Η ιστορία του Επιμορφωτικού Συλλόγου από τη συνάντηση στου Ζούμπερη μετά την πτώση της Χούντας και τις πρώτες εκδηλώσεις στη Νέα Μάκρη, μέχρι τον Γιάννη Δημητριάδη, τον αθλητισμό και το σήμερα
Του Κώστα Ζοργιού
Στις αρχές της δεκατίας του ’70, η Νέα Μάκρη δεν φιλοξενούσε περισσότερους από 4.000 μόνιμους κατοίκους. Ήταν ένα ήσυχο, παραθαλάσσιο χωριό, λίγο έξω από την Αθήνα, όχι ιδιαιτέρως απειλητικό για το καθεστώς. Μπορεί να μην έβλεπε κάποιος τανκς και στρατό στους δρόμους, ωστόσο υπήρχε παρουσία της χωροφυλακής και βέβαια «φακέλωμα» όσων θεωρούνταν «επικίνδυνοι».
Η επταετία κι όσα τη συνόδευσαν, αποτέλεσε μια μαύρη περίοδο, ιδιαίτερα για τους νέους που ονειρεύονταν έναν πολύ διαφορετικό κόσμο. Τα πρώτα χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου και την πτώση της Χούντας, η περιοχή επανήλθε σε φυσιολογικούς ρυθμούς… ελευθερίας, όμως τα πνεύματα ήταν πολιτικά οξυμένα και το χωριό χωριζόταν σε πράσινα, μπλε και κόκκινα καφενεία. Ήταν εμφανές ότι η Νέα Μάκρη χρειαζόταν μια ώθηση για να κάνει ένα βήμα μπροστά. Κι αυτή την ώθηση την έδωσαν ο πολιτισμός και ο ΕΣΝΜ…
Το πρώτο ραντεβού στου Ζούμπερη και η ίδρυση
Τον Ιούνιο του 1974, με πρωτοβουλία του Ιορδάνη Λουίζου που είχε μόλις δώσει εισαγωγικές εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο, μια παρέα αποτελούμενη από 30-40 νέους σε ηλικία ανθρώπους (από 16 έως 23 ετών), συγκεντρώθηκε στην ψαροταβέρνα του Ζούμπερη για να συζητήσει το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός πολιτιστικού συλλόγου, που θα κάλυπτε το μεγάλο κενό στην ανάγκη τους να εκφραστούν, να ρίξουν λίγο φως στο σκοτάδι που κυριαρχούσε.
Οι βάσεις μπήκαν και ο Λουίζος, με νέες και πολύ συγκεκριμένες προτάσεις, οργάνωσε και δεύτερη συνάντηση το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς. Αυτή έγινε στο Δημοτικό Σχολείο Νέας Μάκρης, όπου περισσότερα από 80 άτομα συμφώνησαν στο καταστατικό και τη γέννηση του Επιμορφωτικού Συλλόγου Νέας Μάκρης, του πρώτου πολιτιστικού συλλόγου που λειτούργησε σε όλη την Αττική.
Ο ΕΣΝΜ πήρε σάρκα κι οστά το 1975, με τρεις σημαντικές προσωπικότητες του πολιτισμού, τους Βασίλη Ρώτα, Βούλα Δαμιανάκου και Πλάτωνα Μουσαίο να γίνονται αρωγοί στην προσπάθεια κι οδηγοί στις πνευματικές αναζητήσεις των νεαρών μελών. Στόχος του πυρήνα του ΕΣΝΜ, που είχε ως πρώτους προέδρους τους Μιχάλη Δελησάββα και Γιώργο Βογιατζή και ως τρίτο τον Ιορδάνη Λουίζο, ήταν να κρατήσει εκτός το πολιτικό και κομματικό κομμάτι και ενδεικτικό του πόσο αρμονικά λειτούργησε από το ξεκίνημα είναι ότι σύσσωμος ο Τύπος έκανε εγκωμιαστικά αφιερώματα σε αυτή την προσπάθεια. Από τη Βραδυνή μέχρι τον Ριζοσπάστη…
Τα γραφεία, η πρώτη παράσταση και η χοροεσπερίδα των 500 καλεσμένων
Το ξεκίνημα γίνεται με ομιλίες, λογοτεχνικές και ποιητικές βραδιές, θεατρικές παραστάσεις και παραδοσιακούς χορούς, ενώ σταδιακά, ο ΕΣΝΜ εντάσσει στους κόλπους του το σκάκι, το πινγκ πονγκ και μια ομάδα στίβου με υπεύθυνη την Ιωάννα Ζήση, ως προάγγελους της αθλητικής του «φύσης» που θα «γεννηθεί» αρκετά χρόνια αργότερα.
