Μια παραγγελιά για ένα ζεϊμπέκικο, ένας καβγάς και τρεις νεκροί. Η υπόθεση του Νίκου Κοεμτζή έμεινε στην ελληνική ιστορία όχι μόνο για τη βία της, αλλά και για όσα συμβόλισε σχετικά με τη νυχτερινή διασκέδαση, την εξουσία και τους άγραφους κανόνες της πίστας.
Τον Φεβρουάριο του 1973, στο νυχτερινό κέντρο «Νεράιδα» στην Αθήνα, η σύγκρουση γύρω από μια μουσική παραγγελιά εξελίχθηκε σε αιματηρή επίθεση. Τρεις άνθρωποι σκοτώθηκαν και άλλοι τραυματίστηκαν. Το περιστατικό συγκλόνισε τη χώρα.
Η μαρτυρία από την πίστα
Ο τραγουδιστής Κώστας Καρουσάκης βρισκόταν στο πρόγραμμα του κέντρου εκείνο το βράδυ. Η μεταγενέστερη αφήγησή του φωτίζει το χάος που επικράτησε, μέσα από την οπτική ενός ανθρώπου που βρέθηκε στο επίκεντρο των γεγονότων. Η μαρτυρία του αποτελεί μία από τις αφηγήσεις που διατήρησαν ζωντανή τη μνήμη της υπόθεσης.
Το έγκλημα πέρασε και στον πολιτισμό, μέσα από τραγούδια, κινηματογραφικές αναφορές και δημόσιες συζητήσεις. Αυτό δεν αλλάζει την ουσία του: πίσω από τον μύθο της «Παραγγελιάς» βρίσκονται πραγματικά θύματα και οικογένειες που έχασαν δικούς τους ανθρώπους.
Πενήντα και πλέον χρόνια αργότερα, η ιστορία εξακολουθεί να προκαλεί το ίδιο ερώτημα: πώς μια στιγμή έντασης μετατράπηκε σε μία από τις πιο γνωστές αιματηρές νύχτες της Αθήνας;
