Ο άνθρωπος που είχε βγάλει την τέχνη της απόδρασης από τα κλειδωμένα δωμάτια και την είχε κάνει παγκόσμιο θέαμα δεν κατάφερε να ξεφύγει από μια αρρώστια.
Στις 24 Οκτωβρίου 1926, ο Χάρι Χουντίνι εμφανίστηκε για τελευταία φορά μπροστά σε κοινό, στο Ντιτρόιτ. Ήταν ήδη σοβαρά άρρωστος. Επτά ημέρες αργότερα, στις 31 Οκτωβρίου, πέθανε σε ηλικία 52 ετών.
Εκατό χρόνια μετά, η τελευταία του παράσταση εξακολουθεί να συνοδεύεται από μία ιστορία που συχνά λέγεται λάθος.
Τα χτυπήματα στην κοιλιά και η σκωληκοειδίτιδα
Λίγες ημέρες πριν από τον θάνατό του, ο Χουντίνι είχε δεχτεί χτυπήματα στην κοιλιά από νεαρό που τον πλησίασε. Είχε επίσης εμφανίσει κοιλιακούς πόνους. Η σύνδεση των δύο γεγονότων πέρασε στον θρύλο γύρω από τον θάνατό του, αλλά δεν έχει αποδειχθεί ότι τα χτυπήματα προκάλεσαν τη σκωληκοειδίτιδα από την οποία έπασχε.
Στο θέατρο Garrick του Ντιτρόιτ συνέχισε τις εμφανίσεις του με πυρετό και έντονο πόνο, πριν μεταφερθεί για ιατρική φροντίδα. Η αιτία θανάτου του συνδέεται με τις επιπλοκές της σκωληκοειδίτιδας και την περιτονίτιδα.
Πώς έγινε ο Χουντίνι
Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη το 1874, με το όνομα Έρικ Βάις, και μετανάστευσε με την οικογένειά του στις ΗΠΑ. Εκεί δημιούργησε τη δημόσια εικόνα του Χουντίνι: ενός ανθρώπου που μπορούσε να ξεφύγει από χειροπέδες, αλυσίδες και κλειδωμένα κιβώτια, συνδυάζοντας δεξιοτεχνία, πειθαρχία, μηχανισμούς και σκηνοθεσία.
Ήταν επίσης σφοδρός επικριτής των μέντιουμ που ισχυρίζονταν ότι μιλούσαν με νεκρούς. Πίστευε ότι πολλοί εκμεταλλεύονταν ανθρώπους που πενθούσαν.
Ο θάνατός του συνέπεσε με το Halloween, λεπτομέρεια που βοήθησε να πολλαπλασιαστούν οι ιστορίες γύρω από το τέλος του. Εκείνο που τεκμηριώνεται, πάντως, είναι λιγότερο μυστηριώδες και πιο ανθρώπινο: ένας εξαντλημένος καλλιτέχνης συνέχισε να δουλεύει ενώ ήταν βαριά άρρωστος.
Η τελευταία του παράσταση έμεινε στην ιστορία όχι επειδή παρουσίασε κάποιο αδύνατο νέο τέχνασμα, αλλά επειδή δεν ακολούθησε άλλη.