Τα πρώτα γραφεία του Επιμορφωτικού είναι στη λεωφόρο Μαραθώνος, πάνω από το φαρμακείο ιδιοκτησίας Χαρδαλούμπα και μετά από δύο χρόνια, ο σύλλογος μετακομίζει στη Μουσαίου, σε ένα ακίνητο που του μισθώνει ο Βαζάνας. Εκεί είναι που έρχεται και η μεγάλη του ανάπτυξη, καθώς έχοντας πια ένα μόνιμο χώρο φιλοξενίας, τα μέλη του σχεδιάζουν με πολλή όρεξη όσα θέλουν να δείξουν στην τοπική κοινωνία.
Το 1978 ανεβαίνει η πρώτη θεατρική παράσταση, με τον ΕΣΝΜ να αποτελεί πλέον και τον πρώτο ερασιτεχνικό θίασο στην Αττική. Το «Ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο» του Βασίλη Ρώτα φιλοξενείται από τον κινηματογράφο «Ρεξ» στην οδό Νικολάου Πλαστήρα, ακριβώς απέναντι από τα σημερινά γραφεία της MP και γνωρίζει πολύ μεγάλη επιτυχία.
Ο ΕΣΝΜ αποκτά σταδιακά όλο και περισσότερα μέλη και η πρώτη του χοροεσπερίδα, σε μια εποχή που η λέξη «χοροεσπερίδα» ήταν παντελώς άγνωστη για τη Νέα Μάκρη, πιστοποιεί την εντυπωσιακή απήχηση που έχει στη νεολαία. Είναι 1978 και το «Στανομάντρι» του σημερινού δημάρχου, Στέργιου Τσίρκα, γεμίζει ασφυκτικά από 500 και πλέον άτομα ή πιο σωστά, γεμίζουν το εσωτερικό του και η… μισή Μαραθώνος, σε μια βραδιά που οι παλαιότεροι θυμούνται με νοσταλγία.
Λαογραφικό μουσείο και δανειστική βιβλιοθήκη
Με όπλα πια την ορμή και την επιθυμία για αφύπνιση και εμπλοκή όλης της τοπικής κοινωνίας, ο ΕΣΝΜ παίρνει από το ξεκίνημά του δύο πολύ σημαντικές αποφάσεις. Να φτιάξει από το μηδέν λαογραφικό μουσείο και δανειστική βιβλιοθήκη.
Δεκάδες μέλη του συλλόγου οργανώνουν εξορμήσεις σε όλη τη Νέα Μάκρη και πηγαίνουν «πόρτα – πόρτα», συλλέγοντας υλικό που σώζεται από οικογένειες προσφύγων. Η οικογένεια του Μιχάλη Παπόγλου παραχωρεί ένα μακρηνολιβισιανό σπίτι, από τα πρώτα που χτίστηκαν στη Νέα Μάκρη, στη γωνία των οδών Σαράφη και Ελευθερίου Βενιζέλου και εκεί δημιουργείται το πρώτο λαογραφικό μουσείο με πολύ σημαντικά, όσο και σπάνια εκθέματα, τα οποία σήμερα βρίσκονται στον χώρο έκθεσης του Συλλόγου Μακρηνολιβισιανών.
Η δανειστική βιβλιοθήκη ξεκίνησε να στήνεται το 1978, με τον σύλλογο να αποκτά σταδιακά σημαντικό αριθμό βιβλίων χάρη σε δωρεές, με τις μεγαλύτερες εξ αυτών να γίνονται από την Εθνική Τράπεζα.
Παρότι αρχικά λειτούργησε ως πολιτιστικός φορέας, ο Επιμορφωτικός είχε και μεγάλο κοινωνικό αντίκτυπο. Το 1987 δημιούργησε την Τράπεζα Αίματος που χάρη στην κα Κατερίνα Τάμπαση –ψυχή του ΕΣΝΜ και σε ό,τι σχετίζεται με τις πολιτιστικές εκδηλώσεις– οργάνωσε εθελοντικές αιμοδοσίες έως το 2007 που έπαψε να υφίσταται, ενώ ο σύλλογος έγινε μπροστάρης σε σημαντικούς κοινωνικούς αγώνες.
Έχοντας στενή συνεργασία με τον Εξωραϊστικό του Ζούμπερι με επικεφαλής τον Κώστα Γεωργίου, αλλά και με αυτόν στο Μάτι όπου πρόεδρος υπήρξε ο Θεόδωρος Πανούσης, πατέρας του αείμνηστου Τζίμη Πανούση, ο ΕΣΝΜ άσκησε μεγάλη πίεση για την ίδρυση του Κέντρου Υγείας στη Νέα Μάκρη, τη σύνδεση με την ΕΥΔΑΠ, την αστικοποίηση του τηλεφώνου και των συγκοινωνιών, ενώ για καιρό «έτρεξε» και την εφημερίδα «Φωνή» με επικεφαλής τον Δημήτρη Κάργα, που λειτούργησε ως μοχλός πίεσης για να κατακτηθούν νίκες για πράγματα που σήμερα θεωρούνται αυτονόητα, αλλά πριν από 40 και πλέον χρόνια δεν ήταν.
