Με δύο λακωνικές αναρτήσεις, που μέσα σε λίγες λέξεις αναφέρουν όλα όσα πρέπει να ειπωθούν, τιμούν τη σημερινή επέτειο οι εθελοντές πυροσβέστες Μαραθώνα και Προβαλίνθου-Νέου Βουτζά.
«Στις 23/07/2018 το #ΣΕΔΜ έλαβε την πρώτη εντολή να συνδράμει πυρκαγιά νωρίς το απόγευμα.
Όσα ακολούθησαν εκείνη την τραγική ημέρα ήταν και παραμένουν ασύλληπτα.
Οι 102 νεκροί στο #Μάτι είναι ακόμα εδώ, απαιτούν δικαίωση και στοιχειώνουν τις μνήμες μας», αναφέρει το ΣΕΔΜ (Σωματείο Εθελοντών Δασοπυροσβεστών Μαραθώνα) σε μήνυμά του στο Facebook, ενώ την ίδια ώρα οι εθελοντές του ΠΥΣΕΘ (Πυροσβεστικό Σώμα Εθελοντών Ν. Βουτζά – Προβαλίνθου), γράφουν:
Δεν τα κατάφερα.
Ο τόπος που μεγάλωσα δεν υπάρχει πια.
Τα σπίτια των φίλων μου κάηκαν.
Οι γείτονες μου αγνοούνται.
Νιώθω τόση μεγάλη θλίψη. Έχω τρεις μέρες να κοιμηθώ. Κάθε φορά που κλείνω τα μάτια μου σκέφτομαι ότι κάποιο δέντρο θα αναζωπυρωθεί και θα κάψει ό,τι έχει απομείνει.
Αποφάσισα να γίνω εθελοντής δασοπυροσβέστης μετά τη φωτιά του 2007 στον Προβάλινθο, κοντά στο Ν. Βουτζά. Είχα φοβηθεί τόσο πολύ τότε ότι ο τόπος αυτός που αγαπώ θα χαθεί για πάντα και αποφάσισα να κάνω ό,τι περνά από το χέρι μου για να μη συμβεί ποτέ αυτό.
Δεν τα κατάφερα. Σήμερα δεν υπάρχει τίποτα πια… έχουν καεί τα πάντα.
Αλήθεια σας λέω κάναμε ό,τι μπορούσαμε. Παλέψαμε με φλόγες πέντε και δέκα μέτρων.
Τα παπούτσια μας έλιωναν, οι άνθρωποι ούρλιαζαν «λίγο νερό παιδιά, λίγο νερό». Κάθε φορά που το Πυροσβεστικό άδειαζε με έπιαναν τα κλάματα. Κάναμε ό,τι μπορούσαμε… με φτυάρια, κουβάδες, με λάστιχα… παλέψαμε ειλικρινά μα δεν τα καταφέραμε.
Θέλω να ξεχάσω ό,τι έζησα το βράδυ εκείνο. Δεν συγχωρήσω ποτέ κανέναν που φέρει ευθύνη για αυτή την τραγωδία.
