρω πως αρκετοί από εσάς δε συνηθίζετε να διαβάζετε λογοτεχνικά βιβλία στον ελεύθερό σας χρόνο. Όμως, είμαι σίγουρη πως εάν βρείτε το στυλ που σας ταιριάζει, δε θα σταματήσετε να διαβάζετε! Γιατί τα βιβλία είναι σαν τις ταινίες. Και δε γίνεται να αρέσουν σε όλους οι ίδιες ταινίες…

Το διάβασμα έχει το κάτι μαγικό που πουθενά αλλού δεν το έχω βρει. Ταξιδεύεις μέσω της φαντασίας σου σε καινούργια μέρη και καταστάσεις, ενώ παράλληλα ταυτίζεσαι με αυτές.
Όσες φορές κι αν διαβάσεις το ίδιο βιβλίο, το ταξίδι είναι διαφορετικό και μοναδικό.
Σκοπός μου δεν είναι να σας πείσω να διαβάσετε. Αλλά επειδή ξέρω πόσο δύσκολο είναι να επιλέξεις ποιο βιβλίο να ανοίξεις κάθε φορά, σκέφτηκα σ’ αυτό το τεύχος να προτείνει ο καθένας από ένα βιβλίο. Έτσι, λοιπόν, ζήτησα από… βιβλιοφάγους να μας κάνουν τις δικές τους προτάσεις.

Έλενα Καλουμένου

Το βιβλίο το οποίο επιλέγω είναι το «Λευκή Ορχιδέα». Το βιβλίο περιγράφει έναν μεγάλο έρωτα δύο παιδιών που γνωρίζονται από μικρή ηλικία. Κάποια στιγμή χωρίστηκαν λόγω κάποιων δύσκολων καταστάσεων που αντιμετώπιζαν. Ωστόσο, προέκυψε ένα παιδί για το οποίο ο πατέρας άργησε να μάθει. Ουσιαστικά το παραμύθι μιλά για τον έρωτα, την εμπιστοσύνη και τη βαθιά αγάπη.

Κωνσταντίνα Αλεξανδροπούλου

Μπορεί το τελευταίο διάστημα να μην πολυδιαβάζω λογοτεχνικά, ωστόσο παλιότερα συνήθιζα να διαβάζω αρκετά. Ένα από τα βιβλία που είχα διαβάσει και μου έχει μείνει είναι «Η Χορεύτρια του Διαβόλου». Ωραίος τίτλος, ε;

Αυτός ήταν ο κύριος λόγος που μου κέντρισε το ενδιαφέρον και το αγόρασα. Εντέλει, δεν με ξεγέλασε ο τίτλος!

Πρόκειται για ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα του Στέφανου Δανδόλου. Θα έλεγα πως είναι ένα μυθιστόρημα κοσμοπολίτκο, το οποίο συνδυάζει τον έρωτα, τη θλίψη και τον πόνο, περιγράφοντας γεγονότα του 20ου αιώνα.

Ένας συγγραφέας αντικρίζει μέσα στο πλήθος έναν παλιό του έρωτα, μια σαγηνευτική χορεύτρια που θεωρείτο νεκρή. Έτσι, μέσα στις σκέψεις του ξεκινά να παραλογίζεται. Είναι πραγματικά αυτή ή επέστρεψε από τον κάτω κόσμο για να εκδικηθεί για τον θάνατό της;
Αντιμετωπίζοντας το παρελθόν του και ψάχνοντας να βρει την αλήθεια, περνά από πολυπληθυσμιακά μέρη. Μέσα σε αυτόν τον λαβύρινθο, αναζητώντας απαντήσεις, συναντά στον δρόμο του κατασκόπους πίσω από πρόσωπα του κινηματογράφου και την απόκρυφη ελίτ της δημόσιας οικονομίας που πτώχευσε την Ελλάδα και τώρα βρίσκεται στο πλευρό του Χίτλερ.

Δε θα μακρηγορήσω. Είναι ένα βιβλίο που πραγματικά με συγκλόνισε. Μια ιστορία θρίλερ γεμάτη με πάθος.

Πέπη Κάκαρη

«Οι τέσσερις συμφωνίες», του Ντον Μίγκελ Ρουίζ.

  1. Να είστε άμεμπτοι στη χρήση του λόγου σας.
  2. Να μην παίρνετε τίποτα προσωπικά.
  3. Να μην κάνετε υποθέσεις.
  4. Να δίνετε πάντα τον καλύτερο εαυτό σας.

