Το σχέδιο έμοιαζε απλό: θα ασφάλιζαν τη ζωή ενός ανθρώπου που έπινε πολύ, θα τον άφηναν να πιει μέχρι θανάτου και μετά θα εισέπρατταν τα χρήματα. Μόνο που ο Michael Malloy δεν πέθαινε.
Στη Νέα Υόρκη της Ποτοαπαγόρευσης, μια ομάδα που ο Τύπος θα ονόμαζε αργότερα «Murder Trust» έβγαλε ασφαλιστήρια στο όνομα του Ιρλανδού Malloy και άρχισε να οργανώνει τον θάνατό του.
Το δωρεάν ποτό δεν δούλεψε
Ο ιδιοκτήτης του speakeasy Tony Marino του άνοιξε ουσιαστικά απεριόριστο λογαριασμό. Ο Malloy έπινε μέχρι να σωριαστεί – και την επόμενη ημέρα επέστρεφε. Οι συνωμότες πέρασαν σε πιο επικίνδυνα ποτά και δηλητηριασμένες τροφές. Εκείνος συνέχιζε να εμφανίζεται.
Κάποια στιγμή αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν αυτοκίνητο. Τον μέθυσαν, τον έβγαλαν στον δρόμο και τον χτύπησαν με ταξί. Πίστεψαν ότι είχε πεθάνει. Πέντε ημέρες αργότερα εμφανίστηκε ξανά στο μπαρ, τραυματισμένος και ζητώντας ποτό.
Η τελευταία απόπειρα
Τον Φεβρουάριο του 1933 οι δράστες χρησιμοποίησαν φωταέριο, διοχετεύοντάς το με σωλήνα στο στόμα του. Αυτή τη φορά ο Malloy πέθανε και επιχειρήθηκε να εμφανιστεί ο θάνατός του ως φυσικός.
Το σχέδιο όμως κατέρρευσε. Η υπόθεση ερευνήθηκε, το σώμα εκτάφηκε και οι βασικοί συνωμότες οδηγήθηκαν σε δίκη. Τέσσερις καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν στην ηλεκτρική καρέκλα.
Η ιστορία του Malloy επέζησε με το παρατσούκλι «Mike the Durable». Όχι επειδή ήταν πραγματικά άτρωτος, αλλά επειδή μια εγκληματική απάτη που υποτίθεται ότι θα ήταν εύκολη εξελίχθηκε σε μία από τις πιο αλλόκοτες υποθέσεις ασφαλιστικής δολοφονίας της Νέας Υόρκης.
