Γράφει ο Νίκος Τζιανίδης (δημοσιογράφος στο ethnos.gr)
Ο επισκέπτης, ο ταξιδευτής που θα διασχίσει τη… θάλασσα της «Μεσογείων», ο δαρμένος από την τρικυμία στη «Μαραθώνος», σαν αντικρίσει τον ακύμαντο κόλπο της Νέας Μάκρης εκστασιάζεται: «Ιθάκη», αναφωνεί και τούτη η παρέκβαση της σκέψης του, ουδεμία σχέση έχει με το πνευματικό πόνημα του τέως Πρωθυπουργού…
Ο εκ Πατησίων προερχόμενος ή από τα βάθη της Κυψέλης, δικαιολογημένα αντικρίζει την στραφταλίζουσα δυτική ακτή του Ευβοϊκού και μαγεύεται.
Και η επόμενη σκέψη φθάνει αβίαστα και βίαια στο νου: «Να ‘χαμε εδώ ένα σπίτι»…
Κι εκεί έρχεται η πραγματικότητα, σε τραβάει από το μανίκι και σε σέρνει έξω από την ψευδαίσθηση.
Ο δήμος μας νοσεί! Και πλάι στον δήμο νοσούν και οι δημότες του!
Αν έγραφα σαν αστρολόγος θα έλεγα πως εδώ, στον τόπο όπου κατοικούμε, έχουμε μια από τις ευτυχέστερες συναστρίες: ήλιος, θάλασσα και (ό,τι απέμεινε από) βουνό, αλλά…
Γράφω ως δημότης που κατοικεί στην περιοχή της Νέας Μάκρης από το 1985 ‒μόνιμα από το 1993‒ και παρακολουθεί με αγωνία την εξέλιξη, την στασιμότητα, την οπισθοδρόμηση, και την παρακμή ενός τόπου που έχει την τύχη να βρέχεται από τη θάλασσα και να στεγνώνει πλάι σε βουνά…
Μετά τον πρόλογο, στο κυρίως θέμα: η Νέα Μάκρη, εδώ και χρόνια παρακμάζει! Και τούτο δεν αποτελεί μομφή αποκλειστικά στη Δημοτική Αρχή του τόπου.
Οι δημότες δεν είναι αμέτοχοι σε πολλά από όσα τεκταίνονται στον δήμο Μαραθώνα.
Οι κάτοικοι της Νέας Μάκρης ‒ασφαλώς κι όχι όλοι‒ αδιαφορούν και προβάλλουν το επιχείρημα: «έχεις δει τι γίνεται σε άλλους δήμους;»… ΠΑΣΟΚικό άλλοθι για σοβαρές παραλείψεις και εγκληματικά λάθη.
Δεν κοιτάζουμε τους άλλους δήμους, εδώ όπου κατοικούμε μας νοιάζει το τι διαδραματίζεται. Και τι είναι εκείνο που μας πονά; Η στασιμότητα και η απαξίωση.
Εδώ και τρία ή τέσσερα χρόνια έχουν αρχίσει τα έργα αποχέτευσης. Σχεδόν ολόκληρος ο δήμος έχει μετατραπεί σε ένα, δίχως όρια και μέτρο, εργοτάξιο. Οι αυτοκινητόδρομοι; Δεν ενδείκνυνται πλέον για χαμηλά αυτοκίνητα. Σπασμένα αμορτισέρ ή διαρρηγμένο κάρτερ αν αποσπαστεί η προσοχή του οδηγού.
Ενός τσιγάρου διαδρομή από χαντάκι σε αυλάκι..
Υπομονή, λες, και συνεχίζεις. Θα επιλυθεί ένα χρόνιο πρόβλημα με τους βόθρους (αν φθάσουν τα χρήματα να ολοκληρωθεί το έργο, κάποτε). Τους βόθρους, που δόλιοι και απερίσκεπτοι δημότες εκκενώνουν σε παρακείμενα οικόπεδα ή (ακόμα και) στη θάλασσα! Σαν φυσάει νοτιάς, περπατάς και κλείνεις τη μύτη σου! Δυσοσμία…
Εδώ και κάμποσους μήνες ήρθε το πακέτο οικονομικής βοήθειας για την ανάπλαση της πόλης της Νέας Μάκρης και πάνω που είχαν κλείσει τα χαντάκια τα συνεργεία του αποχετευτικού, ήρθαν άλλοι· και λίγο πριν ‒μην το ξεχνάμε‒ είχαν επέμβει οι «χειρουργοί» της εμφύτευσης οπτικής ίνας… Νέα Μάκρη: ένα οργωμένο πεδίο από τη μια άκρη στην άλλη… Και ουσία; Μηδέν!
