Η φωτογραφία έμεινε στην ιστορία: μια 20χρονη γυναίκα με το 261 στο στήθος τρέχει στον Μαραθώνιο της Βοστώνης, ενώ ένας εξαγριωμένος αξιωματούχος του αγώνα ορμά πάνω της και προσπαθεί να της αφαιρέσει τον αριθμό.
Ήταν 19 Απριλίου 1967 και η γυναίκα λεγόταν Kathrine Switzer. Εκείνη την ημέρα δεν έγινε η πρώτη γυναίκα που έτρεξε ποτέ τον ιστορικό μαραθώνιο — η Bobbi Gibb το είχε καταφέρει ανεπίσημα έναν χρόνο νωρίτερα. Έγινε όμως η πρώτη γυναίκα που γράφτηκε επίσημα, πήρε αριθμό συμμετοχής και ολοκλήρωσε τον αγώνα.
Και το πιο παράξενο είναι ότι η Switzer δεν είχε πάει στη Βοστώνη με κάποιο μυστικό σχέδιο να εξαπατήσει τους διοργανωτές ή να προκαλέσει μια επανάσταση.
Δεν «τρύπωσε» στον αγώνα
Η ιστορία συχνά επαναλαμβάνεται σαν να μεταμφιέστηκε σε άνδρα και υπέγραψε επίτηδες ως «K.V. Switzer» για να ξεγελάσει τους διοργανωτές. Η ίδια έχει ξεκαθαρίσει ότι αυτό δεν συνέβη.
Υπέγραφε ήδη με τα αρχικά της, επειδή το μικρό της όνομα γραφόταν συχνά λάθος και επειδή της άρεσε ο τρόπος που συγγραφείς όπως ο J.D. Salinger χρησιμοποιούσαν αρχικά. Στην αίτηση του αγώνα δεν υπήρχε πεδίο για το φύλο και, όπως έχει εξηγήσει, δεν υπήρχε τότε γραπτός κανονισμός του Μαραθωνίου της Βοστώνης που να αναφέρει ρητά ότι ο αγώνας ήταν μόνο για άνδρες.
Είχε προπονηθεί σοβαρά. Μάλιστα, πριν από τη Βοστώνη είχε τρέξει με τον προπονητή της Arnie Briggs περίπου 31 μίλια στην προπόνηση — περισσότερα από την απόσταση ενός μαραθωνίου. Ο Briggs ήταν αυτός που επέμενε να δηλωθεί κανονικά ώστε η συμμετοχή της να μετρήσει.
Ο άνδρας που προσπάθησε να της σκίσει το 261
Λίγο μετά την εκκίνηση, ο αξιωματούχος του αγώνα Jock Semple αντιλήφθηκε ότι η δρομέας με τον επίσημο αριθμό 261 ήταν γυναίκα. Έτρεξε προς το μέρος της και προσπάθησε να της αφαιρέσει τον αριθμό και να τη βγάλει από τη διαδρομή.
Δίπλα στη Switzer έτρεχε ο τότε σύντροφός της Tom Miller, αθλητής της σφυροβολίας και πρώην παίκτης αμερικανικού ποδοσφαίρου. Ο Miller έπεσε πάνω στον Semple και τον απομάκρυνε από τη διαδρομή. Ο φωτογράφος Harry Trask κατέγραψε τη σκηνή καρέ-καρέ και οι εικόνες έκαναν τον γύρο του κόσμου.
Η Switzer συνέχισε.
Αργότερα περιέγραψε ότι εκείνη τη στιγμή κατάλαβε πως αν εγκατέλειπε, πολλοί θα χρησιμοποιούσαν την αποχώρησή της ως επιχείρημα ότι οι γυναίκες δεν μπορούσαν να αντέξουν τα 42,195 χιλιόμετρα. Έφτασε στον τερματισμό σε 4 ώρες και 20 λεπτά.
Η Bobbi Gibb είχε φτάσει πρώτη
Η ιστορική ακρίβεια έχει σημασία. Η Roberta «Bobbi» Gibb είχε ήδη ολοκληρώσει τον Μαραθώνιο της Βοστώνης το 1966 χωρίς επίσημο αριθμό συμμετοχής και έτρεξε ξανά το 1967, τερματίζοντας μάλιστα πολύ πριν από τη Switzer.
Αυτό που έκανε διαφορετική την περίπτωση της Switzer ήταν το επίσημο bib. Το 261 πάνω στη μπλούζα της μετέτρεψε μια πραγματικότητα που οι διοργανωτές μπορούσαν μέχρι τότε να αγνοούν σε μια εικόνα που ήταν αδύνατο να κρυφτεί.
Από το 261 στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Η Switzer έχει πει ότι πριν από την επίθεση δεν είχε ξεκινήσει τον αγώνα με σκοπό να κάνει κάποια πολιτική δήλωση. Μέχρι να τερματίσει, όμως, είχε αποφασίσει ότι θα αγωνιζόταν για να αποκτήσουν οι γυναίκες πραγματικές ευκαιρίες στο τρέξιμο.
Οι γυναίκες έγιναν επίσημα δεκτές στον Μαραθώνιο της Βοστώνης το 1972. Η ίδια συνέχισε να αγωνίζεται, κέρδισε τον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης το 1974 και έναν χρόνο αργότερα έτρεξε στη Βοστώνη σε 2:51:37.
Αργότερα δημιούργησε το Avon International Running Circuit, μια διεθνή σειρά γυναικείων αγώνων που συνέβαλε στην ανάπτυξη του γυναικείου τρεξίματος και στην προσπάθεια για την ένταξη του γυναικείου μαραθωνίου στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το αγώνισμα έκανε τελικά ολυμπιακό ντεμπούτο στο Λος Άντζελες το 1984.
Και το 261; Έγινε κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν αριθμό συμμετοχής. Η Switzer ίδρυσε αργότερα το 261 Fearless, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που χρησιμοποιεί το τρέξιμο για την ενδυνάμωση γυναικών.
Ένας αριθμός που ένας άνδρας προσπάθησε να της σκίσει από το στήθος έγινε τελικά το σύμβολο ολόκληρης της ζωής της.
