Σε έναν κανονικό αγώνα σούμο, ο στόχος είναι να ρίξεις τον αντίπαλο ή να τον αναγκάσεις να βγει από το dohyo.
Στο Nakizumo ο στόχος είναι εντελώς διαφορετικός.
Οι πρωταγωνιστές είναι μωρά.
Παλαιστές σούμο κρατούν τα παιδιά στην αγκαλιά τους, ενώ ένας διαιτητής προσπαθεί να τα κάνει να κλάψουν.
Και οι γονείς δεν περιμένουν να σταματήσουν.
Σύμφωνα με την παράδοση του συγκεκριμένου φεστιβάλ, το δυνατό κλάμα αποτελεί σημάδι υγείας και δύναμης.
Μια παράδοση που έγινε ετήσιο γεγονός στο Senso-ji
Η γνωστή διοργάνωση στην Asakusa πραγματοποιείται κοντά στο Senso-ji και στο άγαλμα του ηθοποιού kabuki Ichikawa Danjuro IX.
Η Asakusa Tourism Federation διοργάνωσε για πρώτη φορά τη συγκεκριμένη εκδοχή του Crying Baby Sumo στο σημείο το 1991. Άρα, τουλάχιστον η σημερινή εκδήλωση του Senso-ji δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως κάποια αμετάβλητη τελετή αιώνων.
Η έκδοση του 2026 πραγματοποιήθηκε στις 25 Απριλίου.
Ο διαιτητής προσπαθεί με φωνές και εκφράσεις να προκαλέσει την αντίδραση του παιδιού, ενώ οι παλαιστές κρατούν τα μωρά με ασφάλεια.
Για τον επισκέπτη η εικόνα είναι παράδοξη: ένα μωρό που κλαίει συνήθως κάνει τους ενήλικες να προσπαθούν αμέσως να το ηρεμήσουν.
Εδώ συμβαίνει το αντίστροφο.
Το κλάμα γίνεται αντικείμενο πανηγυρισμού επειδή συμβολίζει τη ζωντάνια και την προσδοκία ότι το παιδί θα μεγαλώσει δυνατό και υγιές.
Το Nakizumo αποδεικνύει πόσο διαφορετικό νόημα μπορεί να αποκτήσει η ίδια ανθρώπινη αντίδραση μέσα σε διαφορετικό πολιτιστικό πλαίσιο.
