Στον απόηχο του 35ου Κλασικού Μαραθωνίου Δρόμου της 12ης Νοεμβρίου, η Marathon Press είχε την ιδιαίτερη χαρά να συνομιλήσει με δύο δρομείς, δύο «δικούς μας» ανθρώπους, οι οποίοι μας περιέγραψαν την αγάπη τους για την Κλασική Διαδρομή, πώς και από πότε ξεκίνησαν να τρέχουν, μας μίλησαν για τις διεθνείς εμπειρίες τους και μας είπαν λίγα λόγια για τον Σύλλογο Δρομέων «Τελμησσός Μαραθώνα», στον οποίο ανήκουν. Πρόκειται για τον Βλάση Καραβασίλη, που φέτος συμπλήρωσε 23 συνεχείς συμμετοχές και τερματισμούς στον Κλασικό Μαραθώνιο, ιδρυτή και Πρόεδρο του Συλλόγου Δρομέων «Τελμησσός Μαραθώνα» και τον Στέλιο Πρασσά, έναν αξιαγάπητο, δυναμικό και δραστήριο 87χρονο… νέο, γεννημένο το 1930, ίσως τον μεγαλύτερο σε ηλικία μαραθωνοδρόμο παγκοσμίως και τον μεγαλύτερο απ’ όλους όσοι συμμετείχαν και τερμάτισαν στον φετινό Κλασικό Μαραθώνιο.
Κύριε Στέλιο, πότε μπήκατε στην παρέα του «Τελμησσού»;
Σ.Π.: Είμαι μέλος περίπου 10 χρόνια. Σχεδόν από το ξεκίνημα του Συλλόγου. Από τότε που ήρθα να μείνω στον Μαραθώνα.
Πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με τον αθλητισμό;
Σ.Π.: Εγώ δεν ήμουν δρομέας. Ήμουν ποδοσφαιριστής. Έπαιζα στη Β’ Εθνική. Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1930. Το 1949-50 πήραμε με τη Νίκη Πλάκας το Πρωτάθλημα Αθηνών. Στη συνέχεια, πήρα μεταγραφή από τη Νίκη Πλάκας, που ανέβηκε, μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος, στη Β’ κατηγορία και έπαιξα στον Αρίωνα. Συνέχισα εκεί μέχρι τα 28 μου χρόνια. Έχω παίξει ποδόσφαιρο σε όλα τα γήπεδα των Αθηνών και σε πολλά στην επαρχία. Μετά παντρεύτηκα και έκανα παιδιά. Προπονούσα μάλιστα, λόγω της μεγάλης αγάπης που έχω στο ποδόσφαιρο, και τον γιο μου για ποδοσφαιριστή. Μου άρεσε πάρα πολύ ο αθλητισμός.
Δηλαδή ήσασταν από μικρός στο τρέξιμο! (γέλια)
Σ.Π.: Και ξυπόλυτος! Ξυπόλυτος στην κατοχή. Όταν ήρθαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, ήμουν 10 χρονών. Μέχρι τα 59 μου χρόνια, συνέχιζα να παίζω ποδόσφαιρο. Πήγαινα με τους νέους στον Άγιο Κοσμά και έμπαινα στο γήπεδο κι ας ήμουν μεγάλος. Μου άρεσε το ποδόσφαιρο. Δεν ήμουν ποτέ, όμως, απ’ αυτούς που τσακώνονται και κάνουν φασαρίες. Πάντα φίλαθλος!
Και τί ομάδα ήσασταν;
Σ.Π.: Ελαφρά Ταξιαρχία! Γιατί ο Απόλλων Σμύρνης έφερε το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα! Ήμουν πάντα Απολλωνιστής. Ο Απόλλων έπαιζε το καλύτερο ποδόσφαιρο. Χαιρόσουν να βλέπεις μπάλα τότε, με τον Καμάρα κι όλους εκείνους. Εν πάση περιπτώσει, στα 59 μου χρόνια κάποιος στη γειτονιά στον Βύρωνα, μου λέει «πας και παίζεις ποδόσφαιρο, θα σε χτυπήσουν. Γιατί δεν ξεκινάς το τρέξιμο;» Μου λέει, «τρέξε πέντε χιλιομετράκια, μέτρα τον χρόνο και έλα να μου πεις». Πάω, λοιπόν, εγώ στο στάδιο, μετράω τον χρόνο και μου λέει «είσαι πρωταθλητής Ελλάδος, δεν σε περνάει κανένας». Αν μιλήσετε με τον ΣΕΓΑΣ, στην κατηγορία από 60 χρονών έως 80, κανείς δεν έχει ξεπεράσει τους χρόνους μου! Μάλιστα, από 60 έως 70 χρονών έχω τερματίσει κάθε Μαραθώνιο σε λιγότερο από 3,5 ώρες.
