Οι παιδικές βόλτες στην Πάρνηθα, η λατρεία για τη μετεωρολογία και η ιστορία ζωής του νέου συνεργάτη των εθελοντών Πυροσβεστών Προβαλίνθου
Του Κώστα Ζοργιού
Σπανίως η επαγγελματική ιδιότητα κάποιου καθορίζει τόσο πολύ την καθημερινότητα και τις κοινωνικές ή επαγγελματικές επαφές του. Είναι πολύ περίεργο, αλλά ακόμα κι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρέφεται καθημερινά στο κανάλι τον έχουν συνδέσει σε τέτοιον βαθμό με τη δουλειά του, που η πρώτη «καλημέρα» συνοδεύεται από ένα «χάλασε ο καιρός» και οι απορίες μπορούν να φτάσουν σε… εξωφρενικά επίπεδα τύπου «θα βρέχει την ερχόμενη Τετάρτη στο Μοσχάτο;».
Μια συνθήκη που για οποιονδήποτε άλλον θα ήταν άβολη, περίεργη και πιθανότατα εκνευριστική, για τον Κλέαρχο Μαρουσάκη αποτελεί την πιο ευχάριστη ρουτίνα. Δεν αρνείται ποτέ να γνέψει καταφατικά το κεφάλι ή να επιδοθεί σε μια ριψοκίνδυνη μακροπρόθεσμη πρόγνωση «δε θα βρέχει στο Μοσχάτο την Τετάρτη, μην πάρεις ομπρέλα».
Όχι μόνο γιατί ως άνθρωπος είναι εκ πεποιθήσεως ευγενής, αλλά ‒κυρίως‒ επειδή ο καιρός ήταν το μεγάλο του πάθος από την πρώτη στιγμή που άρχισε να αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω του.
Σαββατοκύριακο στο βουνό κι ένα χόμπι που έγινε λατρεία
Η εναλλαγή από λιακάδα σε βροχή, τα πρώτα χιόνια στα βουνά, οι κεραυνοί, οι άνεμοι και τα βαρομετρικά χαμηλά τον συνάρπαζαν τόσο που από την Α’ Δημοτικού, σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο, ζητούσε από τους γονείς του να πάνε όλοι μαζί στην Πάρνηθα, απλώς για να παρατηρεί. Και δεν του χαλούσαν το χατίρι…
Γεννημένος τον Δεκέμβριο του 1983 στην Αθήνα, μεγάλωσε στα Σεπόλια, πολύ κοντά στον Τρίτωνα όπου περνούσε ατέλειωτες ώρες παίζοντας μπάσκετ, μια γενιά πριν τον Γιάννη Αντετοκούνμπο που άφησε εποχή σε αυτό το γηπεδάκι. Είχε κι αυτός καλή σχέση με την πορτοκαλί μπάλα και μάλιστα φόρεσε τη φανέλα του ιστορικού Περιστερίου, αλλά τίποτα στον μικρόκοσμο της παιδικής του ηλικίας δεν τον συγκινούσε περισσότερο από τον καιρό.
Μια αγάπη που έγινε το αποκούμπι του όταν σε ηλικία μόλις 10 ετών, παιδάκι Τετάρτης Δημοτικού, έχασε τον πατέρα του από καρκίνο. Τόσο έντονη, που δεν άφησε άλλη επιλογή στη μητέρα του από το να την
στηρίξει και να την ενισχύσει, αγοράζοντάς του βιβλία ή ακούγοντάς τον για ώρες μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του να τους αναλύει γιατί έρχεται βροχή και τι σημαίνει ο πορτοκαλί ουρανός.
Ο μετεωρολόγος του σχολείου, φοιτητής στο Φυσικό
«Πού κρύβεται η μαγεία του καιρού; Στο ότι τα βάζεις με το χάος. Καλείσαι να βάλεις σε κουτάκια ένα χαοτικό σύστημα. Η πρόγνωση προκύπτει μέσα από μελέτη και αξιολόγηση δεδομένων που προσεγγίζεις, ώστε να τα φέρεις όσο πιο κοντά γίνεται στην πραγματικότητα. Όλο αυτό ήταν που μου δημιουργούσε περιέργεια, πείσμα και ενδιαφέρον όσο ήμουν παιδί, αλλά και σήμερα», λέει στη MP εξηγώντας πώς προέκυψε και πώς αναπτύχθηκε αυτός ο «έρωτας» με την επιστήμη του.
