Μπαρ σε σχήμα πετάλου, μοναστηριακά τραπέζια και αυλή που μυρίζει καλοκαίρι – Αν δεν ζήσεις το Δουκάτο, πώς να το περιγράψεις;
Γράφει ο Κώστας Ζοργιός
«Είσαι τρελός; Ποιος θα έρθει να πιει μπύρα στην ερημιά;». Αυτή την απορία εξέφραζαν όλοι στον άνθρωπο που όταν αρκετές δεκαετίες παλιότερα σπούδαζε στο London University κι έπινε τη μπύρα του στις εξοχικές παμπ του Χάρπεντεν, έβλεπε μια ευκαιρία που για τους υπόλοιπους ήταν τουλάχιστον παραλογισμός.
Πού ακούστηκε στη δεκαετία του ’90 μια country pub στην Ελλάδα και δη στο Πικέρμι, μέσα σε ένα κτήμα που τον περιέβαλαν χωματόδρομοι, αμπέλια και ερημιά; Για τον Γεράσιμο Μαρινάτο, όμως, η δημιουργία ενός τόσο πρωτοποριακού για την εποχή μαγαζιού παράλληλα με τις επιχειρήσεις του, ήταν όνειρο ζωής και δεν είχε κανέναν σκοπό να ζήσει με το απωθημένο.
Κάθε ξύλο που τοποθετήθηκε, κάθε πρόκα που καρφώθηκε και κάθε διακοσμητικό που πήρε τη θέση του στους τοίχους και τα ράφια, έκρυβαν από πίσω πολύ μεράκι, αγάπη και αυτή την αγνότητα που έχουν όσοι επενδύουν στο χόμπι τους. Όταν πια το 1998 ήταν όλα έτοιμα και δίπλα σε αυτά τα αμπέλια ο Μαρινάτος στάθηκε να χαζέψει το δημιούργημά του, γυρνώντας πίσω τον χρόνο στο Χάρπεντεν και τη Βρετανία, σκέφτηκε και το όνομα που θα συνέδεε την απλότητα με την πολυτέλεια και το ιδιαίτερο με την αριστοκρατία: Δουκάτο…
Οι επιλογές από Βρετανία και Βαυαρία και η μουσική
Το δεύτερο στοίχημα που έπρεπε να κερδηθεί ήταν το «πού θα σε βρουν μέσα στην ερημιά», αλλά για τον Μαρινάτο αυτό δεν αποτέλεσε ποτέ μεγάλο άγχος. Ενδεικτικό του ότι το Δουκάτο το θεωρούσε πρωτίστως το μαγαζί για τον ίδιο και την παρέα του, είναι ότι ξεκίνησε με members club και member’s card, πριν η φήμη του εξαπλωθεί ραγδαία.
Δημιουργώντας ένα ρουστίκ περιβάλλον πολύ ζεστό, πολύ ξεχωριστό και σίγουρα πολύ φιλόξενο, το Δουκάτο άρχισε να δέχεται επισκέπτες από κάθε γωνιά της Αθήνας, ακόμα και από τα νότια προάστια με τις επιλογές δίπλα στη θάλασσα.
Η κουλτούρα του ως μια παμπ με επιρροές από τη Βρετανία και τη Βαυαρία δημιουργούσαν μια συγκλίνουσα κατάσταση που ενίσχυαν η μπάρα στο σχήμα πετάλου, τα τοπόσημα από διάφορα μέρη της γης, το πιάνο, το καπνιστήριο που λειτουργούσε ως χώρος ανταλλαγής απόψεων. Αλλά και η μεγάλη ποικιλία από μπύρες και κρασιά, η διάσημη πίτα του Δούκα, το κότσι και το ποιοτικό κρέας.
Η πινελιά που έκανε το Δουκάτο ξεχωριστό και τελικά διάσημο ήταν η μουσική του. Έφερνε μουσικούς με διάφορα όργανα, από κιθάρα και πιάνο, μέχρι βιολοντσέλο και βιόλα και τις Πέμπτες του χειμώνα διοργάνωνε βραδιές όπερας ή τζαζ, ενώ αυτές του καλοκαιριού βραδιές άρπας. Ηταν φυσικό επακόλουθο το Δουκάτο να αποκτήσει γρήγορα φανατικούς πελάτες και τη φήμη μιας παμπ με άποψη.
Νέα εποχή με ηθική δέσμευση
Το πρώτο μέρος αυτού του ταξιδιού, συνοδοπόροι στο οποίο έγιναν πολιτικοί, καλλιτέχνες, μουσικοί, εικαστικοί και χιλιάδες επώνυμοι και ανώνυμοι άνθρωποι που κάθισαν ένα βράδυ γύρω από ένα μοναστηριακό τραπέζι, ολοκληρώθηκε το 2016. Ο Μαρινάτος είχε προβλήματα υγείας και το χόμπι του πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Δεν το ξέχασε όμως ποτέ και είχε πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού του ότι κάποια στιγμή το Δουκάτο θα άνοιγε ξανά την πόρτα του.
21 Δεκεμβρίου του 2022. Αυτή είναι η ημερομηνία – ορόσημο που σηματοδοτεί τη νέα εποχή. Έχοντας ήδη αφήσει τα διαπιστευτήριά του στο Πικέρμι με το C&C, ο Μπάμπης Κούπης αναλαμβάνει να δώσει ξανά ζωή στο Δουκάτο, με μια κατά κάποιους παράτολμη, αλλά για τον ίδιο ηθικά και επιχειρηματικά σωστή απόφαση.
Να μην αλλάξει το παραμικρό στη διακόσμηση, με τον Μαρινάτο να παρακολουθεί από κοντά βήμα βήμα την αναγέννηση και να έχει λόγο. Άλλωστε τα πετυχημένα μαγαζιά δεν τα κάνουν μόνο τα φαγητά, τα κρασιά και τα έπιπλα, αλλά η αύρα, η αισθητική και ο ρομαντισμός που αποπνέουν. Και το Δουκάτο δεν είχε λόγο να πειράξει τίποτα από το παρελθόν του…
Δύσκολα το περιγράφεις…
Εκείνο το βράδυ, στα «δεύτερα» εγκαίνια, παρόντες ήταν εκατοντάδες παλιοί πελάτες πρόθυμοι να ξαναζήσουν την εμπειρία, να θυμηθούν τις οικογενειακές φωτογραφίες πάνω από το τζάκι, να καθίσουν ξανά στις βαυαρέζικες καρέκλες. Και βέβαια πολλοί καινούργιοι, περίεργοι να δοκιμάσουν εστιατορικό ευρωπαϊκό φαγητό, να πιουν ιδιαίτερα κρασιά από το κελάρι που προστέθηκε σε αυτό το wine pub restaurant με τον multicultural χαρακτήρα και τον προσεκτικά σχεδιασμένο εξωτερικό χώρο.
Στις 15 Απριλίου 2024, ένα μεγάλο κεφάλαιο έκλεισε οριστικά με τον θάνατο του Μαρινάτου σε ηλικία 83 ετών. «Έφυγε» ευτυχισμένος βλέποντας το μαγαζί ξανά ανοικτό και γεμάτο κόσμο. Η ιστορία, όμως, έχει αρκετά κεφάλαια ακόμα και το Δουκάτο συνεχίζει να καλλιεργεί τον μύθο που το συνοδεύει από το 1998. Αν δεν το ζήσεις από κοντά, δύσκολα το περιγράφεις ακόμα και σε 733 λέξεις…
