Μας συστήθηκε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Στην αρχή ανώνυμα, ως ο «σοβαρά τραυματίας σε τροχαίο στη Διονύσου». Κι αργότερα, αφού μεσολάβησε για τον ίδιο μια μεγάλη περιπέτεια την οποία γνώριζαν και βίωναν οι πολύ κοντινοί του άνθρωποι, ως «ο συντοπίτης μας από το Κάτω Σούλι που χρειάζεται τη στήριξή μας», μετά το σοκαριστικό ατύχημα της 1ης Μαρτίου, όταν και έχασε το δεξί του πόδι.

Ο Αντώνης σε ηλικία 7 ετών στο μπαλκόνι του πατρικού του σπιτιού στο Κάτω Σούλι, δίπλα στα θερμοκήπια του Φλεριανού

Πίσω από τις δυσάρεστες ειδήσεις, υπάρχει ένας ευχάριστος άνθρωπος. Και στην κουβέντα – συνέντευξη που κάναμε με τον Αντώνη Γιαζιτζόγλου, μάθαμε την ιστορία του και πήραμε παράδειγμα από το θάρρος και την αποφασιστικότητά του.

Γιατί γνωρίσαμε έναν πατέρα με λατρεία για τα παιδιά του, έναν 36άρη με αξιοθαύμαστη αντοχή στα δύσκολα και πρωτόγνωρη ψυχραιμία και έναν άνθρωπο που δεν υπάρχει περίπτωση να μην ξανασταθεί στα πόδια του. Όχι μεταφορικά, κυριολεκτικά…

Γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1986 στο Κάτω Σούλι, έντεκα μήνες πριν τον αδελφό του που ζει στην Αδελαΐδα και έξι χρόνια πριν την αδελφή του. Πήγε σχολείο στον Μαραθώνα κι από πιτσιρικάς αφιερώθηκε στον αθλητισμό. Μικρός μπαλαδόρος στην Ακαδημία Ρότσα, ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής στη Μάχη Μαραθώνα και στον Θησέα Αγίας Μαρίνας, αλλά και αθλητής στίβου στον Φειδιππίδη. Μέχρι πρόσφατα, επίσης, λάτρης του Χαπκίντο, μιας πολεμικής τέχνης με ρίζες από την Κορέα.

Ο Αντώνης σε ηλικία 16 χρονών με τον αδερφό του στην Πέτρα Μυτιλήνης

«Καλός ο αθλητισμός και το παιχνίδι, αλλά ως νεαρός είχα και υποχρεώσεις. Για να εκτιμήσω την αξία των χρημάτων και να βοηθήσω την οικογένειά μου, εργαζόμουν από μικρός. Ξεκινώντας από σερβιτόρος και υπάλληλος σε μαγαζί με φάρμακα και λιπάσματα για τους αγρότες, πριν περάσω σε Σχολή Φυτικής Παραγωγής στο Ηράκλειο Κρήτης, που η τύχη τα έφερε έτσι και δεν πήγα ποτέ, γιατί προτίμησα να ξεμπερδέψω με το φανταριλίκι.

Και μετά ξανά δουλειά ως βοηθός Αρχαιολόγου στο Μουσείο Μαραθώνα, ως υπεύθυνος κάβας στον Βασιλόπουλο Νέας Μάκρης και ως πωλητής στον Καυκά. Και, για να ρεφάρω το χαμένο πτυχίο, παρακολούθησα και τελείωσα και μια σχολή, σπουδάζοντας Τεχνικός Τεχνολογίας Ίντερνετ με εξειδίκευση στο web design».

Μοναδική φορά που ο Αντώνης… γύρισε την πλάτη στο Κάτω Σούλι ήταν για καλό λόγο.
«Έφυγα ως ερωτικός μετανάστης για την Αγία Παρασκευή κι από αυτήν τη συγκυρία έγινα τελικά πατέρας. Το 2013 γεννήθηκε ο Στράτος και το 2019 η Φωτεινούλα. Θα μπορούσα, βέβαια, να μην έχω ζήσει ποτέ αυτή τη χαρά…».

