Η 27η Νοεμβρίου του 2017 ήταν ιδιαίτερη ημέρα τόσο για την Ορθοδοξία, όσο και για τα χώματα της Μάκρης της Μικράς Ασίας. Ένας άνθρωπος που γεννήθηκε και πέρασε, έστω και μόλις τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής του, στο Λιβίσι, αγιοποιήθηκε από την Εκκλησία, αρκετά χρόνια μετά την αγιοποίησή του από πιστούς που αναγνώριζαν στο πρόσωπό του μια αξιοθαύμαστη προσωπικότητα, ένα παιδί του Θεού που ήταν δίπλα τους σε κάθε δυσκολία.
Ο πατήρ Ιάκωβος είδε για πρώτη φορά το φως της ημέρας στις 5 Νοεμβρίου του 1920. Γονείς του ήταν η Θεοδώρα από το Λιβίσι της Μικράς Ασίας και ο Σταύρος από τη Ρόδο. Κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η οικογένειά του αναγκάστηκε να πάρει τον δρόμο της προσφυγιάς, χωρίς, όμως, τον πατέρα, που οδηγήθηκε από τους Τούρκους στα βάθη της Ασίας.
Πρώτος σταθμός του Ιάκωβου, της μητέρας και της αδελφής του ήταν η Ιτέα και πολύ γρήγορα μετέβησαν στην Άμφισσα όπου επανενώθηκαν με τον πατέρα του. Η οικογένεια, ενωμένη πια, εγκαταστάθηκε στο χωριό Φαράκλα, στην Εύβοια.
Από παιδί έδειξε ιδιαίτερη αγάπη για την Εκκλησία κι όταν μετά το δημοτικό σταμάτησε το σχολείο λόγω ανάγκης της οικογένειας να εργαστεί στο πλάι του πατέρα του, άρχισε να βρίσκει και να αφιερώνει χρόνο σε αυτή. Χειροθετήθηκε, μάλιστα, αναγνώστης από τον Μητροπολίτη Χαλκίδος που εντυπωσιάστηκε από το ψάλσιμό του και ήρθε ακόμα πιο κοντά στην Εκκλησία.
Σε ηλικία 22 ετών, τον Ιούλιο του 1942, έχασε τη μητέρα του. Πριν πεθάνει, φρόντισε να του μιλήσει για το μέλλον του, προβλέποντας ότι θα γίνει ιερέας, αντιλαμβανόμενη το πόσο αγαπούσε ο γιος της την Εκκλησία.
Δέκα χρόνια αργότερα κι αφού πρώτα αποκατέστησε την αδελφή του, όπως είχε υποσχεθεί στη μητέρα του, έγινε δόκιμος μοναχός και στις 19 Δεκεμβρίου του 1952, χειροτονήθηκε ιερέας στη Χαλκίδα από τον τότε Μητροπολίτη Γρηγόριο.
Το 1975 ανέλαβε το πηδάλιο της Ι.Μ. Οσίου Δαυίδ του Γέροντος, την οποία και υπηρέτησε επί σειρά ετών. Από τη λιτοδίαιτη και ασκητική ζωή η υγεία του άρχισε να κλονίζεται. Ο ίδιος δεν έδινε σημασία και αφιερωνόταν ψυχή τε και σώματι στους πιστούς, που τον εκτιμούσαν για την ταπεινοφροσύνη του, τη σεμνότητά του και την αγάπη που τους έδειχνε. Υπάρχουν δεκάδες μαρτυρίες για τα θαύματά του και δεν ήταν λίγοι αυτοί που τον αποκαλούσαν «άγιο» πολύ πριν φύγει από τη ζωή.
Εκοιμήθη στις 21 Νοεμβρίου του 1991, ταλαιπωρημένος πια από πολλά προβλήματα υγείας. Το πρωινό πριν την κοίμησή του, πήγε στην ακολουθία, έψαλλε, κοινώνησε, εξομολόγησε μια πνευματική του κόρη και τον υποτακτικό του.
Χιλιάδες πιστοί έσπευσαν να τον αποχαιρετήσουν στην κηδεία του. Η Μονή του Οσίου Δαυίδ του Γέροντος ήταν από νωρίς ασφυκτικά γεμάτη, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Όταν ο πρώην Κεφαλληνίας Προκόπιος ζήτησε να υψωθεί ψηλά το φέρετρο, το πλήθος φώναξε με μια φωνή «Άγιος, Άγιος».
Μπορεί να πέρασαν χρόνια, ωστόσο ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης ανακηρύχθηκε «Άγιος» από την Εκκλησία. Η μνήμη του θα εορτάζεται κάθε χρόνο στις 22 Νοεμβρίου.
