Η τελική φάση του τουρνουά είχε και πάλι τη μορφή Final-Four και διεξήχθη το διάστημα 5-10 Ιουνίου στην Ιταλία.
Όπως ίσχυε και με τους προηγούμενους δύο διοργανωτές (Γαλλία, Ισπανία), η «σκουάντρα ατζούρα» συμμετείχε κανονικά στα προκριματικά, αφού ο οικοδεσπότης ανακοινώνονταν μετά την ολοκλήρωση της προκριματικής φάσης. Είναι η μοναδική διοργάνωση που κρίθηκε σε διπλό τελικό. Τον τίτλο κατέκτησε η Ιταλία που ήταν και η διοργανώτρια.
Η «σκουάντρα ατζούρα» βρίσκονταν σε δύσκολη περίοδο μετά το φιάσκο στο Μουντιάλ του 1966, και μια ενδεχόμενη κατάκτηση του ευρωπαϊκού τροπαίου θα αποτελούσε το καλύτερο γιατρικό Έχοντας στο ρόστερ της τον ταλαντούχο Ντίνο Τζοφ, τους Φακέτι-Ματσόλα, τον Ριβέρα και τον Λουίτζι Ρίβα, η ομάδα του Φερούτσιο Βαλκαρέτζι είχε βάσιμες ελπίδες για να φτάσει στην κορυφή.
Η αναμέτρηση της Ιταλίας με τη Σοβιετική Ένωση για τα ημιτελικά (μετά από παράταση) ολοκληρώθηκε χωρίς να σκοράρει κάποια από τις ομάδες με τους διοργανωτές να παίζουν κατενάτσιο , που σίγουρα δεν προσέφερε ελκυστικό θέαμα, αλλά αποδείχθηκε αποτελεσματικό και να έχουν ένα συγκλονιστικό Τζοφ κάτω από την εστία. Με τη συμπλήρωση των 120 λεπτών, ο διαιτητής κάλεσε τους αρχηγούς των δύο ομάδων, Τζατσίντο Φακέτι και Άλμπερτ Σεστερνιόβ, να διαλέξουν «κόρωνα ή γράμματα» στο στρίψιμο του νομίσματος, καθώς ο κανονισμός τότε δεν προέβλεπε τη διαδικασία των πέναλτι. Ο αρχηγός της «σκουάντρα ατζούρα» και η Ιταλία με την «τυχερή λιρέτα» πέρασε στον τελικό.
Ο αρχηγός των Ιταλών, Φακέτι περιγράφει τη διαδικασία: «Πήγα δίπλα στον αρχηγό των Σοβιετικών (σ.σ. Σεστέρνιεφ) και οδηγηθήκαμε στα αποδυτήρια με τη συνοδεία ανθρώπων από τις δύο ομοσπονδίες. Ο διαιτητής έβγαλε ένα παλιό νόμισμα. Διάλεξα γράμματα και αποδείχθηκε η σωστή επιλογή. Από εκείνη τη στιγμή, η Ιταλία βρίσκονταν στον τελικό. Ανέβηκα τρέχοντας τις σκάλες και έδωσα το σύνθημα για να ξεκινήσουν οι πανηγυρισμοί. 70.000 θεατές περίμεναν με αγωνία στις θέσεις τους και όταν με είδαν να πανηγυρίζω, άρχισε το πανηγύρι».
Στο Ολίμπικο της Ρώμης η Ιταλία και η Γιουγκοσλαβία τέθηκαν αντιμέτωπες μπροστά σε 85.000 κόσμο. Οι Γιουγκοσλάβοι προηγήθηκαν με τέρμα του Ντράγκαν Τζάιτς στο 32ο λεπτό, όμως οι γηπεδούχοι με τη δύναμη της εξέδρας και τις εξαιρετικές επεμβάσεις του Ντίνο Τζοφ κατάφεραν να βρουν τον δρόμο προς τα αντίπαλα δίχτυα και να ισοφαρίσουν στο 80’, με σκόρερ τον Αλμπέρτο Ντομενγκίνι. Οι δύο ομάδες οδηγήθηκαν στην παράταση, αλλά και εκεί δεν υπήρξε νικητής και ανακοινώθηκε πως ο τελικός θα γίνει ξανά δύο ημέρες αργότερα.
Στον δεύτερο τελικό οι Ιταλοί παρουσιάστηκαν πιο «φρέσκοι» και κέρδισαν το πρώτο τρόπαιο μέσα στην πατρίδα τους με σκόρερ τους Ρίβα (12′) και Αναστάζι (31′).
«Για να είμαι ειλικρινής, νομίζω πως δεν αξίζαμε την ισοπαλία στο πρώτο παιχνίδι. Προς το τέλος του αγώνα απλά κερδίσαμε ένα φάουλ και ο Ντομενγκίνι κατάφερε να σκοράρει» θα παραδεχτεί αργότερα ο ήρωας της διοργάνωσης Ντίνο Τζοφ για να προσθέσει: «Όμως σίγουρα αξίζαμε τη νίκη στον επαναληπτικό τελικό. Το σημαντικό δεν ήταν η δική μου εμφάνιση, αλλά η νίκη της ομάδας».