Από τη συμμετοχή του στα «Φειδιππίδεια» στον Μαραθώνα σε ηλικία 14 ετών

Η δεύτερη ευκαιρία

12 Ιουλίου του 2011 κι αφού ο Αντώνης καβαλά για χρόνια μηχανάκια, μηχανές και ό,τι άλλο υπάρχει σε δύο ρόδες χωρίς δίπλωμα, φεύγει από το σπίτι για να πάει στην Αθήνα.

«Πήγαινα γρήγορα με τη μηχανή και φτάνοντας στο φανάρι της Αγίας Μαρίνας είδα ένα αυτοκίνητο να περνά με κόκκινο και να κάνει αναστροφή. Έκοψα τη μηχανή δεξιά για να μην πέσω πάνω του και καρφώθηκα αφρενάριστος πάνω σε ένα φορτηγό παρκαρισμένο έξω από τον Κλεφτάκη. Δεν χτύπησα πουθενά στο σώμα, αλλά έπαθα βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση, παρότι φορούσα κράνος».

Ο Αντώνης ξυπνάει στο νοσοκομείο μετά από 1,5 μήνα, στις 28 Αυγούστου, πετώντας στα σκουπίδια όλες τις δυσοίωνες προβλέψεις των γιατρών ότι «δεν υπάρχουν πολλές ελπίδες». Το τελευταίο που θυμάται είναι μια κουβέντα στον πατέρα του πριν ξεκινήσει τη διαδρομή. «Πάω να δώσω για δίπλωμα να γίνω νόμιμος».

Η μνήμη του γυρνά, όμως και λίγο πιο πίσω. Στη μέρα που πήγε να αγοράσει εξοπλισμό για την καινούργια του μηχανή, που τελικά έγινε κομμάτια.

«Είχα δώσει για μπουφάν 970 ευρώ και με ρώτησε τότε ο υπάλληλος τι σκοπεύω να ξοδέψω για κράνος. Του είπα γύρω στα 200-300 και με κοίταξε με απογοήτευση: “Τόσο κοστολογείς τη ζωή σου;”. Τελικά έδωσα άλλα 1.100. Ήταν το κράνος και το μπουφάν που φορούσα στο τροχαίο. Το ότι έζησα και το ότι μετά από δύο χρόνια έγινα και πατέρας, το είδα ως μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή».

Η λίστα

Δεν μένουν όλα τα ζευγάρια για πάντα μαζί κι ο Αντώνης χωρίζει τον Μάιο του 2021. Η έλλειψη καθημερινής επαφής με τα παιδιά τον ζορίζει πολύ ψυχολογικά, αλλά έχει το θάρρος να ακούσει μια πολύ καλή συμβουλή ειδικού για να αλλάξει η κακή του διάθεση. «Φτιάξε μια λίστα με αυτά που γουστάρεις να κάνεις».

«Βούτηξα για τον Σταυρό κι έσβησα μια επιθυμία της λίστας. Πήδηξα με αλεξίπτωτο κι έσβησα τη δεύτερη και έτρεξα Μαραθώνιο τον περασμένο Νοέμβριο. Άρχισα να νιώθω πολύ καλύτερα, αλλά μου έμειναν ανεκπλήρωτες επιθυμίες, όπως η ανάβαση του Ολύμπου και το ταξίδι στο Αϊβαλί, από όπου έχω καταγωγή».

Στο Καλλιμάρμαρο στάδιο το 2021, μετά τον τερματισμό του στον 38ο Αυθεντικό Μαραθώνιο

Η τρίτη ευκαιρία

Η λίστα έχει μείνει στη μέση. Πατήθηκε παύση εκείνο το πρωινό Τρίτης. «Ανέβαινα τη Διονύσου και μπροστά μου ήταν ένα αυτοκίνητο, ο οδηγός του οποίου σε καμία στιγμή δεν πάτησε φρένο ώστε να καταλάβω ότι κάτι θέλει να κάνει. Όταν έφτασα δίπλα, ξαφνικά έκοψε το αμάξι προς τα αριστερά για να στρίψει χωρίς φλας. Φαίνεται ότι πάω να προσπεράσω στο βίντεο που κυκλοφόρησε, αλλά δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Απλώς τον βλέπω τελευταία στιγμή και προσπαθώ να τον αποφύγω ανοίγοντας το γκάζι».