Αυτές είναι οι συμφωνίες που πρέπει να κάνεις με τον εαυτό σου. Κάτι το οποίο είναι πολύ δύσκολο να καταφέρεις και θέλει πολύ χρόνο ώστε να πετύχεις, έστω και δύο εξ αυτών.
Το βιβλίο λειτουργεί ως υποβολέας για το πώς αντιμετωπίζεις μια κατάσταση κάθε φορά.
Σου υπενθυμίζει να είσαι ψύχραιμος και ότι χρειάζεται να σκεφτείς πολύ, πριν πράξεις.
Φυσικά, είναι εύκολο να λέμε τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουμε. Το βασικό, όμως, πρώτα είναι να το αισθανθείς. Για να αισθανθείς κάτι, πρέπει να βιώσεις την αλλαγή στο σώμα σου. Μέσα από την απόρριψη, τη θλίψη, την απογοήτευση, την αγανάκτηση και τελικά την αναγέννηση. Κάθε μέρα είναι ένα νέο κίνητρο.

Υπάρχει μια σιγή που πρέπει εκούσια να βιώσεις, ακόμα κι αν δεν το θέλεις. Ίσως πρέπει να αρνηθείς όσα πίστευες μέχρι σήμερα. Το βιβλίο αυτό είναι απλά μια χαρτογράφηση του ψυχισμού σου. Αν θέλεις εσύ να το προσεγγίσεις, τότε έχει βάση. Όμως, η ουσιαστική δουλειά ξεκινά από εσένα και μόνο. Χρειάζεται να αναβιώσεις καταστάσεις και ενδεχομένως να ξαναζήσεις λάθη του παρελθόντος. Να τα δεις ως τρίτο πρόσωπο. Κοινώς, σε βοηθά να ψυχαναλύσεις το εγώ σου, αν το επιθυμείς πραγματικά.

Στέβη Φιτσώρου

Ανέκαθεν μου άρεσε να διαβάζω βιβλία διαφόρων ειδών. Μου είναι πραγματικά δύσκολο να ξεχωρίσω μόνο ένα, παρ’ όλα αυτά θα μιλήσω για ένα που διάβασα πρόσφατα και εκτίμησα ιδιαιτέρως. «Η Κατερίνα», του Αύγουστου Κορτώ.

Πρόκειται για ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα, βασισμένο στο ημερολόγιο της μητέρας του συγγραφέα. Αφηγητής είναι η ίδια η Κατερίνα, ένας χαρακτήρας με ευαίσθητο ψυχισμό, ευφυέστατη, η οποία έπασχε σε όλη τη ζωή της από μανιοκατάθλιψη. Περιγράφεται, λοιπόν, η καθημερινότητα της, και η παράφορη ώρες ώρες τοξική αγάπη για τον μοναχογιό της, καθώς και η απόφαση της να βάλει τέλος στη ζωή της, αφήνοντας πίσω τον αγαπημένο της γιο.

Αυτό που με κέντρισε σε αυτό το βιβλίο είναι κυρίως η γλαφυρότητα στην περιγραφή, που συνδυάζει την ωμή απεικόνιση ενός τόσο ευαίσθητου θέματος, με πολύ χιούμορ, αυτοσαρκασμό και ευαισθησία, στηλιτεύοντας έτσι και την κλασική, μικροαστική ελληνική οικογένεια. Αξίζει να το διαβάσετε!

Μαρισόφη Μπατή

Το βιβλίο λέγεται «Το Κελάρι της Ντροπής» και είναι της Χρυσής Δημουλίδου. Είναι 1960, σε ένα χωριό της Μεσσηνίας, τρεις αδερφές, η Δήμητρα, η Αναστασία και η Μυρτώ, ένας πατέρας αφέντης και μια μητέρα που δεν έχει λόγο. Η μόνη έξοδος είναι κάθε Κυριακή στην Εκκλησία. Οι κόρες σταδιακά φεύγουν από το χωριό κι οι οικογενειακές επαφές κόβονται.
Μετά από ένα τηλεφώνημα, έπειτα από πολλά χρόνια, ο τρεις αδερφές, εγκαταλελειμμένες από πατέρα και προδομένες από τη μητέρα, καλούνται να επιστρέψουν και να ανασύρουν πράγματα που είχαν θαμμένα βαθιά. Μυστικά που είχαν αφήσει στο σπίτι, ειδικότερα στο Κελάρι. Μυστικά που δεν πρέπει να φανερωθούν, γιατί πονούν. Η μητέρα είναι πλέον ετοιμοθάνατη κι οι κόρες έχουν απέναντι ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ. Γιατί τόσα χρόνια δεν καθάρισε την ντροπή; Η βία είναι ένα σημαντικός παράγοντας τρόμου και πόνου. Κάθε μορφής βία. Το «Κελάρι της Ντροπής» πραγματεύεται διάφορα θέματα που μας απασχολούν όλους, γιατί δεν συνέβαιναν μόνο τότε, αλλά ακόμη συμβαίνουν, εν έτει 2018!