Μόνο από την παρατήρηση, το διάβασμα και την παρακολούθηση των δελτίων καιρού, άλλοτε στην ΕΡΤ για τους αγρότες με τον Δημήτρη Ζιακόπουλο και άλλοτε στον ΑΝΤ1 με τον Σπύρο Λινάρδο, άρχισε από πολύ νωρίς να καταλαβαίνει τι συμβαίνει, να εξηγεί τα φαινόμενα. Απέκτησε αυτόν τον ρόλο και στο σχολείο, όπου μέχρι κι οι δάσκαλοι τον ρωτούσαν, δείχνοντάς του εμπιστοσύνη στην πρόγνωση. Ο δρόμος μπροστά του ήταν ορθάνοιχτος κι εκείνος αποφασισμένος να τον περπατήσει.
Η στιγμή που έκανε το επόμενο βήμα ήταν στο Γυμνάσιο, όταν απέκτησε τον πρώτο του υπολογιστή και άρχισε να μπαίνει σε σάιτ για τον καιρό, με χάρτες, δορυφόρους και προγνωστικά. Φτάνοντας σε ηλικία Πανελλαδικών, δεν υπήρχε δεύτερη σκέψη. Έφτιαξε μηχανογραφικό με μία σχολή και η επόμενη μέρα τον βρήκε στο Φυσικό της Αθήνας με κατεύθυνση στη μετεωρολογία, όπου είχε αποκτήσει ήδη ένα πολύ καλό background γνώσεων. Ήταν 2002 και τα φοιτητικά χρόνια κράτησαν αρκετά, μέχρι το 2011, αλλά παράλληλα με τη μελέτη για τις εξεταστικές και τις εργασίες, ξόδευε πολύ χρόνο διαβάζοντας, ψάχνοντας, μελετώντας.
Ο δρόμος που παραλίγο να χαθεί και τα πρώτα βήματα
Αν υπάρχει ένα παράδειγμα του πώς μπορεί να χάσει κάποιος τον δρόμο του, αυτό είναι η περίπτωση του Μαρουσάκη στην Ελλάδα της κρίσης. Παίρνοντας το πτυχίο του έπεσε σε μια πολύ άσχημη περίοδο που ούτε προκηρύξεις για την ΕΜΥ έβγαιναν ούτε εύκαιρες δουλειές σχετικές με το αντικείμενό του υπήρχαν. Επέλεξε να κάνει μαθήματα Φυσικής σε φροντιστήρια για 3-4 χρόνια, παράλληλα όμως φρόντιζε να κρατά ανοικτή την πόρτα.
Κάποιες πρώτες δειλές δουλειές με ιστοσελίδες που ασχολούνταν με τον καιρό, τον έφεραν να συνεργάζεται το 2012 με τη μετεωρολόγο Χριστίνα Σούζη στο skaikairos.gr κι από εκεί προέκυψε μια δεύτερη συνεργασία, αυτή τη φορά με τη Χριστίνα Λαμπίρη στην εκπομπή «Με το καλημέρα» του καναλιού «Ε».
Πήγε δοκιμαστικά, έμεινε και έφτιαξε όνομα, με αποτέλεσμα το 2015 να μετακομίσει στο μαγκαζίνο του Νίκου Ευαγγελάτου. Ο κόσμος άρχισε να μαθαίνει τον Κλέαρχο Μαρουσάκη και μια μητέρα φούσκωνε κάθε απόγευμα από υπερηφάνεια.
Το 2018 έκανε τη μεταγραφή στο Open, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα, έχοντας χτίσει σε αυτά τα 8 χρόνια μια σχέση εμπιστοσύνης με τον κόσμο. Μια σχέση που όπως λέει «λειτουργεί σαν ανατροφοδοτούμενο σύστημα. Είναι το οξυγόνο για να κρατηθεί η φλόγα. Μου δίνει νόημα να συνεχίζω με ζήλο τη δουλειά μου, να προσπαθώ να είμαι σωστός στις προγνώσεις μου και να βελτιώνομαι, ώστε αυτός ο δεσμός εμπιστοσύνης να γίνεται πιο ισχυρός».
