Στον απόηχο του 35ου Κλασικού Μαραθωνίου Δρόμου της 12ης Νοεμβρίου, η Marathon Press είχε την ιδιαίτερη χαρά να συνομιλήσει με δύο δρομείς, δύο «δικούς μας» ανθρώπους, οι οποίοι μας περιέγραψαν την αγάπη τους για την Κλασική Διαδρομή, πώς και από πότε ξεκίνησαν να τρέχουν, μας μίλησαν για τις διεθνείς εμπειρίες τους και μας είπαν λίγα λόγια για τον Σύλλογο Δρομέων «Τελμησσός Μαραθώνα», στον οποίο ανήκουν. Πρόκειται για τον Βλάση Καραβασίλη, που φέτος συμπλήρωσε 23 συνεχείς συμμετοχές και τερματισμούς στον Κλασικό Μαραθώνιο, ιδρυτή και Πρόεδρο του Συλλόγου Δρομέων «Τελμησσός Μαραθώνα» και τον Στέλιο Πρασσά, έναν αξιαγάπητο, δυναμικό και δραστήριο 87χρονο… νέο, γεννημένο το 1930, ίσως τον μεγαλύτερο σε ηλικία μαραθωνοδρόμο παγκοσμίως και τον μεγαλύτερο απ’ όλους όσοι συμμετείχαν και τερμάτισαν στον φετινό Κλασικό Μαραθώνιο.
Βλάση, πώς αποφάσισες και ξεκίνησες να τρέχεις;
Β.Κ.: Από την αγάπη μου για τον αθλητισμό! Από μικρή ηλικία, σχεδόν 8 χρονών, τρέχαμε στην τότε Κοινότητα Νέας Μάκρης όλα τα παιδάκια και η αλήθεια είναι ότι ήμουν καλός, χωρίς να το ξέρω… Έβγαινα πρώτος! Τότε δεν υπήρχε στίβος, ούτε στάδιο για να τρέχουμε. Δεν υπήρχαν οι υποδομές. Τώρα θα αναρωτιέστε πώς μου μπήκε το «μικρόβιο»… Όλα ξεκίνησαν με την παρότρυνση του παππού μου. Με πήρε μία φορά μαζί του στην Πορεία Ειρήνης, με τα πόδια από τον Τύμβο μέχρι την Αθήνα. Ήμουν, δεν ήμουν 10 χρονών. Αυτό το θυμάμαι πολύ καλά.
Σε στιγμάτισε δηλαδή.
Β.Κ.: Ναι, μου έδωσε το ερέθισμα να ασχοληθώ με το τρέξιμο. Βλέποντας, παράλληλα, τους Μαραθωνοδρόμους, που τότε ήταν ελάχιστοι, να τρέχουν από τον Μαραθώνα στην Αθήνα, έλεγα ότι οι άνθρωποι αυτοί κάνουν αυτό το κατόρθωμα. Ξέρεις, όσο πιο μικροί είμαστε, τόσο πιο μεγάλα τα βλέπουμε όλα. Αυτό το πράγμα τότε, να φύγεις από τον Μαραθώνα και να πας στην Αθήνα ήταν μεγάλο επίτευγμα. Κάπως έτσι μπήκε έντονα στο μυαλό μου ο αθλητισμός. Και επαναλαμβάνω: ήταν δύσκολα χρόνια, χωρίς υποδομές. Με τον καιρό γράφτηκα σε έναν Σύλλογο, πήγαινα σε αγώνες αλλά ποτέ μου δεν ασχολήθηκα με τον πρωταθλητισμό.
Πότε έτρεξες τον πρώτο σου Μαραθώνιο;
Β.Κ.: Σε ηλικία 18,5 χρονών. Μικρός έκανα ποδήλατο. Έκανα μεγάλες αποστάσεις. Έφευγα από τη Μάκρη με έναν φίλο και πηγαίναμε Σούνιο, Λαύριο, Ωρωπό. Επειδή, όμως ήταν επικίνδυνο, καθώς δεν υπήρχαν δρόμοι τότε, και εξαιτίας του ενθουσιασμού που είχα με το τρέξιμο, σταμάτησα την ποδηλασία και άρχισα να ασχολούμαι με αυτό. Με «παρέσυρε» και ο μεγαλύτερος κατά 3,5 χρόνια αδερφός μου, ο οποίος ήταν δρομέας.
Φανταστείτε ότι ο αδερφός μου ξεκίνησε να ασχολείται με το τρέξιμο σε ηλικία 15 ετών, όταν πήρε το ποδήλατό μου και πήγε από τη Νέα Μάκρη στην Κηφισιά για να συμμετάσχει σε αγώνες. Όταν έφτασε εκεί τον ρώτησαν «πώς ήρθες εσύ εδώ;» και τους απάντησε «με το ποδήλατο». Τους κούφανε! Αναγνώρισαν το ταλέντο του και τον «τσίμπησαν» στην ομάδα τους.
Με τράβηξε μαζί του και έτσι το 1995, 20 χρονών παιδί, έτρεξα τον πρώτο μου Μαραθώνιο, στην κλασική διαδρομή. Από τότε δεν έχω χάσει ούτε έναν Κλασικό Μαραθώνιο, τερματίζοντας σε όλους. Τότε ο Κλασικός είχε, δεν είχε 100-200 συμμετοχές, δεν σταματούσε η κυκλοφορία των οχημάτων, τα αυτοκίνητα μάς έκλειναν τον δρόμο. Η διοργάνωση τότε ήταν άθλια. Δεν υπήρχαν ούτε νεράκια στον δρόμο.
