
Το 26,4% του πληθυσμού στην Ελλάδα ζούσε το 2025 σε νοικοκυριά που δαπανούσαν πάνω από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για στέγη. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 7,7%, σύμφωνα με τη Eurostat. Ο δείκτης συνυπολογίζει πάγιες δαπάνες, όπως το ρεύμα και το νερό, μαζί με το ενοίκιο ή τα αντίστοιχα έξοδα ιδιοκατοίκησης.
Το κόστος της κατοικίας επηρεάζει και το πού μπορεί να δουλέψει κανείς. Όταν μια καλύτερη θέση προϋποθέτει μετακόμιση σε περιοχή με ακριβότερα ενοίκια, το πρόσθετο εισόδημα μπορεί να εξανεμιστεί. Το Έθνος συνδέει επίσης τη δυσκολία εξεύρεσης στέγης με την καθυστέρηση στην ανεξαρτητοποίηση των νέων και στη δημιουργία οικογένειας.
Ο ΟΟΣΑ προτείνει δύο παρεμβάσεις που μπορούν να προχωρήσουν παράλληλα. Η πρώτη είναι να επιστρέψουν στη μακροχρόνια μίσθωση κλειστές κατοικίες, με κίνητρα για ενοίκια που μπορούν να πληρώσουν τα νοικοκυριά. Η δεύτερη είναι να εξασφαλιστεί σταθερή χρηματοδότηση για την κατασκευή και τη διατήρηση κοινωνικής κατοικίας.
Πώς αυξάνουν την προσφορά προσιτής στέγης άλλες χώρες
Στην Ιρλανδία, μέσω του Rental Accommodation Scheme, οι τοπικές αρχές καταβάλλουν το συμφωνημένο μίσθωμα απευθείας στον ιδιοκτήτη και ο ενοικιαστής συνεισφέρει ανάλογα με το εισόδημά του. Στη Δανία, μέρος των εσόδων από μισθώματα επιστρέφει σε ταμεία που χρηματοδοτούν προσιτές και κοινωνικές κατοικίες.
Στο Βανκούβερ του Καναδά, ο φόρος στα κενά σπίτια συνδέθηκε με μείωση των κατοικιών που έμεναν αδιάθετες. Η μελέτη που επικαλείται ο ΟΟΣΑ δεν κατέγραψε αντίστοιχη πτώση στα μέσα ενοίκια.
Στην Ελλάδα, το «Ανακαινίζω – Νοικιάζω» επιδοτεί εργασίες σε κενές κατοικίες, με την προϋπόθεση ότι θα διατεθούν για μίσθωση τουλάχιστον τριών ετών. Το ερώτημα που θέτει το ρεπορτάζ του Έθνους είναι σε ποιο ύψος θα διαμορφωθούν τα ενοίκια αυτών των κατοικιών.














































