Συχνά μιλάμε για τον ιππόκαμπο σαν να είναι ο «σκληρός δίσκος» του εγκεφάλου.
Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο περίπλοκη.
Μελέτη που δημοσιεύθηκε χθες στο Neuroscience δείχνει ότι ορισμένες αναμνήσεις μπορούν να γίνουν λιγότερο εξαρτημένες από τον ιππόκαμπο, ανάλογα με τον τρόπο με τον οποίο δημιουργήθηκαν.
Η σημασία του χρόνου ανάμεσα στις εμπειρίες
Οι ερευνητές εξέτασαν σε πειραματικό μοντέλο τη λεγόμενη spaced learning – μάθηση όπου τα ερεθίσματα δεν παρουσιάζονται διαδοχικά αλλά χωρίζονται χρονικά.
Όταν τα επεισόδια μάθησης ήταν πιο αραιά και το ερέθισμα αρκετά ισχυρό, η ανάμνηση φόβου μπορούσε να επιβιώσει ακόμη και μετά από βλάβη στον ιππόκαμπο.
Αυτό υποδηλώνει ότι άλλες περιοχές είχαν πλέον αναλάβει μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς.
Άλλοι «σκληροί δίσκοι»
Η έρευνα δείχνει ιδιαίτερο ρόλο για τον περιρινικό φλοιό και τον πρόσθιο φλοιό του προσαγωγίου, περιοχές οι οποίες συμμετέχουν σε διαφορετικές πτυχές μνήμης και συμπεριφοράς.
Δεν σημαίνει ότι μια ανάμνηση κυριολεκτικά παίρνει τις βαλίτσες της και μετακινείται από ένα σημείο σε άλλο.
Η καλύτερη εικόνα είναι ότι καθώς εδραιώνεται, αλλάζει το δίκτυο περιοχών από το οποίο εξαρτάται.
Και αυτό ταιριάζει με μια ολοένα πιο ισχυρή ιδέα στη νευροεπιστήμη: οι αναμνήσεις δεν είναι μεμονωμένα «αρχεία» αποθηκευμένα σε ένα κουτί.
Είναι μοτίβα δραστηριότητας μέσα σε δίκτυα.
Έτσι, το πώς μαθαίνουμε κάτι – πόσο έντονα, πόσες φορές και με πόσο χρόνο ανάμεσα στις επαναλήψεις – μπορεί να επηρεάζει όχι μόνο πόσο καλά θα το θυμόμαστε, αλλά και ποιο μέρος του εγκεφάλου θα χρειάζεται για να το θυμηθούμε αργότερα.
