Στην καρδιά της άνυδρης ερήμου Karakum στο Τουρκμενιστάν, κοντά στο απομονωμένο χωριό Darvaza, εκτυλίχθηκε το 1971 ένα από τα πιο παράδοξα βιομηχανικά ατυχήματα στην ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης. Μια ομάδα Σοβιετικών γεωλόγων πραγματοποιούσε δοκιμαστικές γεωτρήσεις αναζητώντας κοιτάσματα πετρελαίου. Το τρυπάνι τους χτύπησε ξαφνικά έναν τεράστιο υπόγειο θύλακα φυσικού αερίου: Το έδαφος δεν άντεξε το βάρος της εξέδρας, υποχώρησε θεαματικά και κατάπιε ολόκληρο τον εξοπλισμό σε μια καταβόθρα βάθους είκοσι μέτρων και διαμέτρου εβδομήντα μέτρων.
Η απόφαση που δημιούργησε την αιώνια φλόγα
Από τα ρήγματα του κρατήρα άρχισαν να αναδύονται τεράστιες ποσότητες δηλητηριώδους μεθανίου. Φοβούμενοι ότι το αέριο θα διαχεόταν στα γύρω χωριά δηλητηριάζοντας τους κατοίκους και την πανίδα της περιοχής, οι μηχανικοί έλαβαν μια μοιραία απόφαση: Πέταξαν μια αναμμένη φωτοβολίδα στο εσωτερικό του λάκκου, εκτιμώντας ότι τα αποθέματα καυσίμου θα είχαν εξαντληθεί πλήρως μέσα σε μερικές εβδομάδες.
Ο υπολογισμός τους αποδείχθηκε τραγικά λανθασμένος. Το υπόγειο δίκτυο τροφοδοσίας αποδείχθηκε σχεδόν ανεξάντλητο: Περισσότερο από μισό αιώνα μετά, ο κρατήρας συνεχίζει να φλέγεται ακατάπαυστα μέρα και νύχτα, εκτοξεύοντας φλόγες που φτάνουν σε ύψος τα δεκαπέντε μέτρα.
Το απόκοσμο θέαμα της νύχτας
Η τοπική κοινωνία βάφτισε γρήγορα το σημείο «Πύλη της Κολάσεως». Τη νύχτα, η λάμψη της φωτιάς είναι ορατή από απόσταση δεκάδων χιλιομέτρων μέσα στο σκοτεινό τοπίο της ερήμου, ενώ η θερμοκρασία στα χείλη του γκρεμού ξεπερνά τους 400 βαθμούς Κελσίου.
Το 2013, ο διάσημος εξερευνητής George Kourounis έγινε ο πρώτος άνθρωπος που κατέβηκε στον πυθμένα φορώντας ειδική στολή από κέβλαρ, συλλέγοντας δείγματα εδάφους όπου ανακάλυψε ακραιόφιλα βακτήρια που επιβιώνουν μέσα στις φλόγες. Παρά τις επανειλημμένες εξαγγελίες της κυβέρνησης του Τουρκμενιστάν για κατάσβεση του κρατήρα ώστε να αξιοποιηθεί το φυσικό αέριο, η πύρινη τρύπα του Darvaza παραμένει ανοιχτή, αποτελώντας ένα διαρκές μνημείο της ανθρώπινης υποτίμησης απέναντι στις δυνάμεις της Γης.
