Oι Playground Theory σχηματίστηκαν στην Αθήνα το 2009 και η τωρινή σύνθεσή τους περιλαμβάνει τους: Μάρσια Ισραηλίδη (φωνή-πλήκτρα), Βαγγέλη Κατσουλάκη (τύμπανα) και Δημήτρη Νέγκα (πλήκτρα). Στο νέο υλικό συμμετέχουν, επίσης, οι Γιώτης Πετρέλλης (κρουστά) και Τόλης Μετζιδάκης (μπάσο). Εμφανίζονται από το 2011 σε συναυλιακούς χώρους -κυρίως στην Αθήνα- και τη διετία 2011-12 ηχογράφησαν το demo τους, του οποίου τα κομμάτια κέρδισαν το πρώτο εκτεταμένο airplay. Το 2013 έκαναν το επίσημο ντεμπούτο τους με την κυκλοφορία του «Speaking Of Secrets», από την Puzzlemusik, αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές και παρουσία σε πολλές λίστες με τα κορυφαία της χρονιάς.
Η μουσική τους είναι βγαλμένη από όνειρα ή εφιάλτες, μυστικές σκέψεις και αγωνίες, καλά κρυμμένους φόβους και την αίσθηση τού να επιπλέεις ελεύθερος, κάποιες φορές με το κεφάλι προς τα κάτω. O ήχος τους έχει χαρακτηριστεί ως ατμοσφαιρική pop-cinematic-dream pop, ενώ στο καινούριο υλικό τους βρίσκει κανείς παραδοσιακά και ανατολίτικα στοιχεία.
Πώς προέκυψε το όνομα της μπάντας;
Είναι αλήθεια ότι οι αναμνήσεις από την παιδική ηλικία έχουν επηρεάσει τη μουσική μας. Επιπλέον, πιστεύουμε ότι το να γράφεις/παίζεις μουσική και το να είσαι παιδί δημιουργούν παρόμοια συναισθήματα. Γι’ αυτό διαλέξαμε αυτό το όνομα.
Ποια είναι η νούμερο ένα πηγή έμπνευσής σας;
Εκτός από την παιδική ηλικία που αναφέραμε, έμπνευση αποτελούν επίσης τα μικρά πράγματα της καθημερινότητας, αλλά και η αγάπη.
Σε ποια μουσική δεκαετία θα θέλατε να παίζετε τη μουσική σας;
Φυσικά στην τωρινή! Ζούμε για το σήμερα.
Ποιο είναι το μουσικό σας είδωλο;
Βαγγέλης: Εάν μιλάμε για μπάντες Stone Roses, εάν μιλάμε για μουσικούς ατομικά, τότε Miles Davis.
Δημήτρης: Δε θα έλεγα ότι υπάρχει με την έννοια που το λέγαμε παλιά. Θα χαρακτήριζα, όμως, τον Mike Patton σαν μια προσωπικότητα που πάντα με εντυπωσίαζε!
Μάρσια: Μεγάλη πηγή έμπνευσης για μένα ήταν και είναι ο Thom Yorke των Radiohead.
Πώς θα χαρακτηρίζατε τη μουσική σας με μία λέξη;
Δημήτρης: Ονειροπόλα.
Βαγγέλης: Απόκοσμη.
Μάρσια: Κινηματογραφική.
Ποια είναι η κορυφαία σας στιγμή ως μπάντα;
Ίσως οι στιγμές που ολοκληρώσαμε τις ηχογραφήσεις και κυκλοφόρησε το πρώτο και το δεύτερό μας album («Speaking of Secrets» 2013, «Connect the Dots» 2016)
Ποια η σχέση σας με την περιοχή μας;
Τα δύο από τα τρία βασικά μέλη μένουν στη Ραφήνα και ένα εκ των δύο εργάζεται τα τελευταία 5 χρόνια ως εκπαιδευτικός στα σχολεία Νέας Μάκρης και Μαραθώνα. Φυσικά η περιοχή είναι σημείο συνάντησης, δημιουργίας και χαλαρών στιγμών.
Είναι εύκολο για έναν καλλιτέχνη να μένει μακριά από τα «κέντρα μουσικής», όταν επιδιώκει να εισχωρήσει σε αυτά;
Είναι κρίμα, γιατί όντως όσο απομακρύνεσαι από το κέντρο της Αθήνας λιγοστεύουν και οι χώροι οπού μπορείς να διοργανώσεις μια συναυλία γνωρίζοντας ότι θα έχει απήχηση. Ελπίζουμε κάποια στιγμή αυτό να αλλάξει.
Πότε αντιληφθήκατε ότι πλέον δεν παίζετε μόνο για την πάρτη σας και ως χόμπι, αλλά ότι υπάρχει κόσμος που ακολουθεί;
Όταν είχαμε την ευκαιρία να παίξουμε σε ένα φεστιβάλ στα Χανιά και μας πλησίασε κόσμος λέγοντάς μας ότι άκουγε τη μουσική μας και χαιρόταν πολύ που θα μας έβλεπε ζωντανά.
Στη Ελλάδα του 2017 πόσο εύκολο είναι να είναι κάποιος επαγγελματίας μουσικός; Εσείς ζείτε από αυτό ή έχετε δεύτερη δουλειά;
Είναι πολύ δύσκολο γιατί τα έσοδα έχουν μειωθεί παρά πολύ, ενώ και η υποχρεωτική ασφάλιση των μουσικών έχει πλήξει τις μη αμιγώς επαγγελματικές μπάντες, καθώς επωμίζονται αυτά τα έξοδα. Όσον αφορά εμάς, όλοι έχουμε βασική δουλειά, αλλά η μουσική είναι η μεγάλη μας αγάπη.
Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια; Τί να περιμένουμε από εσάς;
Έχοντας μόλις κυκλοφορήσει το νέο μας single «Escape the Night», ολοκληρώνουμε τις ηχογραφήσεις για το τρίτο άλμπουμ μας, που θα λέγεται «Tears go Upwards» και θα κυκλοφορήσει κάποια στιγμή μέσα στο 2018. Επιπλέον, θα συνεχίσουμε να συμμετέχουμε σε επιλεγμένα live.
Ποιο είναι το τραγούδι που ξεχωρίζετε και γιατί;
Δημήτρης: Ίσως τo «Waves» γιατί χωρίς εντυπωσιασμούς, χωρίς τίποτα περιττό, με ταξιδεύει απρόσμενα κάθε φορά που το παίζω ή το ακούω.
Μάρσια: «Escape the Night». Έχει στοιχεία από trip-hop electronica που πάντα μου άρεσαν και τα θεωρώ… εθιστικά.
Βαγγέλης: Το «Sunshine», γιατί, λόγω του space rock ύφους του, ταιριάζει περισσότερο στα μουσικά μου ακούσματα.
