Η 1η Μαΐου δεν αποτελεί απλώς μια τυπική ημερομηνία στο ημερολόγιο. Η έναρξη της αντιπυρικής περιόδου είναι μια ηχηρή υπενθύμιση της ευθύνης που μας βαραίνει όλους απέναντι στη φύση και, τελικά, στην ίδια τη ζωή. Σε μια εποχή που η κλιματική αλλαγή μετατρέπει τα καλοκαίρια σε επικίνδυνες περιόδους, με υψηλότερες θερμοκρασίες, παρατεταμένες ξηρασίες κι ακραία καιρικά φαινόμενα, ο κίνδυνος των πυρκαγιών είναι διαρκώς παρών και πιο απειλητικός από ποτέ.
Μέσα σε αυτό το απαιτητικό και συχνά ασφυκτικό πλαίσιο, η Πολιτεία καλείται να ανταποκριθεί με επάρκεια και σχέδιο. Κι εδώ γελάμε, γιατί ως συνήθως η πραγματικότητα, είναι διαφορετική… και δημιουργεί εύλογα ανησυχίες κι εκνευρισμό. Οι ανάγκες πολλαπλασιάζονται, αλλά οι διαθέσιμοι πόροι δεν ακολουθούν με τον ίδιο ρυθμό, όπως συμβαίνει διαχρονικά με ό,τι σημαντικό σε αυτή τη χώρα.
Όταν τα μέσα δεν επαρκούν, το βάρος μετατοπίζεται στους ώμους εκείνων που επιλέγουν να προσφέρουν χωρίς να τους το επιβάλλει κανείς. Εδώ ακριβώς αναδεικνύεται η ανεκτίμητη αξία του εθελοντισμού κι εδώ ακριβώς αποδεικνύεται γιατί στον δήμο Μαραθώνος οφείλουμε να αισθανόμαστε πραγματικά τυχεροί.
Οι εθελοντικές ομάδες μας αποτελούν ζωντανό παράδειγμα ανιδιοτελούς προσφοράς και βαθιάς αφοσίωσης. Το Πυροσβεστικό Σώμα Εθελοντών Νέου Βουτζά – Προβαλίνθου, το Σωματείο Εθελοντών Δασοπυροσβεστών Μαραθώνα, η Πυροσβεστική Ομάδα Εθελοντών Μαραθώνα, η Εθελοντική Ομάδα Βαρνάβα κι η Εθελοντική Ομάδα Δασοπυρόσβεσης Γραμματικού δεν αποτελούν απλώς ομάδες ενεργών πολιτών. Είναι οι άνθρωποι που στέκονται στην πρώτη γραμμή, πολλές φορές πριν ακόμη φτάσουν τα επίσημα μέσα, δίνοντας μάχη με τις φλόγες, αλλά και με τον χρόνο.
Η σημασία τους δεν μπορεί να αποτιμηθεί μόνο με αριθμούς ή επιχειρησιακά δεδομένα. Είναι η παρουσία τους που καθησυχάζει, η ετοιμότητά τους που σώζει, η επιμονή τους που εμπνέει και το γεγονός ότι γνωρίζουμε πώς πάντα επαγρυπνούν. Κι αυτή η στάση δεν γεννιέται τυχαία. Είναι καρπός συνειδητής επιλογής, εκπαίδευσης, πειθαρχίας και, πάνω απ’ όλα, αγάπης για τον τόπο και τον συνάνθρωπο.
Αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να μιλήσω για τον εθελοντισμό, χωρίς να ανατρέξω στην τραγική ημέρα της 23ης Ιουλίου 2018. Η φωτιά άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην περιοχή. Μέσα από τις στάχτες, όμως, αναδύθηκε και κάτι εξίσου ισχυρό: μια ανανεωμένη, σχεδόν επιτακτική ανάγκη για ενεργή συμμετοχή, για προσφορά, για εγρήγορση. Ο εθελοντισμός δεν ήταν πια μια επιλογή για λίγους.
Από τότε μέχρι σήμερα, οι εθελοντικές ομάδες της περιοχής δεν σταμάτησαν να εξελίσσονται. Με περιορισμένα μέσα αλλά απεριόριστη θέληση, αποδεικνύουν καθημερινά ότι η κοινωνική συνοχή κι η αλληλεγγύη μπορούν να καλύψουν κενά που η Πολιτεία, δυστυχώς, δεν καλύπτει από μόνη της.
Ο εθελοντισμός, ωστόσο, δεν μπορεί να είναι υποκατάστατο της κρατικής ευθύνης, παρά μόνο ο πιο φωτεινός σύμμαχος. Κι όσο οι προκλήσεις εντείνονται, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ανάγκη αυτοί που προσφέρουν να στηριχθούν ουσιαστικά. Όχι μόνο με λόγια, αλλά με πράξεις, με μέσα, με εξοπλισμό. Ακόμα και με αναγνώριση.
Σε έναν κόσμο που αλλάζει και δοκιμάζεται, οι εθελοντές πυροσβέστες μάς υπενθυμίζουν κάτι βαθιά ανθρώπινο: ότι η αλληλεγγύη δεν είναι θεωρία, αλλά πράξη. Και πολλές φορές, είναι αυτή που κάνει τη διαφορά ανάμεσα στην απώλεια και τη σωτηρία.
Αγαπητές εθελόντριες, αγαπητοί εθελοντές, εύχομαι και φέτος δύναμη κι ασφάλεια. Σας ευχαριστούμε όλες κι όλους!
