Ο έρωτας είναι πάντα γλυκός. Στην αρχή είναι εύκολος. Είναι η περίοδος που όλα μοιάζουν να ταιριάζουν, που η παρουσία του άλλου ανθρώπου από μόνη της αρκεί. Με τον καιρό εξελίσσεται και έρχεται η συμβίωση, ο γάμος, κάτι εντελώς διαφορετικό.
Τότε που συνεχίζεις να διαλέγεις τον ίδιο άνθρωπο, μέρα με τη μέρα, ακόμη κι όταν η πρώτη λάμψη έχει δώσει τη θέση της σε κάτι λιγότερο φανταχτερό, αλλά πιο βαθύ, πιο αληθινό.
Στις σχέσεις, πολλοί μιλούν για τον συμβιβασμό σαν να είναι ήττα, σαν να σημαίνει πως κάποιος θυσιάζει κάτι από τον εαυτό του, πως κάτι στερείται. Εγώ έχω υιοθετήσει μια εντελώς διαφορετική σκέψη. Ο συμβιβασμός, όταν γίνεται με σεβασμό, δεν είναι απώλεια.
Αναδεικνύει την πιο όμορφη πτυχή μιας σχέσης, εκεί όπου δύο άνθρωποι συνδιαμορφώνουν την πραγματικότητά τους με βάση τις κοινές τους ανάγκες.
Αποδεικνύει την ωριμότητα και το σθένος να δέχεσαι πως η δική σου αλήθεια δεν είναι πάντα η μοναδική και πως το να υποχωρείς κάποιες φορές δε σε μικραίνει.
Η συμβίωση απαιτεί προσοχή, υπομονή, προθυμία να ακούσεις μια άλλη οπτική. Τίποτα δεν είναι δεδομένο εκ των προτέρων. Χτίζεται κάθε μέρα από την αρχή, μαζί με τον άνθρωπό σου.
Ήρθε, λοιπόν, και η δική μου η ώρα αυτό το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου. Πιστεύοντας πως ο έρωτας που μας έφερε ως εδώ θα μεταμορφώνεται μέρα με τη μέρα σε κάτι πιο ανθεκτικό. Σε συνήθεια που δεν κουράζει, σε φροντίδα που δεν κοπιάζει, σε μια δέσμευση που συνεχώς ανανεώνεται.
Δεν περιμένω να είναι πάντα εύκολο. Θέλω, όμως, να είναι πάντα αληθινό. Ξέρω πως θα υπάρξουν μέρες δύσκολες, διαφωνίες που θα μοιάζουν μεγαλύτερες απ’ όσο πραγματικά είναι, στιγμές όπου ο ένας θα χρειάζεται περισσότερο χώρο και ο άλλος περισσότερη εγγύτητα. Δε με φοβίζει. Το θεωρώ φυσιολογικό σε κάθε αληθινή σχέση, που δεν είναι ποτέ τέλεια, αλλά συνεχίζεται, εξελίσσεται, δυναμώνει.
Θεωρώ ότι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή είναι να έχουμε ανοιχτό μυαλό. Στην προκειμένη περίπτωση, ανοιχτό μυαλό σημαίνει τη διάθεση να γνωρίζεις ξανά και ξανά τον άνθρωπο που είναι δίπλα σου, καθώς αυτός αλλάζει με τα χρόνια. Κανείς δεν παραμένει ίδιος.
Ο άνθρωπος που θα παντρευτείς στα 35, δε θα παραμείνει αναγκαστικά ίδιος και στα 45 ή στα 55 και είναι ίσως το μεγαλύτερο δώρο να συνεχίζεις να τον γνωρίζεις, να μπορείς να αγαπήσεις κάθε μία από αυτές τις εκδοχές του, χωρίς να προσπαθείς να τον «εγκλωβίσεις» σε μια εικόνα που κάποτε ερωτεύτηκες.
Η αγάπη που αντέχει στον χρόνο δεν είναι αυτή που μένει απαράλλαχτη, αλλά αυτή που δέχεται τη μεταμόρφωση, που περιεργάζεται με ενδιαφέρον κάθε νέα πτυχή του άλλου, σαν να είναι η πρώτη φορά.
Κι εγώ ‒και επισήμως από αυτό το Σάββατο‒ θα συνεχίσω να καταβάλλω κάθε προσπάθεια να παραμείνω περίεργος για την Έλλη, που έχω ήδη γνωρίσει τόσες φορές και θέλω να συνεχίσω να γνωρίζω άλλες τόσες κι άλλες τόσες, σαν να είναι η πρώτη φορά.