Έχει περάσει μια δεκαετία επαγγελματικής καθιέρωσης και περίπου 35 χρόνια που μελετά τον καιρό, αλλά με έναν μαγικό τρόπο η δουλειά του τον κρατά πάντα σε εγρήγορση.
«Ποτέ δεν ησυχάζω, ποτέ δεν μειώνεται το ενδιαφέρον μου για την πρόγνωση και τον καιρό. Ειδικά σε μεγάλα γεγονότα, είμαι συνεχώς από πάνω και παρακολουθώ. Προσπαθώ να βλέπω το επίπεδο επαλήθευσης κι αν κάνω λάθος, να αντιλαμβάνομαι γιατί το έκανα και τι δεν υπολόγισα σωστά. Η αλήθεια είναι ότι η αστοχία στην πρόγνωση πάντα με στενοχωρεί. Αλλά, αφενός ξέρω ότι ο καιρός μπορεί να σε κοροϊδέψει, καθώς τα προγνωστικά αλλάζουν κάθε έξι ώρες, αφετέρου πάντα κρατώ το κέρδος της αστοχίας. Όταν αγαπάς τη δουλειά σου, τα λάθη είναι αυτά που σε κάνουν καλύτερο.
Η συνεργασία με το ΠΥΣΕΘ
Όπως συμβαίνει με τους περισσότερους μετεωρολόγους, ο Κλέαρχος Μαρουσάκης έχει φανατικό κοινό. Μία από τις τηλεθεάτριες που τον παρακολουθούν καθημερινά πήρε την πρωτοβουλία, τον προσέγγισε και εκείνος δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά. Την Κυριακή 10 Μαΐου βρισκόταν στις εγκαταστάσεις του ΠΥΣΕΘ αποδεχόμενος την πρόταση να χριστεί επίτιμο μέλος των εθελοντών Πυροσβεστών Προβαλίνθου και την πρόκληση να ξεκινήσει μια πολύτιμη συνεργασία με το Σώμα.
«Μας έφερε σε επαφή η κυρία Λιάνα Κωνσταντίνου και από την πρώτη στιγμή αναπτύχθηκε μεγάλη οικειότητα μεταξύ μας. Συνάντησα μια ομάδα με τρομερό δέσιμο και πάθος, ανθρώπους που δεν φοβούνται παρά τον ελλιπή εξοπλισμό τους, να μπουν στη μάχη για να σώσουν τον συνάνθρωπο. Δεν είναι κάτι που κάνουν όλοι. Η πίστη τους στην αξία του εθελοντισμού μού προκάλεσε σεβασμό και θαυμασμό. Όπως και η στάση ζωής του Σταμάτη Δαμιανόγλου, που έχασε τον πατέρα του και τον αδελφό του κι όμως είναι εκεί, όρθιος, με στόχο να προσφέρει».
Οι δύο πλευρές αποφάσισαν να συνεργαστούν ή πιο σωστά, ο Κλέαρχος Μαρουσάκης αποδέχθηκε την πρόσκληση των εθελοντών.
«Θέσαμε ένα πλαίσιο συνεργασίας που προβλέπει τη δημιουργία ενός συστήματος πρόγνωσης, ενός μετεωρολογικού μοντέλου το οποίο θα εγκατασταθεί στον ΠΥΣΕΘ και θα προσφέρει πληροφορίες στους πυροσβέστες.
Είναι άλλο να κάνεις πρόγνωση γενικά για την Αττική ή την Ανατολική Αττική και άλλο να επικεντρώνεσαι αποκλειστικά στον δήμο Μαραθώνος, ώστε οι εθελοντές να έχουν μια εικόνα 2-3 ημέρες νωρίτερα για το πώς θα εξελιχθεί ο καιρός. Είτε πρόκειται για την πρόγνωση μιας πιθανής πλημμύρας, όπως έγινε πρόσφατα στη Νέα Μάκρη, είτε για πρόβλεψη ανέμων με μεγάλη ένταση, όπως είχε γίνει το 2018 στο Μάτι».
Παρά την πολύ απαιτητική του καθημερινότητα, ο Κλέαρχος Μαρουσάκης δεν έκλεισε την πόρτα όταν του ζητήθηκε να βοηθήσει. Αποδεικνύοντας ότι το «πού καιρός για πρίγκιπες» έχει και τις φωτεινές του εξαιρέσεις.