Φάρδυναν πεζοδρόμια εκεί που βλέπεις πεζό και τρομάζεις…
Μεγάλωσαν τα πεζοδρόμια στο κέντρο για να παρκάρουν πάνω τους τα αυτοκίνητα!
Διαπλατύνθηκε η μισή παραλιακή ζώνη για να βγάζουν τραπεζοκαθίσματα τα καταστήματα!
Και η ελληνική καχυποψία οδηγεί σε αυθαίρετα συμπεράσματα: «ποιος ξέρει πόσα και ποιοι φάγανε». Έλα, ντροπή πια, αυτά δεν γίνονται… Όλα στο φως, μεν, αλλά…
Τα σκουπίδια σφίγγουν σαν μέγγενη τον δήμο. Όχι, δεν ευθύνεται αποκλειστικά η Δημοτική Αρχή. Όπου βολεύει τον καθένα ασυνείδητο αποθέτει τα απόβλητά του, είτε κλαδέματα είναι είτε σακούλες είτε απομεινάρια μιας ζωής που παρήλθε… Οι υπηρεσίες του δήμου σπεύδουν ‒είναι η αλήθεια‒ αλλά δεν προφταίνουν να φορτώνουν και να γεμίζουν τον χώρο στην καρδιά του δάσους, που κάποτε ήταν δάσος, στη Διονύσου…
Ένας περίπατος στον πεζόδρομο από τη Νέα Μάκρη στον Μαραθώνα και η παρακμή σε συντροφεύει: σκουριασμένοι σε αποσύνθεση φανοστάτες, παραδομένα στο κύμα κομμάτια του κράσπεδου, η άμμος να καλύπτει σε πολλά σημεία τη διαδρομή και σκουπίδια!
Ο πεζόδρομος είναι, αν όχι το μοναδικό, ένα από τα ελάχιστα δημοτικά έργα που μπορεί να κάνει κάποιον που χρημάτισε δήμαρχος να επαίρεται. Κι όμως, το πιο λαμπερό πετράδι του περιδέραιου της Νέας Μάκρης τείνει να απαξιωθεί…
Και όπου να ‘ναι φθάνει το καλοκαίρι. Και οι ιθύνοντες θα πεζοδρομήσουν κομμάτια της παραλιακής ζώνης. Και πάλι θα αγανακτήσουμε οι κάτοικοι.
Δεν είναι πεζόδρομος όταν ο μισός καταλαμβάνεται από αυτοκίνητα και στο έτερο μισό κινούνται παιδιά με ποδήλατα και πατίνια. Είναι εν δυνάμει ένας ελλοχεύων κίνδυνος. Από τύχη μέχρι σήμερα δεν έχει καταγραφεί ατύχημα ή δυστύχημα.
Μια ‒υποχρεωτική‒ μετακίνηση προς την Αθήνα, σε κάνει να σκεφτείς: «στον Παράδεισο κατοικώ». Σωστά, όμως… Όμως, ο Παράδεισος αυτός τείνει να έχει αποκτήσει τις παθογένειες μιας Κόλασης.
Κι όσοι ζούμε τον τόπο από κοντά, το καταλαβαίνουμε. Επιχειρήματα υπάρχουν πολλά και άλλοθι ακόμα περισσότερα, αλλά… Υπάρχουν δήμοι-παραδείγματα προς μίμηση (Τρικκαίων, Χίου, κλπ), γιατί να μην μας τοποθετούν στην ίδια λίστα;
Σκέπτεσαι: «Έλα μην γκρινιάζεις, κάποτε θα αλλάξουν αυτά…». Ασεβείς πόθοι… Υπάρχει και η ατομική ευθύνη.
Και έρχονται οι καιροί και περνάνε κι όπως λένε οι ψαράδες που δένουν τα καΐκια τους στο λιμανάκι: «έχει καιρό σήμερα, να βγούμε στ’ ανοιχτά ή να περιμένουμε;». Έτσι ακριβώς. Αναρωτιόμαστε «να βγούμε;»…
Και μένουμε και περιμένουμε και οι καιροί (και οι επιτήδειοι) μάς βρίσκουν χωρίς προστασία και μας σαρώνουν.
Φταίμε!