Ο Αντώνης δεν τα καταφέρνει. Δευτερόλεπτα αργότερα, είναι πεσμένος στην άκρη του δρόμου, δίπλα στην κολώνα στην οποία προσέκρουσε με δύναμη. Ο κόσμος τραβάει τα μαλλιά του και σοκάρεται. Ο ίδιος ξέρει ότι έχει πάθει μεγάλη ζημιά.

«Το πρώτο που έκανα ήταν να γυρίσω να δω ποιος με χτύπησε. Δεν πανικοβλήθηκα, αλλά ένιωθα τρομερό πόνο. Είδα τι συνέβη στο πόδι μου κι είδα ότι είχα πάθει εξάρθρωση και στο αριστερό το οποίο ήταν διπλωμένο πάνω μου. Εγώ πήρα τηλέφωνο το ΕΚΑΒ, εγώ κάλεσα στη δουλειά να τους πω τι έγινε, εγώ πήρα και τη μητέρα μου να την ειδοποιήσω».

Τα νέα είναι δυσάρεστα. Το ένα πόδι ακρωτηριάζεται, το άλλο σώζεται μετά από πολλά χειρουργεία, ενώ έχουν κοπεί και οι τένοντες σε τρία δάκτυλα του χεριού. Θα μπορούσαν, όμως, να είναι πολύ χειρότερα.

«Έτυχε να περνά από το σημείο ένας κύριος που είδε το ατύχημα και σταμάτησε. Αν δεν είχε γνώσεις ως ορειβάτης και δεν μου έδενε το πόδι, θα είχα πεθάνει σε τρία λεπτά από αιμορραγία γιατί είχα κόψει την κεντρική μηριαία αρτηρία. Λέγεται Σταμάτης Σωτήρχος και του χρωστάω τη ζωή μου. Το περίεργο είναι ότι ήμουν τόσο ψύχραιμος που τον πήρα φωτογραφία να μου δένει το πόδι. Ίσως από ένστικτο για να ψάξω να τον βρω και να τον ευχαριστήσω».

Ο Αντώνης έχει και τρίτη ευκαιρία στη ζωή… Κι έτσι το βλέπει «γιατί τα παιδιά μου έχουν πατέρα κι εγώ θα κάνω όσα περίσσεψαν από τη λίστα μου κι ακόμα περισσότερα. Ξέρω ότι έχω μπροστά μου πολύ δρόμο, αλλά έχω πεισμώσει. Έχω ήδη αποφασίσει για πρόσθετο μέλος, θα ξανασταθώ στα πόδια μου, θα τρέξω με τον Στράτο και τη Φωτεινή, θα ζήσω κάθε στιγμή».

Οι δυσκολίες και το «ευχαριστώ»

Ο Αντώνης δεν κρύβει το προφανές. Υπάρχουν και δύσκολες μέρες. «Κυρίως το ψυχολογικό είναι που με ζορίζει, γιατί ξαφνικά θέλω βοήθεια για να πάω ακόμα και στην τουαλέτα. Ο πατέρας μου έχει ένα αυτοάνοσο και η μητέρα μου βρέθηκε να φροντίζει δύο ανθρώπους. Κάθε φορά, όμως, που σκέφτομαι περίεργα, θυμάμαι την ανταπόκριση του κόσμου όταν χρειάστηκα αίμα και όταν ζήτησα οικονομική βοήθεια. Λέω στον εαυτό μου “πρέπει να ‘σαι καλός άνθρωπος για να εισπράττεις τόση αγάπη” και σε σας ένα μεγάλο “ευχαριστώ”».

*Όσοι επιθυμούν να στηρίξουν τον Αντώνη στον δύσκολο δρόμο της αποκατάστασης κι αποθεραπείας, μπορούν να κάνουν κατάθεση στο ΙΒΑΝ: GR 5501 4017 6017 600 23400 24457 (ALPHA BANK), με αιτιολογία «ΔΩΡΕΑ».

Προηγούμενο άρθροΈτοιμο το πόρισμα για τους θανάτους Μαλένας και Ίριδας – Τι απασχολεί την Πισπιρίγκου
Επόμενο άρθροΟι πέντε πλουσιότερες γυναίκες στον κόσμο και πώς απέκτησαν τα χρήματά τους