Η ιστορία της ταβέρνας στο Κάτω Σούλι που ξεκίνησε το 1960 σερβίροντας κρέας στους κυνηγούς κι έφτασε τον μύθο της μέχρι τον βρετανικό Τύπο
Του Κώστα Ζοργιού
Τέλη δεκαετίας του ‘60, ο Μάρκος έπαιρνε κάθε Πέμπτη τη μηχανή προβολής του, ταξίδευε από την Αθήνα κι αφού την έστηνε με προσοχή, έβγαζε τη ντουντούκα του και καλούσε με όλη τη δύναμη της φωνής του τους όλους κι όλους 200 κατοίκους, κάνοντας μια βόλτα γύρω από τα περίπου 60 πλίνθινα σπίτια: «Το βράδυ βλέπουμε σινεμά, Μάρθα Κλάψα και Ξανθόπουλο».
Αυτή ήταν ίσως η πιο σημαντική κοινωνική στιγμή της εβδομάδας για το Κάτω Σούλι που στριμωχνόταν στη μία από τις τέσσερις ταβέρνες που λειτουργούσαν τότε στην περιοχή και έβλεπε την ταινία της Πέμπτης. Οι άλλες, ήταν τα δύο πρωινά μέσα στην εβδομάδα, που ο Λεωνίδας γυάλιζε τα ψαλίδια του και κούρευε το χωριό, στο ίδιο μαγαζί με τις πολλές χρήσεις, που άνοιξαν το 1960 δύο Μικρασιάτες.
Ο Χρήστος και η Πελαγία Πασχάλη είχαν έρθει στο Σούλι ως πρόσφυγες το 1922 κι αφού δούλεψαν για χρόνια με τα ζώα, αποφάσισαν το 1960 να φτιάξουν ένα καφενείο-ταβέρνα επενδύοντας τα λιγοστά χρήματα που έβγαλαν πουλώντας τις αγελάδες τους.
Το στέκι των κυνηγών και ο «Άγνωστος Πόλεμος»
Ο «Σωκράτης» λειτούργησε για πολλά χρόνια χωρίς… όνομα, αλλά ήταν παραδοσιακό στέκι για τους κυνηγούς, πριν φύγουν για το βουνό ή τον βάλτο κι αφού επέστρεφαν, αλλά και για αυτούς που έρχονταν τα Σαββατοκύριακα στην περιοχή για να μαζέψουν χόρτα. Εκτός από ταβέρνα με δικά της κρέατα, βέβαια, λειτουργούσε για χρόνια ως το μέρος που οι ντόπιοι έπαιζαν τάβλι και χαρτάκι, ενώ αποκτώντας την πρώτη τηλεόραση στο χωριό, οργάνωνε προβολές της σειράς «Άγνωστος Πόλεμος» που «έπαιζε» στην ΥΕΝΕΔ, την περίοδο της Χούντας.
Η πρώτη μεγάλη αλλαγή ήρθε το 1977, όταν ο Χρήστος έφυγε από τη ζωή. Στο μαγαζί είχε ήδη μπει από το 1961, από 8 κιόλας χρονών ο γιος του Σωκράτης, ο οποίος στα 24 είχε φροντίσει να… αποκαταστήσει τον παιδικό του έρωτα, την 14χρονη Αναστασία, που άφησε το σχολείο στη Β’ Γυμνασίου και ανέλαβε ρόλο στην ταβέρνα.
Για μία 20ετία, η Αναστασία και η μητέρα του έδιναν καθημερινά αγώνα ώστε οι 5-10 πελάτες τις καθημερινές και οι λίγο παραπάνω τα Σαββατοκύριακα να αυξηθούν.
Μαγειρεύοντας και ψήνοντας πάντα με μεράκι, αγάπη γι’ αυτό που έκαναν και σεβασμό προς όσους υποδέχονταν. Και βέβαια, έχοντας πλέον και ρεύμα, γιατί τα πρώτα χρόνια το μαγαζί λειτουργούσε με τα ψυγεία να έχουν πάγο και τη σούβλα να γυρνά με το χέρι… Ο δε Σωκράτης έκανε διάφορες δουλειές για να μπορεί να στηριχθεί η οικογένεια, μια και η ταβέρνα είχε περιορισμένο κέρδος.