Δηλαδή εσείς αμέσως ξεκινήσατε να τρέχετε στον Μαραθώνιο;
Σ.Π.: Ναι, αμέσως! Τρέχω Μαραθώνιους, τρέχω και τα 10 χιλιόμετρα. Στα 62 μου χρόνια είχα χρόνο 38 λεπτά στα 10 χιλιόμετρα. Τέτοιους χρόνους δεν τους κάνουν ούτε νέα παιδιά… Έχω τρέξει σε 23 χώρες. Ολλανδία, Φιλανδία, Νορβηγία, Ισπανία, Αγγλία, Γερμανία. Στα Βαλκάνια έχω πάει παντού, από δυο και τρεις φορές! Συμμετείχα με τον Σύλλογο Βετεράνων Αθλητών του Στίβου (ΣΕΒΑΣ). Κάθε χρόνο συμμετέχω σε Βαλκανικούς, σε Πανευρωπαϊκούς και σε Παγκόσμιους, για Βετεράνους. Οποιοσδήποτε αθλητής άνω των 35 ετών θεωρείται βετεράνος. Έχω έρθει δεύτερος το 2014 στην Ευρώπη, στα 84 μου! Έχω έρθει τρίτος στον κόσμο! Του χρόνου με τον Βλάση θα πάμε να τρέξουμε και στον Μαραθώνιο της Κίνας. Ο «Τελμησσός» εκεί έχει αδελφοποιηθεί με δύο μεγάλους κινεζικούς Συλλόγους μαραθωνοδρόμων και μας περιμένουν. Για του χρόνου ετοιμάζομαι και για το Παγκόσμιο στην Ισπανία, στην κατηγορία 85-90 και στοχεύω στην πρωτιά.
Ε, θα την πάρετε, με άνεση (γέλια)! Στον Μαραθώνιο τώρα τί χρόνο κάνετε;
Σ.Π.: Η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο Μαραθώνιο δεν τον… ταλαιπώρησα. Έκανα 6 ώρες παρά. Δεν χρειάστηκε να ανέβω περισσότερο, να πιεστώ, γιατί δεν συμμετείχε κανένας μεγάλος και δεν είχα ανταγωνισμό. Έτρεξα μόνος μου… Μέχρι 82, 83 ετών συμμετείχαν.
Πιτσιρικάδες δηλαδή… (γέλια)
Σ.Π.: Είμαι ο μοναδικός 87χρονος που τρέχω… Αλλά να σου πω την αλήθεια τερμάτισα με άνεση. Τερματίζω και δεν κάθομαι ούτε κάτω ούτε πουθενά. Στον τερματισμό είναι όλοι ξάπλα κάτω… Εγώ είμαι όρθιος αγκαλιά με τα εγγόνια μου.
Πόσους Μαραθώνιους έχετε τρέξει στη ζωή σας;
Σ.Π.: 28 χρόνια τρέχω τον Μαραθώνιο. Τρέχω όλα τα χρόνια. Την κλασική διαδρομή την τρέχω συνέχεια και πηγαίνω και στο εξωτερικό. Αμερική, Αυστραλία, Ευρώπη. Στο Μπάφαλο στην Αμερική. Τερματίσαμε στους καταρράκτες του Νιαγάρα. Με ζητάει και η Κίνα γιατί έχουν την περιέργεια πώς αυτός ο μεγάλος άνθρωπος τρέχει τόσο (γέλια)… Στην Ουγγαρία έτρεξα στο Παγκόσμιο. Έχω τρέξει σε πολλές πόλεις, αλλά η Βουδαπέστη είναι πραγματικά από τις ομορφότερες.
