Τον Ιούνιο του 1969, ο 22χρονος Κουβανός φοιτητής Armando Socarras Ramirez και ο φίλος του Jorge Perez Blanco αποφάσισαν να ρισκάρουν τα πάντα για να διαφύγουν από το καθεστώς της Κούβας. Μέσα στο σκοτάδι, εισέβαλαν στον διάδρομο απογείωσης του αεροδρομίου Jose Marti της Αβάνας και σκαρφάλωσαν στον δεξιό θάλαμο προσγείωσης ενός Douglas DC-8 της ισπανικής εταιρείας Iberia: Ο Ramirez στριμώχτηκε ανάμεσα στους δύο γιγάντιους τροχούς, κρατώντας μόνο έναν φακό, σχοινί και βαμβάκι στα αυτιά του για τον θόρυβο των τζετ κινητήρων.
Η κόλαση της στρατόσφαιρας
Όταν το αεροσκάφος απογειώθηκε με προορισμό τη Μαδρίτη, ο μηχανισμός μάζεψε τις ρόδες στο εσωτερικό της ατράκτου, εγκλωβίζοντας τον Ramirez σε έναν χώρο χωρίς θέρμανση ή πίεση αέρα. Καθώς το αεροπλάνο ανέβηκε στα 29.000 πόδια (σχεδόν 9.000 μέτρα), η θερμοκρασία κατέρρευσε στους -50 βαθμούς Κελσίου: Το επίπεδο του οξυγόνου μειώθηκε δραματικά, καθιστώντας την αναπνοή αδύνατη.
Ο νεαρός άνδρας έχασε τις αισθήσεις του σχεδόν αμέσως. Το σώμα του πάγωσε ολοκληρωτικά, τα ρούχα του καλύφθηκαν από κρυστάλλους πάγου και οι καρδιακοί του παλμοί έπεσαν σε οριακό επίπεδο, εισάγοντας τον οργανισμό του σε μια σπάνια κατάσταση «ψυχρής νάρκης» που απέτρεψε τον εγκεφαλικό θάνατο.
Η αφύπνιση στον διάδρομο της Μαδρίτης
Οκτώ ώρες και τετρακόσια λεπτά αργότερα, το αεροσκάφος προσέγγισε το αεροδρόμιο Barajas της Μαδρίτης. Μόλις οι τροχοί κατέβηκαν για την προσγείωση, ένα παγωμένο, ακίνητο σώμα έπεσε με ορμή στην άσφαλτο: Οι Ισπανοί τεχνικοί εδάφους πίστεψαν ότι επρόκειτο για πτώμα.
Προς έκπληξη των γιατρών, ο Ramirez ανέπνεε ακόμα ανεπαίσθητα. Μεταφέρθηκε εσπευσμένα σε νοσοκομείο, όπου μετά από πολυήμερη εντατική θεραπεία για σοβαρά κρυοπαγήματα και αφυδάτωση, ανέκτησε πλήρως τις αισθήσεις του: Επέζησε χωρίς μόνιμες εγκεφαλικές βλάβες, γράφοντας μια από τις πιο εξωφρενικές σελίδες επιβίωσης στην ιστορία της αεροπορίας.
