Στις 8 Αυγούστου 1988, ο Ιρανός πρόσφυγας Mehran Karimi Nasseri προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο Charles de Gaulle του Παρισιού. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του από τη Μεγάλη Βρετανία, ο χαρτοφύλακας που περιείχε τα επίσημα έγγραφα αναγνώρισης του καθεστώτος πρόσφυγα από τον ΟΗΕ εκλάπη ή χάθηκε. Χωρίς διαβατήριο, οι βρετανικές αρχές τον έστειλαν πίσω στη Γαλλία. Εκεί, η συνοριακή αστυνομία βρέθηκε μπροστά σε έναν πρωτοφανή νομικό παραλογισμό: Δεν μπορούσαν να του επιτρέψουν την είσοδο στη γαλλική επικράτεια, αλλά ούτε και να τον απελάσουν, καθώς δεν υπήρχε χώρα υποδοχής που να τον δέχεται.
Η ζωή στον Τερματικό Σταθμό 1
Ο Nasseri οδηγήθηκε στην τρανζίσιον ζώνη του Terminal 1, σε έναν ενδιάμεσο χώρο αναμονής. Εκείνο το προσωρινό μέτρο κατέληξε σε μια απίστευτη διαμονή 18 ολόκληρων ετών. Ο άνδρας εγκαταστάθηκε σε ένα καμπυλωτό κόκκινο παγκάκι, περιστοιχισμένος από χαρτοκιβώτια γεμάτα βιβλία, εφημερίδες και τις χειρόγραφες σημειώσεις του ημερολογίου του.
Δεν ζητιάνεψε ποτέ. Οι υπάλληλοι του αεροδρομίου, οι πιλότοι και οι καθαριστές έγιναν η μοναδική του οικογένεια: Του προσέφεραν κουπόνια φαγητού, ρούχα και πρόσβαση στους χώρους υγιεινής πριν ανοίξουν για το κοινό. Ο ίδιος διατηρούσε πάντα μια αξιοπρεπή εμφάνιση, καθαρίζοντας σχολαστικά τον χώρο του και απαντώντας ευγενικά στους χιλιάδες ταξιδιώτες που άρχισαν να τον αναγνωρίζουν.
Η άρνηση της ελευθερίας
Όταν το 1999 οι δικηγόροι του κατάφεραν τελικά να του εξασφαλίσουν επίσημα γαλλικά ταξιδιωτικά έγγραφα, συνέβη το αδιανόητο: Ο Nasseri αρνήθηκε να υπογράψει τα χαρτιά. Είχε πλέον πειστεί ότι το όνομά του ήταν «Sir Alfred» και ότι η ζωή εκτός του τερματικού σταθμού δεν είχε κανένα νόημα.
Η ιστορία του ενέπνευσε τον Steven Spielberg για την ταινία «The Terminal» με τον Tom Hanks, αποφέροντάς του δικαιώματα εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων τα οποία ουσιαστικά δεν ξόδεψε ποτέ. Εγκατέλειψε το αεροδρόμιο μόνο το 2006 λόγω νοσηλείας, για να επιστρέψει εκεί λίγες εβδομάδες πριν αφήσει την τελευταία του πνοή το 2022, στο ίδιο παγκάκι που υπήρξε το σπίτι του.