Η εποχή του Σωκράτη
Η δεύτερη μεγάλη αλλαγή γίνεται το 1996. Ο Σωκράτης αποφασίζει να αφήσει τη δουλειά του στην Αμερικανική Βάση και να αφοσιωθεί στην ταβέρνα. Τη «βαπτίζει» με το όνομά του και ρίχνεται κι αυτός στη μάχη. Σύντομα, το ζευγάρι καταφέρνει να φέρει το μαγαζί σε υψηλότερο επίπεδο, γίνεται το πρώτο της περιοχής που βάζει στο… μενού την προβατίνα κι ο «Σωκράτης» αρχίζει να φτιάχνει όνομα μέχρι και στην Αθήνα, για το καλό του κρέας. Ο κόσμος γεννά την ανάγκη για επέκταση και το 1998 γίνεται μια μεγάλη ανακαίνιση με το μαγαζί με μεγαλώνει και να φτάνει σε χωρητικότητα τα 250 άτομα.
Περνώντας στη νέα εποχή, η ταβέρνα κινείται στον παραδοσιακό χαρακτήρα που πάντα την χαρακτήριζε. Τα τέσσερα παιδιά τους, ο Χρήστος, ο Δημήτρης, ο Θεόδωρος και η Λίλα μεγαλώνουν μέσα στην κουζίνα, μαθαίνουν τα μυστικά κάθε πόστου και η πορεία είναι σταδιακά ανοδική μέχρι το 2011, όταν η κρίση δοκιμάζει τις αντοχές όλων.
Με πολλή υπομονή και χωρίς να αλλάξει πλάνο, ο «Σωκράτης» δίνει τη μάχη του και βγαίνει κερδισμένος. Όχι μόνο παραμένει ανοικτός σε μια δύσκολη περιοχή, αλλά αυξάνει ξανά την πελατεία του και προσελκύει ακόμα και… διάσημους από τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Τζίμη Πανούση, μέχρι τον Θεόδωρο Πάγκαλο και τον Λάκη με τα ψηλά ρεβέρ.
Φτάνει μάλιστα να δει τη βρετανική Daily Mirror να του κάνει αφιέρωμα ξεκινώντας με την επισήμανση ότι «για περίπου 25 αιώνες πιστεύατε ότι ο Σωκράτης είχε πεθάνει πίνοντας κώνιο. Είναι όμως ακόμα ζωντανός και θα τον βρείτε σε ένα μικρό χωριό κοντά στον Μαραθώνα να φορά μαύρα, να ψήνει με τις ώρες και να σερβίρει φανταστικές μπριζόλες…».
Το μάθημα ζωής
Έχουν περάσει 66 χρόνια από τότε που άνοιξε το μικρό καφενείο στο χωριό των 150 κατοίκων. Ο «Σωκράτης» παραμένει οικογενειακό μαγαζί με μόλις πέντε εργαζόμενους πλην των μελών της οικογένειας και ετοιμάζεται να περάσει στην επόμενη φάση, χωρίς τους δύο ανθρώπους που τον εκτόξευσαν. Αν κι όσο κι αν λένε ότι κουράστηκαν, ο Σωκράτης και η Αναστασία δύσκολα θα βγουν από τη ψησταριά και την κουζίνα μετά από μισό αιώνα στα δυο τους «βασίλεια».
Αποχωρώντας, θα αφήσουν πίσω μια ταβέρνα γνωστή σε όλη την Αθήνα, φημισμένη για την ποιότητά της και θα κληροδοτήσουν στα παιδιά τους ένα μάθημα ζωής: Θες 15 χρόνια για να φτιάξεις ένα μαγαζί και να το βάλεις σε μια σειρά κι αν δεν έχεις όρεξη να το δουλέψεις, αρκούν 15 μέρες για να το καταστρέψεις…