Παρόλα αυτά, ο Μαραθώνιος πλέον έχει γιγαντωθεί και όλα γίνονται στα πρότυπα μεγάλων διεθνών αγώνων. Και το λέω με τεράστια χαρά αυτό. Γιατί βοηθήσαμε όλοι μαζί στην ανάπτυξη της αυθεντικής διαδρομής, της κλασικής διαδρομής. Όλοι οι «ερασιτέχνες» του μαζικού αθλητισμού. Και στο σημείο αυτό οφείλω να πω και ένα τεράστιο μπράβο στους εθελοντές μας. Χωρίς αυτούς καμία διοργάνωση δε θα γινόταν με επιτυχία.
Σε πόσους άλλους Μαραθωνίους έχεις τρέξει;
Σε πάρα πολλούς. Στην Ευρώπη, στην Αμερική και στην Κίνα. Τί να σας λέω; Απίστευτες αναμνήσεις και μεγάλες εμπειρίες. Τρέχω ακόμα και σε αγώνες υπεραποστάσεων. Μιλάμε για αγώνες που είναι πάνω από 100 χιλιόμετρα. Στον Ολύμπιο Δρόμο, έναν αγώνα απόστασης 186 χιλιομέτρων έχω ήδη καταγράψει δυο σημαντικές διακρίσεις.
Τοπικά πότε ξεκίνησες να δραστηριοποιείσαι;
Β.Κ.: Ήθελα να προσφέρω στον τόπο μου και θεώρησα σωστό ότι κάτι πρέπει να κάνω κι εγώ. Ξεκίνησα το 2000 με τα Βελερεφόντεια, έναν αγώνα δρόμου στην παραλία της Νέας Μάκρης που από τότε έγινε θεσμός. Ήταν ο πρώτος αγώνας δρόμου που έγινε στην περιοχή, η οποία ήταν και τελείως «ακαλλιέργητη» στο κομμάτι αυτό.
Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια άρχισε το δρομικό κίνημα να αναπτύσσεται στη χώρα μας.
Β.Κ.: Ακριβώς. Τότε δεν υπήρχε το «βγαίνω έξω από το σπίτι μου, φοράω τα αθλητικά μου και τρέχω». Δεν το γνώριζε ο κόσμος και το χλεύαζε. Είναι λυπηρό που το λέω. Σε κορόιδευαν άν έτρεχες, σου έλεγαν ότι είσαι τρελός, ιδιόρρυθμος, παράξενος, δεν είσαι καλά στα νεύρα σου κλπ. Εγώ, όμως, δεν πτοήθηκα γιατί έβλεπα μακριά. Γνώριζα ότι τα οφέλη που μου δίνει προσωπικά και στην υγεία μου, πνευματικά και σωματικά, είναι καλό να τα μεταδώσω σε φίλους, συμπολίτες, συναθλητές, στα παιδιά κλπ. Προπαντός στα παιδιά!
Γι’ αυτό τον λόγο ξεκίνησα με τα Βελερεφόντεια και σιγά σιγά άρχισε το δρομικό κίνημα να μεγαλώνει. Αυτό οφείλεται και στη δική μας προσπάθεια στον μαζικό αθλητισμό και στη συνεργασία μας με την Ελληνική Ομοσπονδία Συλλόγων Λαϊκού Μαζικού Αθλητισμού. Δουλέψαμε πάρα πολύ στο να αναπτυχθεί το δρομικό κίνημα.
Κάπως έτσι ξεκίνησε και ο Σύλλογος «Τελμησσός»;
Ακριβώς. Το 2004, λοιπόν, μου μπήκε έντονα στο μυαλό να ιδρύσουμε έναν Σύλλογο. Το δουλέψαμε τα επόμενα δύο χρόνια και με δύο-τρεις φίλους συναθλητές, το 2006 τον ξεκινήσαμε. Στις 3 Νοεμβρίου του 2006! Πλέον, είναι ένας μεγάλος Σύλλογος, με πάνω από 400 μέλη, ακόμη κι από το εξωτερικό!
Ποια η σχέση του λογότυπου του «Τελμησσού» με την παλιά Μάκρη;
Β.Κ.: Με τη βοήθεια του Μάκη Κουλουμπή ετοιμάσαμε το λογότυπο. Θέλαμε να συμπεριλάβουμε το «Λυκιακό» στοιχείο, από τη Μάκρη της Λυκίας, την καταγωγή μας, από εκεί όπου ήρθαν οι παππούδες μας. Τελμησσός ήταν η αρχαία ονομασία της Μάκρης της Μικράς Ασίας. Τελμησσός και Καρμυλησσός ήταν τα δύο χωριά μας στην παλιά Μάκρη. Βάλαμε, λοιπόν, ένα ταφικό σύμβολο στο λογότυπο, του βασιλιά Αμύντα που βασίλευε στην Μάκρη της Μικράς Ασίας πριν 2.500 χρόνια. Πρόκειται για ένα υπέροχο μνημείο, έναν λαξευμένο τάφο, μια ιδιαίτερη κατασκευή, την οποία και έχω επισκεφθεί τέσσερις φορές μέχρι σήμερα. Ιωνικού ρυθμού ο τάφος, βαθύς, ασύλητος και απόρθητος για πολλά χρόνια… μέχρι που τον «περιέλαβαν» οι Οθωμανοί.
Διαβάστε τη συνέντευξη του κ. Στέλιου Πρασσά εδώ.
