Η οικογένεια Κιτσαρά, το «αγροτικό» στην «Κάρλα» κι η πιτσαρία στο Ζούμπερι που έγινε σημείο αναφοράς
Η ανθρώπινη μνήμη είναι δυναμική και κάθε φορά που ανακαλούμε ένα γεγονός, ο εγκέφαλος μας δεν «ανοίγει απλώς ένα αρχείο», αλλά ανασυνθέτει την ιστορία. Αυτό, λοιπόν, είναι ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο, στα μακρινά πια ‘80s όπου και ξεκινά η ιστορία της πιτσαρίας Jumbo, της πίτσας που έχουν αγαπήσει γενιές και γενιές.
Ο Μιχάλης και η Χρυσούλα Κιτσαρά, μετά από 25 χρόνια ως μετανάστες στη Γερμανία κι έχοντας αποκτήσει δύο παιδιά (τον Πέτρο και τη Μαρία) αποφασίζουν ότι θέλουν να επιστρέψουν στην πατρίδα δίχως, όμως, να έχουν ένα συγκεκριμένο πλάνο για το τι μέλλει γενέσθαι.
Η ευκαιρία στην «άγνωστη» Νέα Μάκρη
Η οικογένεια επιστρέφει κι αρχικά εγκαθίστανται στο Γαλάτσι το 1985. Ψάχνοντας παντού για εργασία, μία απλή αγγελία στην εφημερίδα τραβά το ενδιαφέρον του Μιχάλη. Ένας Καναδός που λειτουργεί ένα μαγαζί ως πιτσαρία με όνομα «Κάρλα» στη Νέα Μάκρη (το σημείο όπου σήμερα είναι η δομή «Θάλπος»), ψάχνει συνεταίρο για δύο χρόνια, γιατί για σοβαρούς οικογενειακούς λόγους ήθελε να επιστρέψει στην πατρίδα του.
Το σκεπτικό του Καναδού είναι να γίνει μια ομαλή μετάβαση για να πουλήσει μετά τη διετία την επιχείρηση και να αποδεσμευθεί. Ο Μιχάλης έρχεται σε επαφή και παίρνει την απόφαση να μετακομίσει με την οικογένεια στην άγνωστη ως τότε για όλους Νέα Μάκρη.
Ο Μιχάλης με την Χρυσούλα ξεκινούν να εργάζονται στην Κάρλα, μαθαίνουν άψογα την τέχνη της καναδικής πίτσας (της οποίας κύριο χαρακτηριστικό είναι το τεράστιο μέγεθός της) κι αφού περνούν τα δύο χρόνια, αγοράζουν το μερίδιο του Καναδού.
Από την «Κάρλα» στο Ζούμπερι
Συνεχίζουν για άλλα δύο χρόνια να τρέχουν την επιχείρηση με μεγάλη απήχηση στον κόσμο, αλλά το 1990 έρχεται η στιγμή της δημοπρασίας… Καθώς η «Κάρλα» ήταν χώρος που ανήκε τότε στον Δήμο Νέας Μάκρης, μετά την τετραετία, βγαίνει σε δημοπρασία, ο Μιχάλης δεν καταφέρνει να χτυπήσει την προσφορά και κρίνει σκόπιμο να μεταφερθεί η επιχείρηση σε έναν νέο χώρο.
Χωρίς να χάσει την αισιοδοξία του αρχίζει να ψάχνει πάλι σε αγγελίες και βρίσκει μια ευκαιρία στο Ζούμπερι, όπου εκείνη την εποχή οι χειμώνες ήταν ήσυχοι κι ο κόσμος, κυρίως Αθηναίοι παραθεριστές, ερχόταν τα καλοκαίρια. Από το 1990 μέχρι το 1994 η πίτσα Jumbo δουλεύει μόνο σεζόν από Απρίλιο μέχρι τέλη Σεπτεμβρίου. Και κάπου εκεί αρχίζουν τα παράπονα, που όμως αποτελούν τη μεγαλύτερη ένδειξη αναγνώρισης για το όλο προϊόν που προσφέρει. «Και γιατί να μην είστε ανοιχτά και τον χειμώνα για εμάς που μένουμε εδώ μόνιμα;»
Η «γέννηση» του Delivery
Το 1995, η οικογένεια Κιτσαρά παίρνει την απόφαση να μείνει ανοιχτά και τον Οκτώβριο με την ιδέα «να πηγαίνουμε την πίτσα στο σπίτι του πελάτη…». Στο ερώτημα «και ποιος θα πηγαίνει τις πίτσες;», η απάντηση δεδομένη… Ποιος άλλος; Τα παιδιά τους. Ο Πέτρος σήμερα, 30 χρόνια μετά, θυμάται γελώντας τους αμέτρητους τσακωμούς με την αδελφή του Μαρία για το ποιος από τους δυο τους θα φύγει για διανομή πίτσας και ποιος θα πάει στο μαγαζί!