Θέματα όπως είναι η βία που σημαδεύει τη ζωή. Ο τρόμος που γίνεται σύντροφος. Η σεξουαλική παρενόχληση από μέλος της οικογένειας. Η αδράνεια ατόμων από το στενό οικογενειακό περιβάλλον που ενώ γνωρίζουν δε μιλούν, γιατί φοβούνται την κοινωνική κατακραυγή. Αυτό το βιβλίο κατά την άποψή μου είναι ικανό να δώσει τη βοήθεια και τη δύναμη που χρειάζεται ένας άνθρωπος για να πάψει να ανέχεται πράγματα που δεν θέλει και τα κάνει, απλώς επειδή φοβάται. Τα βιώματα που έχει κάποιος στην τρυφερή του ηλικία καθορίζουν και τη μελλοντική του συμπεριφορά.

Και θα κλείσω με μια φράση της συγγραφέως: «Αν η ανοχή μένει σιωπηλή και κρυμμένη στο σκοτάδι για καιρό, τότε μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνη.»

Τζαν Μποϊμπεγί

Το βιβλίο που θα προτείνω εγώ, λέγεται «Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων», του Jean Micrh Guenassia. Πρωταγωνιστής του βιβλίου μας είναι ο 12χρονος Μισέλ Μαρίνι, ο οποίος ζει στην εποχή του rock n roll και του πολέμου της Αλγερίας! Είναι ερασιτέχνης φωτογράφος και μανιακός αναγνώστης.

Συχνάζει στο καφενείο Balto του Παρισιού, στο οποίο πάει μετά το σχολείο για να παίξει ποδοσφαιράκι με τους φίλους του. Στην πίσω μεριά του καφενείου θα μάθει ότι βρίσκεται μια σκακιστική λέσχη, η οποία χρηματοδοτείται από αριστερούς συγγραφείς της εποχής και βοηθά πρόσφυγες του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Εκεί θα γνωρίσει μεγάλες προσωπικότητες και θα κάνει φιλίες. Θα ωριμάσει. Θα μάθει ιστορίες ανθρώπων που άφησαν τις οικογένειες και τις αγαπημένες τους χώρες εξαιτίας του πολέμου.

Το βιβλίο αυτό περνάει απίστευτα μηνύματα κι όλα αυτά μάς τα περνάει μέσα από τα ματιά ενός 12χρονου μεν, αλλά πολύ σπάνιου παιδιού.

Μαρία Βούρου

Δεν είμαι ακριβώς λάτρης της λέξης «αγαπημένο», κάθε πράγμα έχει τη δική του ξεχωριστή ομορφιά, κάτι διαφορετικό να σου δώσει, οπότε θα μιλήσω για μια πρόσφατη ανακάλυψη, μια νέα ενδιαφέρουσα προσθήκη στο ράφι της βιβλιοθήκης μου. Το «Μετάξι», του Αλεσσάντρο Μπαρίκκο.

Η ιστορία μάς μεταφέρει στο 1861, σε μια μικρή πόλη της Γαλλίας, όπου ο Ερβέ Ζονκούρ αγοράζει μεταξοσκώληκες και παράγει μετάξι. Είναι ένας ήρεμος άνθρωπος, παντρεμένος με την Έλεν, ζει μια ήσυχη ζωή. Μια ασθένεια όμως, χτυπάει τους μεταξοσκώληκες της Ευρώπης και της Ασίας και ο Ερβέ μετά από παρότρυνση του Μπαλνταμπιού, του μέντορά του, θα ταξιδέψει μέχρι την Ιαπωνία για να αγοράσει αυγά. Το νησί είναι κλειστό από τον έξω κόσμο εδώ και διακόσια χρόνια, οι ξένοι δεν είναι ευπρόσδεκτοι, και οι Ιάπωνες δεν πουλούν ποτέ τα αυγά των μεταξοσκωλήκων τους. Παρ’ όλα αυτά, ο Ερβέ Ζονκούρ θα ξεκινήσει μια σειρά από επικίνδυνα και μακροχρόνια ταξίδια σε αυτόν τον «αόρατο» τόπο. Εκεί, θα συναντήσει μια κοπέλα που θα ξυπνήσει μέσα του πρωτόγνωρα συναισθήματα αλλάζοντάς του όλη του τη ζωή.

«Όλες οι ιστορίες έχουν τη μουσική τους. Αυτή έχει μια μουσική λευκή. Μια μουσική παράξενη, μερικές φορές σε αναστατώνει… Είναι σαν ν’ ακούς να παίζουν τη σιωπή, και αυτούς που τη χορεύουν καλά τους κοιτάζεις και μοιάζουν ακίνητοι. Είναι εξαιρετικά δύσκολη η λευκή μουσική».

Το «Μετάξι» σε παίρνει από το χέρι και σε ταξιδεύει σε ανεξερεύνητους τόπους, προκαλεί τους αισθητήρες σου με τη διαφάνεια ενός «υφασμένου με το τίποτα» μεταξιού, δίνει ενδιαφέρον στις πιο μικρές λεπτομέρειες, δημιουργεί μια νέα απόχρωση σε κάθε χρώμα, γεννάει συναισθήματα χωρίς να τα εκβιάζει. Άμεσο, απλό, τρυφερό, ειλικρινές, ισορροπημένο.