Χωρίς τεράστιο διαφημιστικό προϋπολογισμό, χωρίς λαμπερούς χολιγουντιανούς σταρ και χωρίς κλισέ εντυπωσιασμούς, μια βρετανική μίνι σειρά επτά επεισοδίων κατάφερε να εκτοξευτεί στην κορυφή του παγκόσμιου Netflix, προκαλώντας φρενίτιδα συζητήσεων και εκατομμύρια προβολές. Το «Baby Reindeer» (Μικρό Ταρανδάκι) καθήλωσε τους τηλεθεατές: Όχι μόνο γιατί πρόκειται για ένα αριστουργηματικό ψυχολογικό θρίλερ, αλλά επειδή βασίζεται σε μια εφιαλτική, απολύτως πραγματική εμπειρία ζωής που βίωσε ο ίδιος ο δημιουργός και πρωταγωνιστής της, ο Σκωτσέζος κωμικός Richard Gadd.
Ένα δωρεάν τσάι που έγινε τετραετής εφιάλτης
Η υπόθεση ξεκινά το 2015 σε μια παμπ του Λονδίνου, όπου ο Gadd δούλευε ως μπάρμαν προσπαθώντας παράλληλα να κάνει καριέρα στο stand-up comedy. Μια μέρα, μια άγνωστη γυναίκα μπαίνει στο μαγαζί κλαίγοντας, δηλώνοντας ότι δεν έχει χρήματα ούτε για ένα ποτό: Από απλή καλοσύνη, ο Gadd της προσφέρει ένα ζεστό φλιτζάνι τσάι κερασμένο: Αυτή η αθώα κίνηση συμπόνιας άνοιξε τις πύλες της κολάσεως.
Η γυναίκα, με το ψευδώνυμο «Μάρθα», ανέπτυξε μια αρρωστημένη, εμμονική προσκόλληση μαζί του: Μέσα σε τέσσερα χρόνια, του έστειλε πάνω από 41.000 emails, 350 ώρες φωνητικών μηνυμάτων, 740 tweets, δεκάδες γράμματα και άρχισε να παρακολουθεί το σπίτι του, τις παραστάσεις του και την οικογένειά του.
Η ωμή αποδόμηση του τραύματος
Αυτό που διαχωρίζει το Baby Reindeer από οποιοδήποτε άλλο θρίλερ καταδίωξης (stalking) είναι η ανελέητη ειλικρίνειά του. Ο δημιουργός δεν παρουσιάζει τον εαυτό του ως έναν αλάνθαστο άγγελο-θύμα: Αντίθετα, εκθέτει με απόλυτη τόλμη τις δικές του ανασφάλειες, την ανάγκη του για επιβεβαίωση και το πώς το δικό του παρελθοντικό τραύμα σεξουαλικής κακοποίησης τον έκανε να ανεχτεί και να τροφοδοτήσει άθελά του αυτή την τοξική δυναμική.
Η σειρά αποφεύγει την καρικατούρα, εξερευνώντας τη σκοτεινή πολυπλοκότητα της ψυχικής ασθένειας, του αυτοκαταστροφικού ενοχικού συνδρόμου και των κενών της δικαιοσύνης, αφήνοντας τον θεατή μετέωρο και βαθιά προβληματισμένο μέχρι το τελευταίο λεπτό.
