Είναι φορές που τα ζώα με τα οποία συμβιώνουμε περνούν πολύ δύσκολα και επειδή βάζουμε πιο πάνω τον δικό μας εγωισμό και δεν θέλουμε να τα αποχωριστούμε, τα καταδικάζουμε να υποφέρουν.

Υπάρχουν, όμως και περιπτώσεις που ένα «όχι», μια ξεροκεφαλιά μας παρά τις συστάσεις των κτηνιάτρων, σώζουν τελικά μια ζωή… Μια από αυτές τις περιπτώσεις είναι η ιστορία του Κάρλος, που δικαιότατα παίρνει και το προσωνύμιο «Το τσακάλι»…

Απρίλιος του 2012, νωρίτερα από τις 07.00 το πρωί και ο Κώστας βγάζει όπως κάθε μέρα τον σκύλο του βόλτα, όταν την ησυχία λόγω ώρας, διακόπτει ένα ουρλιαχτό μέσα από κάτι θάμνους στη Μαραθώνος. Το καφέ ημίαιμο κουτάβι είναι κουλουριασμένο και σφαδάζει. Ένα φορτηγό το έχει βάλει κάτω από το αμάξωμα, έχει διαλύσει τα πόδια του κι αυτό, μετά το χτύπημα έχει συρθεί μόνο του εκεί χάρη στο ένστικτο της επιβίωσης. Όμως δεν αφήνει τον Κώστα ούτε να πλησιάσει…

Ειδοποιείται κτηνίατρος που του κάνει επί τόπου ηρεμιστική ένεση, αλλά το ζώο είναι σε τόση υπερένταση που μέχρι και αυτή δεν τον ηρεμεί τελείως. Με χίλια ζόρια μεταφέρεται για εξετάσεις. Το κορμί ευτυχώς άθικτο, αλλά στα πίσω πόδια τα κόκκαλα είναι θρυμματισμένα «σαν να πήρες ένα σφυρί και να τα κοπάνησες χίλιες φορές». Ο κτηνίατρος εκτιμά ότι ο σκυλάκος πρέπει να κοιμηθεί. Ο Κώστας αρνείται.

«Θα τον κάνω καλά όσο και να κοστίσει», αλλά το πρόβλημα στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι τα λεφτά, αλλά τα διαλυμένα κόκκαλα. Η επιμονή τον οδηγεί σε άλλους δύο κτηνιάτρους και αυτοί τον συμβουλεύουν το ίδιο πράγμα. «Κοίμισέ τον, θα υποφέρει». Ο Κώστας ανένδοτος.

Επόμενη επίσκεψη σε έναν χειρουργό στο «Αττικόν». Κάνει για πρώτη φορά τέτοια επέμβαση χωρίς το αποτέλεσμα να είναι εγγυημένο. Βγαίνει κατάκοπος μετά από 8ωρο χειρουργείο έχοντας φτιάξει ένα παζλ, όπως λέει. «Από δω και πέρα είναι στο χέρι σας, αλλά… αμφιβάλλω».

Ο σκυλάκος από το νοσοκομείο πηγαίνει καρφί στο καινούργιο του σπίτι. Κι εδώ αρχίζει η πρώτη περιπέτεια. Ο Κώστας και η σύζυγός του κοιμούνται με βάρδιες για να του αλλάζουν γάζες κάθε φορά που κάνει την ανάγκη του και τις βρέχει, μια και δεν μπορεί να σηκωθεί αλλά και για να του δίνουν παυσίπονα. Δειλά δειλά, μετά από περίπου δύο μήνες ομαδικής ταλαιπωρίας, του περνούν μια πετσέτα κάτω από το κορμί, τον σηκώνουν όρθιο και τον βοηθούν να κάνει λίγα βήματα.

Ο Κάρλος, όπως βαπτίζεται, έχει μεγάλη θέληση και πριν το τετράμηνο περπατά αφήνοντας σαστισμένο ακόμα και τον γιατρό που τον χειρούργησε. Τα χαμόγελα, ωστόσο, «παγώνουν» μέσα σε ένα βράδυ όταν αρχίζει να χτυπιέται στον ύπνο του και να βγάζει αφρούς από το στόμα. Διάγνωση; Επιληψία…

Οι κρίσεις αρχικά είναι περιορισμένες, αλλά πολύ σύντομα το ημίαιμο ροτβάιλερ φτάνει τις 10 κάθε βράδυ. Το ζώο έχει εξουθενωθεί και δεν φαίνεται να υπάρχει γυρισμός. «Τον φέρνω να τον κοιμίσουμε» λέει ο Κώστας στον γιατρό που τον πρωτοφρόντισε όταν χτυπήθηκε και που είχε προτείνει πρώτος την ευθανασία. Αυτή τη φορά όμως είναι εκείνος που αρνείται να παραδώσει τα όπλα.

«Επιβίωσε από φορτηγό που τον πέρασε από πάνω και θα χάσουμε έτσι αυτή τη μάχη;». Ο Κάρλος αλλάζει αγωγή και δοσολογία σε μια προσπάθεια που δεν έδειχνε να έχει παρά ελάχιστες ελπίδες.

Δώδεκα χρόνια αργότερα, ο Κάρλος ζει και βασιλεύει. Χάρη στον Κώστα που αρνήθηκε να παραδώσει τα όπλα όταν κανείς δεν του έδινε πιθανότητα. Και χάρη στον κτηνίατρο που αρνήθηκε να του κάνει την ένεση αν δεν εξαντλούσε κάθε πιθανότητα. Χοροπηδά στον κήπο παίζοντας με τις γάτες και αψηφώντας τα «γυάλινα» πόδια του, εκ των οποίων το ένα είναι πιο μακρύ από το άλλο.

Είναι κολλητός με τον Πορτοκαλάκη, έναν μονόφθαλμο γάτο και δεν έχει κάνει επιληπτική κρίση εδώ και δύο χρόνια. Κι αν είχε φωνή να σου μιλήσει, θα σου ζητούσε το αυτονόητο. Να πετάς στα σκουπίδια την εύκολη λύση, να γίνεσαι η ασπίδα για κάθε ζώο όσο υπάρχουν έστω και ελάχιστες ελπίδες. Ποτέ μην υποτιμάς τη δύναμη της ψυχής τους…

Προηγούμενο άρθροΈνοχη η πρώην σύντροφος Ελληνοαμερικανού που οργάνωσε τη δολοφονία της συζύγου του
Επόμενο άρθρο«Είναι τελειωμένοι»: Οι τρομακτικοί διάλογοι της σερβικής μαφίας για τη διπλή εκτέλεση στα Βλάχικα