Το «Πλέστι» ή αλλιώς… η αυτοκρατορία των… αυτοδίδακτων

Από τον κυρ Νίκο με το τρίκυκλο μέχρι τον Κώστα Κουρέλη με τη μοντέρνα φιλοσοφία στη ζαχαροπλαστική, αυτά είναι τα 40 χρόνια ιστορίας του ζαχαροπλαστείου που κάνει… ουρές στο Ζούμπερι

Του Κώστα Ζοργιού

Το σκηνικό είναι ασπρόμαυρο και λόγω εποχής και λόγω συνθηκών μια και βρισκόμαστε στα πρώτα χρόνια της επταετίας. Ο ήχος από τη ρόδα που τσουλά στον χωματόδρομο και μια δυνατή φωνή που σε προσκαλεί να αγοράσεις, σπάνε την ησυχία της γειτονιάς, στην Αγία Μαρίνα, στο Ζούμπερι, στο Μάτι και τον Άγιο Ανδρέα.

Είναι ο κυρ Νίκος που μόλις έχει γίνει «μετανάστης» στα μέρη μας και με το τρίκυκλό του γυρίζει όλη την περιοχή πουλώντας πάγο και γάλα. Είναι, επίσης, η ενδιάμεση στάση μιας ιστορίας η οποία ξεκινά στη Λαμία και μέσα από διάφορες συγκυρίες, καταλήγει στο ζαχαροπλαστείο που εμφανίστηκε πριν από 40 χρόνια στη Μαραθώνος με την ονομασία «Πλέστι» κι έφτασε να γίνει… θεσμός.

Το καφενείο με τα σουβλάκια

Η οικογένεια Κουρέλη ζούσε μέχρι το 1968 στη Λαμία και βιοποριζόταν από την κτηνοτροφία, αλλά οι εποχές ήταν δύσκολες και η Αθήνα τότε φάνταζε ως προορισμός ελπίδας. Η τύχη φέρνει τα δύο αδέλφια, Νικόλα και Δημήτρη στην Αγία Μαρίνα, με τον δεύτερο να πιάνει αρχικά δουλειά ως σερβιτόρος και στις αρχές του 1970 να ανοίγει το κρεοπωλείο «Λαμία» και τον πρώτο να φτιάχνει το 1971 καφενείο-γαλακτοπωλείο που πουλά και σουβλάκια, ακριβώς δίπλα, εκεί που σήμερα βρίσκεται το «Μικρό Καφέ» και τα αξεσουάρ αυτοκινήτου του Φλώρου.

Από το μαγαζί αυτό περνά όλο το χωριό που παρότι μικρό, σφύζει από ζωή τα καλοκαίρια, με τις ταβέρνες, το βενζινάδικο του Μαμιδάκη, το σούπερ μάρκετ του Μαντέλα και το περίπτερο του Μπιμπίκου να συνθέτουν ένα πολύ εμπορικό οικοδομικό τετράγωνο…

Μέσα στο καφενείο γεννιούνται και μεγαλώνουν η Ασπασία (1972) και ο Κώστας (1975) και θέλοντας και μη από μικροί μαθαίνουν… βιωματικά πώς λειτουργεί μια επιχείρηση. Το 1975, ο πατέρας τους κάνει την κίνηση ματ, που χωρίς να το γνωρίζει, θα καθορίσει το μέλλον όλης της οικογένειας. Και της περιοχής, επίσης.

Η επένδυση, το ζαχαροπλαστείο του Κολέτσα κι η ευκαιρία που είδε ο Κουρέλης

Αγοράζει το οικόπεδο όπου βρίσκεται σήμερα το «Πλέστι» και φτιάχνει ένα σπίτι κι έναν επαγγελματικό χώρο. Το 1983 εμφανίζεται ο πρώτος ενδιαφερόμενος. Η οικογένεια Κολέτσα έρχεται από την Αθήνα για να στήσει ένα ζαχαροπλαστείο, κυρίως με παγωτά, αλλά πολύ γρήγορα εγκαταλείπει την προσπάθεια και επιστρέφει στο Χαλάνδρι και το κατάστημα που διατηρεί μέχρι σήμερα.

Οποιοσδήποτε δεν έχει… ιδέα από ζαχαροπλαστική, θα έψαχνε τον επόμενο ενοικιαστή. Ο Κουρέλης βλέπει μια ευκαιρία κι αποφασίζει να κάνει την προσπάθειά του. Κρατά τα μηχανήματα, φέρνει ζαχαροπλάστες από την Αθήνα να ασχοληθούν με την παραγωγή και να του μάθουν την τέχνη και τον Σεπτέμβριο του 1985 ανοίγει το δικό του μαγαζί. Το ονομάζει «Πλέστι» για να τιμήσει το όνομα της περιοχής κι ελπίζει ότι θα μπορέσει να σταθεί απέναντι στον ισχυρό ανταγωνισμό του Χριστόπουλου (στο ύψος της Ονειρόσκαλας), του Ξάνθου (στη Νέα Μάκρη) και του Ευρυγένη (πριν τον Μαραθώνα).

Όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, τις επιχειρήσεις τις ορίζουν οι ιδιοκτήτες τους. Όλη η οικογένεια Κουρέλη δίνει καθημερινές μάχες στο μαγαζί και ο κόσμος, γνωρίζοντάς τους και από το καφενείο, στηρίζει μαζικά την προσπάθεια και ψωνίζει τα παραδοσιακά γλυκά που βγάζει το «Πλέστι». Κανταϊφι, γαλακτομπούρεκο, μπακλαβά, σοκολατίνα, εκλέρ, προφιτερόλ και τα παγωτά του Κουρέλη που αποδεικνύεται… ταλέντο και μαθαίνει πολύ γρήγορα την τέχνη.

Κανταϊφι, σοκολατίνα, παγωτό και καρυδόπιτα

Από τις 07.00 κάθε πρωί, ο καθένας παίρνει το πόστο του. Ο κυρ Νίκος στην παραγωγή, η σύζυγός του Αγγελική στην πώληση και τα δύο μικρά παιδιά να καλύπτουν όποιο κενό προκύπτει, σερβίροντας συγχρόνως πελάτες που τρώνε το γλυκό τους στα λιγοστά παγκάκια κάτω από τις μουριές.

Βασικό όπλο είναι τα παραδοσιακά προϊόντα, από το βούτυρο και το γάλα, μέχρι τους ξηρούς καρπούς και το μέλι και υπερόπλο γίνεται η καρυδόπιτα, που κάνει την εμφάνισή της το 1988 και μαζί με την πρώτη ανακαίνιση του 1990, αλλάζουν το στάτους του ζαχαροπλαστείου.

Το μεγάλο «μπαμ» στην εποχή του Κώστα Κουρέλη

Όσο το «Πλέστι» εξελίσσεται, τόσο προετοιμάζεται η διάδοχη κατάσταση. Παράλληλα με το ποδόσφαιρο στον Θησέα και τη σχολή Φυσικοθεραπείας, ο Κώστας Κουρέλης δεν μπορεί να αγνοήσει την προοπτική. Μαθαίνει τα μυστικά της ζαχαροπλαστικής, παρακολουθεί σεμινάρια, επισκέπτεται εκθέσεις στο εξωτερικό και το 2003 το μαγαζί περνά εξ ολοκλήρου στα χέρια του.

Αλλάζει τον τρόπο λειτουργίας, συνδυάζει τα παραδοσιακά γλυκά με τη μοντέρνα φιλοσοφία της ζαχαροπλαστικής, φέρνει νέες ιδέες και συνταγές και χρόνο με τον χρόνο το Πλέστι ανεβαίνει επίπεδο. Στην καρυδόπιτα προστίθεται το καϊμάκι κι αργότερα η πανακότα, το παγωτό γίνεται η ζωντανή διαφήμιση του ζαχαροπλαστείου κι η μεγάλη ανακαίνιση του 2010, εσωτερικά και εξωτερικά, έρχεται να σηματοδοτήσει την απαρχή μιας νέας εποχής.

Σαράντα χρόνια μετά από εκείνο το δειλό ξεκίνημα ενός κτηνοτρόφου που δεν είχε ιδέα από γλυκά, αλλά δεν είχε και πρόβλημα να δουλεύει ακόμα και 18 ώρες τη μέρα για να πετύχει, το Πλέστι φιλοξενεί σήμερα πάνω από 100 κωδικούς γλυκών, εξαιρετικής ποιότητας παγωτό κάθε καλοκαίρι και απασχολεί αρκετούς εργαζόμενους από την τοπική κοινωνία, τους περισσότερους εκ των οποίων επί σειρά ετών. Πολύ περισσότερο, σέβεται κάθε πελάτη που ανοίγει την πόρτα και στέκεται μπροστά στις βιτρίνες, με το υψηλό επίπεδο πρώτης ύλης και τη συνεχή εξέλιξή του.

Τι συνιστά επιτυχία και δικαίωση; Ότι το όνομα «Πλέστι» έχει ξεφύγει πλέον σε φήμη από τα σύνορα του Ζούμπερι. Βαριά κληρονομιά, αλλά η τρίτη γενιά δηλώνει ήδη ετοιμοπόλεμη…