Στα ανοιχτά της βορειοδυτικής Σκωτίας βρίσκονται τα Flannan Isles, μία μικρή ομάδα από αφιλόξενα νησιά που χτυπιούνται σχεδόν αδιάκοπα από τα κύματα του Ατλαντικού.
Τον Δεκέμβριο του 1900, τρεις άνδρες εργάζονταν στον απομονωμένο φάρο του μεγαλύτερου νησιού, Eilean Mòr: οι James Ducat, Thomas Marshall και Donald McArthur.
Στις 15 Δεκεμβρίου ένα διερχόμενο πλοίο παρατήρησε ότι το φως του φάρου δεν λειτουργούσε.
Το πλοίο ανεφοδιασμού Hesperus κατάφερε τελικά να φτάσει στο νησί στις 26 Δεκεμβρίου. Κανείς δεν περίμενε τους ναυτικούς στην προβλήτα. Δεν υπήρξε απάντηση στις κόρνες και στις φωτοβολίδες.
Όταν το πλήρωμα ανέβηκε στον φάρο, οι τρεις φαροφύλακες είχαν εξαφανιστεί.
Δεν βρέθηκαν ποτέ σώματα.
Η επίσημη έρευνα κατέληξε σε μία πιθανή και καθόλου μεταφυσική εξήγηση. Στη δυτική πλευρά του νησιού υπήρχαν εκτεταμένες ζημιές από την κακοκαιρία. Κιβώτια είχαν μετακινηθεί, σχοινιά είχαν παρασυρθεί και μεταλλικές κατασκευές είχαν υποστεί ζημιές.
Το πιθανότερο σενάριο είναι ότι οι άνδρες βγήκαν για να ασφαλίσουν εξοπλισμό και παρασύρθηκαν από ένα τεράστιο κύμα.
Αυτό που έκανε την ιστορία διάσημη ήταν όσα προστέθηκαν αργότερα. Ιστορίες για μισοφαγωμένα γεύματα, αναποδογυρισμένες καρέκλες και περίεργες καταχωρίσεις στο ημερολόγιο επαναλαμβάνονται εδώ και δεκαετίες, χωρίς να υποστηρίζονται από τα επίσημα αρχεία.
Τα πραγματικά γεγονότα είναι πιο απλά – και ίσως πιο τρομακτικά.
Τρεις έμπειροι άνδρες βρίσκονταν μόνοι τους σε έναν βράχο μέσα στον Ατλαντικό. Κάποια στιγμή βγήκαν από τον φάρο.
Και κανείς δεν τους είδε ποτέ ξανά.
