Ο Γιάννης Δημητριάδης, ο επί σειρά ετών Πρόεδρος του Επιμορφωτικού Συλλόγου, δεν είναι πια μαζί μας. Πριν ένα μήνα έχασε τη μάχη για τη ζωή αφήνοντας πίσω του ένα σημαντικό έργο. Για τον Γιάννη Δημητριάδη, η ζωή του ήταν δράση και προσφορά.
Στο τρίπτυχο αθλητισμός, παράδοση, προσφορά κινήθηκε και έζησε ο Γιάννης Δημητριάδης με συνέπεια, ανιδιοτέλεια και υπευθυνότητα. Αφού για ένα μεγάλο διάστημα της ζωής του έκανε τα ταξίδια του γεμίζοντας το μυαλό του με γνώσεις και εικόνες, επέστρεψε στον τόπο που γεννήθηκε και από το 1980 εντάχτηκε στο δυναμικό του Επιμορφωτικού Συλλόγου.
Σε συνθήκες αντίξοες και χωρίς τότε να έχει στη διάθεσή του κατάλληλους χώρους άθλησης, οργάνωσε τα πρώτα τμήματα μπάσκετ, στίβου και βόλεϊ με τους καλύτερους προπονητές. Συνόδευε ακούραστος τις ομάδες του Συλλόγου σε ανοιχτά υποτυπώδη γήπεδα, δημοτικά ή ιδιωτικά. Μετά από πολλές συζητήσεις και πιέσεις κατάφερε να πείσει την τότε Δημοτική Αρχή του κ. Βασίλη Τζιλάβη να κατασκευαστούν τα πρώτα γήπεδα μπάσκετ πίσω από το Δημαρχείο. Η αρχή είχε γίνει.
Εκείνο όμως για το οποίο ήταν ιδιαίτερα περήφανος είναι το Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ, «το κόσμημα» του Πολιτιστικού και Αθλητικού Πάρκου Νέας Μάκρης. Ο τότε Δήμαρχος, κ. Ιορδάνης Λουίζος, αναγνωρίζοντας το έργο του και βλέποντας τις προσπάθειες του Γιάννη να κρατήσει όρθιο τον Επιμορφωτικό, του εμπιστεύθηκε τη διαχείριση του Κλειστού Γηπέδου αλλά και των αθλητικών δομών του Πολιτιστικού και Αθλητικού Πάρκου, που μόλις είχαν ολοκληρωθεί. Και δικαιώθηκε.
Οι δραστηριότητες του Επιμορφωτικού Συλλόγου απογειώθηκαν. Οι συνθήκες λειτουργίας στους νέους χώρους ήταν εξαιρετικές. Ο Γιάννης Δημητριάδης πρωτοστάτησε στη δημιουργία πολλών νέων τμημάτων. Έζησε και είδε τον αγώνα και την προσπάθειά του να δικαιώνονται. Σήμερα, ο Σύλλογος αριθμεί 14 τμήματα και 800 μέλη. Μικροί και μεγάλοι, αθλούνται, γυμνάζονται και παράγουν πολιτισμό κάθε εβδομάδα.
Ο Γιάννης, πάντα εκεί, χαιρόταν με κάθε δράση του Συλλόγου, αθλητική και πολιτιστική, σεμνά, χωρίς προβολές. Απολάμβανε το «γεια σου, Πρόεδρε!» των παικτών των αγωνιστικών τμημάτων και το «κύριε Γιάννη» των μικρών των ακαδημιών! Έχαιρε της εκτίμησης των μελών όλων των τμημάτων,αλλά και άλλων συμπολιτών του και εκτός Επιμορφωτικού Συλλόγου. Είχε την υπομονή να συζητά κάθε πρόταση με ευγένεια και θετική διάθεση.
Τα τελευταία δύο χρόνια τα προβλήματα υγείας τον κράτησαν μακριά από τον Σύλλογο, αλλά σε κάθε επίσκεψη των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου, συγκρατώντας τους πόνους του, ζητούσε να συνεχιστεί και να κρατηθεί δυνατός ο Επιμορφωτικός.
Ήταν υπόδειγμα Προέδρου για την εθελοντική του προσφορά, την ανιδιοτέλεια και τη σεμνότητά του. Καλό ταξίδι, Πρόεδρε!