Φέτος, σε ποιες διοργανώσεις έχετε πάει;
Σ.Π.: Μόνο φέτος, έχω διανύσει πάνω από 500 αγωνιστικά χιλιόμετρα. Πηγαίνω παντού. Κρατάω ημερολόγιο και γράφω αναλυτικά σε ποιο μέρος πάμε, σε ποιο χωριό, σε ποια πόλη, τι χρόνο κάνω.
Σας βλέπουμε, φυσάτε!
Σ.Π.: Κάθε 6 μήνες κάνω γενικές εξετάσεις. Από 18 χρονών δεν έχω παρουσιάσει ούτε μισό πρόβλημα. Έχω όλο το ιστορικό από 18 χρονών και δύο φορές τον χρόνο που κάνω τις εξετάσεις δεν υπάρχει τίποτα. Προσέχω τη διατροφή μου, τη ζωή μου, κινούμαι συνέχεια. Δεν κάθομαι στην καρέκλα. Ήταν και η δουλειά μου τέτοια. Ήμουν εργάτης, ήμουν οικοδόμος, ήμουν ελαιοχρωματιστής, έκανα το μαγαζί στον Βύρωνα που τώρα το έχει ο γιος μου. Έχω και τις ελιές μου!
Προπονήσεις κάνετε;
Σ.Π.: Η αλήθεια είναι ότι δεν βγαίνω να τρέξω έξω. Φοβάμαι έξω. Πηγαίνω στο στάδιο του Ερυθρού. Κάνω 25 στροφές, κάπου 10 χιλιόμετρα, τρεις φορές την εβδομάδα. Πολλές φορές ξεχνιέμαι και κάνω και παραπάνω. Βάλτε και τον αγώνα που τρέχω κάθε Κυριακή. Τώρα, όμως, έχω τις ελιές μου, απάνω. Κόβω και κλαδεύω (γέλια). Δεν κουράζομαι! Τερματίζω Μαραθώνιο, 42,5 χιλιόμετρα και δεν κουράζομαι καθόλου…
Κάτι τέτοια, όμως, βλέπουν κάποιοι και θα μας φτάσουν να παίρνουμε σύνταξη στα 90… (γέλια). Δηλαδή αν σας λέγανε να συνεχίσετε να τρέχετε, θα πηγαίνατε κι άλλο;
Σ.Π.: Βέβαια! Μετά τον τερματισμό, μετά από 42,5 χιλιόμετρα τρέξιμο, πηγαίνω στον Βύρωνα με τα πόδια, μαζί με τα εγγόνια μου. Από το Καλλιμάρμαρο πηγαίνω με τα πόδια άλλα 2,5 χιλιόμετρα. Την ημέρα του Μαραθωνίου δεν έχουν που να παρκάρουν οι συγγενείς, είναι κι όλοι οι δρόμοι κλειστοί, οπότε έρχονται με τα πόδια στο Στάδιο να με υποδεχθούν. Έτσι, γυρνάμε και στο σπίτι με τα πόδια. Δεν αισθάνομαι κούραση!
Πάντα ακούραστος, κύριε Στέλιο! Πείτε μας όμως και κάτι τελευταίο. Μετά από τόσους αγώνες, τόσες χιλιάδες χιλιόμετρα τρέξιμο, τόσα κύπελλα και μετάλλια, ποια είναι η πιο σπουδαία ανάμνησή σας, τί σας έχει δώσει τη μεγαλύτερη χαρά;
Θα συμφωνήσει και ο Βλάσης. Η μεγαλύτερη χαρά που μπορεί να νιώσει ένας μαραθωνοδρόμος είναι η στιγμή που μπαίνει στο Καλλιμάρμαρο για τον τερματισμό της Κλασικής Διαδρομής. Αυτή η χαρά, σου δίνει δύναμη να τρέξεις, σου βάζει φτερά στα πόδια και σου αφήνει τις καλύτερες αναμνήσεις. Αυτή τη χαρά δεν την αλλάζω με τίποτα…
Διαβάστε τη συνέντευξη του Βλάση Καραβασίλη εδώ.
