Πέρασε ένας χρόνος από την ημέρα που σταμάτησε να κυκλοφορεί στους δρόμους του Μαραθώνα μια από τις πιο συμπαθητικές μορφές του Μαραθώνα. Ένας άνθρωπος ταλαιπωρημένος, ήσυχος, αλλά με τόσο αγνή ψυχή που πρώτα τάιζε τα αδέσποτα και μετά έτρωγε ο ίδιος από τα σκουπίδια.
Για τη ζωή του δεν γνώριζε κανείς πολλές λεπτομέρειες μια και η επικοινωνία μαζί του δεν ήταν εύκολη. Από όσα έμαθαν στο χωριό του Μαραθώνα με την πάροδο των ετών, λεγόταν Δημήτριος Κοτζιάς, ήταν γεννημένος το 1956, καταγόταν από τη Λευκίμμη Έβρου και κάποτε ήταν στο Εμπορικό Ναυτικό.
Τέτοιες μέρες πέρσι γράφαμε για τη ζωή του σε ένα μικρό αφιέρωμα:
Ήρθε στον Μαραθώνα το 1992, άγνωστο πώς και γιατί και μέχρι και την ημέρα που πέθανε, ζούσε είτε στην πλατεία, είτε στην αυλή ενός σπιτιού στο κέντρο της πόλης.
Ο Μήτσος μπορεί να μην είχε ποτέ του χρήματα στην τσέπη, ωστόσο ήταν πολύ περήφανος. Δεν έπαιρνε φαγητό από κανέναν και προτιμούσε να ψάξει στα σκουπίδια για να ξεγελάσει την πείνα του. Κι από ό,τι έβρισκε, φύλαγε πάντα το μεγαλύτερο μέρος για τις αδέσποτες γάτες και τα σκυλιά, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τη δύσκολη καθημερινότητα που μοιράζονταν. Γι αυτό και όπου πήγαινε, πάντα τον ακολουθούσαν από πίσω οι πιο στενοί του φίλοι. Αυτοί που δεν τον έκριναν και τον αγαπούσαν χωρίς «ναι μεν αλλά».
Μάζευε ότι θεωρούσε χρήσιμο από τους κάδους απορριμμάτων και το φυλούσε στην αυλή του εγκαταλελειμμένου σπιτιού με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να χρειαστεί να μπουν φορτηγά του δήμου για να καθαρίσουν τον χώρο. Ήταν τέτοια η κατάσταση που χρειάστηκαν δύο μέρες για να αδειάσουν τον χώρο.
Ο Μήτσος δεν υπήρξε ποτέ απειλή για κανέναν στον Μαραθώνα. Ίσα ίσα που όλοι τον αγαπούσαν. Τις τελευταίες ημέρες είχε έντονους πόνους στο στομάχι και ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ τον παρέλαβε για να τον μεταφέρει στο Αγία Όλγα.
Πέθανε στο νοσοκομείο όπως έζησε τα τελευταία 32 χρόνια της ζωής του.
Μόνος…