Η ανταπόκριση του κόσμου μεγάλη με αποτέλεσμα η πίτσα Jumbo να μείνει ανοιχτά όλο τον χρόνο μέχρι το επόμενο καλοκαίρι και το delivery να αποτελεί πλέον καθημερινότητα.
Από το 1995 ως και τους Ολυμπιακούς του 2004, η πιτσαρία Jumbo ακολουθεί συνεχώς ανοδική πορεία, το μαγαζί μετατρέπεται σε στέκι, γιατί εκτός από την ποιότητα του προϊόντος, προσφέρει πάντα ένα ζεστό και φιλικό χαμόγελο! Άλλωστε, ο Μιχάλης, διδάσκοντας τα παιδιά του για τη μετά από εκείνον Jumbo εποχή, πάντα τούς έλεγε δύο βασικούς κανόνες: «Θα σερβίρετε στον πελάτη την ποιότητα που βάζουμε κι εμείς στο σπίτι μας» και «θα σέβεστε όλους όπως σεβόμαστε την οικογένεια και τους φίλους μας»…
Με τα παραπάνω λόγια και πράξεις ως παρακαταθήκη, ο γιος της οικογένειας Πέτρος αναλαμβάνει την επιχείρηση σε συνέχεια του πατέρα του, με την ίδια αφοσίωση κι αγάπη για το τι σημαίνει σχέση με τον κόσμο και με τους εργαζόμενους της επιχείρησης.
Επιτυχία σημαίνει σεβασμός
Σήμερα, 36 χρόνια μετά, θυμάται με μεγάλη συγκίνηση όσα έχει ζήσει στο δεύτερο σπίτι του και παραδέχεται ότι η μεγαλύτερη ανταμοιβή για τον ίδιο και πολύ περισσότερο για την επιχείρηση είναι να βλέπει ανθρώπους που τους έφερναν στο μαγαζί οι γονείς τους, να έρχονται σήμερα με τα παιδιά τους, αναπολώντας εικόνες, μυρωδιές και χρώματα της παιδικής τους ηλικίας.
Κοιτάζοντας στο σήμερα, την εξέλιξη των πραγμάτων και τη νέα μορφή της κοινωνίας μέσω της τρελής κούρσας της τεχνολογίας και τις αλλαγές που αυτή έχει φέρει στο delivery, το μυαλό του Πέτρου προσανατολίζεται στις επόμενες μέρες και στο πώς θα συνεχίσει να γράφεται το μέλλον της πίτσας Jumbo.
Χωρίς κανέναν ενδοιασμό για τις αρχές και την φιλοσοφία που έχει περάσει κι ο ίδιος στο παιδί του, τον Μιχάλη Κιτσαρά τον νεότερο, ο Πέτρος πιστεύει ότι μόλις ο Μιχάλης ολοκληρώσει τις σπουδές του στα οικονομικά, έρχεται η σειρά του να αναλάβει αν ο ίδιος το θελήσει να συνεχίσει το Jumbo story. Η φιλοσοφία και η κληρονομιά των προκατόχων του μία και απαράβατη: Επιτυχία σημαίνει σεβασμός κι αγάπη γι’ αυτό που προσφέρεις και σε αυτόν που το προσφέρεις.
36 χρόνια ζωής μετρά πλέον η Pizza Jumbo, όμως δεν θα είχε ποτέ τόση απήχηση, αναγνώριση κι επιτυχία αν δεν υπήρχαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που εργάστηκαν και πρόσφεραν ο καθένας από το πόστο του τη βοήθεια και τον καλύτερο τους εαυτό.
Η συγκίνηση στα μάτια ενός ιδιοκτήτη αντανακλά την αναγνώριση προς όλους όσοι με τον τρόπο τους έγιναν κομμάτι της ιστορίας της Jumbo.