Ο ΕΣΝΜ στον αθλητισμό και η πρώτη ομάδα μπάσκετ
Τέτοιες μέρες, τον Ιούνιο του 1987, η Ελλάδα γινόταν το κέντρο της Ευρώπης χάρη σε μια απρόσμενη αθλητική επιτυχία. Η κατάκτηση της κορυφής στο Ευρωμπάσκετ που διοργανώθηκε εκείνο το καλοκαίρι στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, άλλαξε για πάντα το μπάσκετ στη χώρα μας και μαζί έφερε σημαντικές αλλαγές και στον ΕΣΝΜ, που έστρεψε το βλέμμα του στον αθλητισμό. Κάπως έτσι, γεννήθηκε κι ο τρίτος κύκλος στο σήμα του, συνοδεύοντας αυτούς της πολιτιστικής και κοινωνικής προσφοράς.
Ο Γιάννης Δημητριάδης ήταν πολύ διορατικός για να αγνοήσει την ευκαιρία που απλόχερα πρόσφερε αυτή η επιτυχία και με συνεργάτιδα την Καίτη Λαγωνικάκου, αποφάσισε να συστήσει τις πρώτες ομάδες μπάσκετ αγοριών και κοριτσιών στη Νέα Μάκρη, ακολουθώντας και το παράδειγμα του ΜΕΣΜΑ που προϋπήρχε στον Μαραθώνα.
Οι αθλητικοί χώροι στην πόλη ήταν περιορισμένοι, καθώς δεν υπήρχε άλλη ομάδα μπάσκετ ενώ κι ο κόσμος που ασχολιόταν με το συγκεκριμένο άθλημα ήταν ελάχιστος. Οι προπονήσεις φιλοξενούνταν τα πρώτα χρόνια σε ένα γηπεδάκι πίσω από το καφέ «Χώρος», στην παραλία της Νέας Μάκρης, ενώ οι αγώνες δίνονταν στο ανοικτό της Αμπελούπολης με… φόντο τη θάλασσα.
Τη σεζόν 1988-89, ο ΕΣΝΜ κατεβάζει για πρώτη φορά ανδρική ομάδα στο πρωτάθλημα της Δ’ ΕΣΚΑ και στους αγώνες μαζεύεται αρκετός κόσμος. Παρότι η κατάσταση έχει κάτι το ελαφρώς… πρωτόγονο, με τους υπεύθυνους της ομάδας να σκουπίζουν με σκούπα το τσιμέντο της Αμπελούπολης όταν βρέχει και να κυνηγούν μπάλες για να μην πέσουν στη θάλασσα, η Νέα Μάκρη διψά για μπάσκετ και αυτή η δίψα αποτυπώνεται στις ακαδημίες, που προσελκύουν όλο και περισσότερα παιδιά.
Παρά τα προβλήματα, ο ΕΣΝΜ έχει σταθερή παρουσία για μια δεκαετία και το 1999 καταφέρνει να κερδίσει για πρώτη φορά την άνοδό του στη Γ’ ΕΣΚΑ. Το μεγάλο «μπαμ», όμως, γίνεται όταν το 2001 ο τότε Δήμαρχος Ιορδάνης Λουίζος εμπιστεύεται και παραχωρεί στον σύλλογο τις αθλητικές εγκαταστάσεις του έργου που μόλις έχει τελειώσει στην πρώην Αμερικάνικη Βάση.
Δικαιώνεται πλήρως για την επιλογή του, καθώς στο Αθλητικό & Πολιτιστικό Πάρκο, ο ΕΣΝΜ βρίσκει ένα μόνιμο και σίγουρα πιο σύγχρονο «σπίτι» και η αλλαγή αυτή είναι ευεργετική, μια και την πρώτη κιόλας χρονιά ανεβαίνει στη Β’ ΕΣΚΑ όπου παραμένει για σχεδόν μία δεκαετία. Η καλύτερη σεζόν στην ιστορία του ΕΣΝΜ ήταν αυτή του 2011-12, όταν τερμάτισε 5ος και με λίγη περισσότερη τύχη θα μπορούσε να διεκδικήσει το όνειρο της Α’ Κατηγορίας.
Τα χρόνια της ανάπτυξης έδωσαν στη συνέχεια τη σκυτάλη σε αυτά της εσωστρέφειας. Η ομάδα γίνεται ασανσέρ για μεγάλο χρονικό διάστημα και τελικά φτάνει ξανά στη Δ’ ΕΣΚΑ, όπου πέρσι κατέκτησε το πρωτάθλημα επιστρέφοντας στη Γ’.
Σε αυτή την περίοδο, ο Επιμορφωτικός έμεινε ζωντανός χάρη στο πείσμα όσων στάθηκαν δίπλα του, αλλά και στην αφοσίωση ανθρώπων που τον υπηρετούν επί χρόνια, όπως είναι για παράδειγμα ο Νίκος Μοριανός, στον οποίο ο Δημητριάδης έδωσε σημαντικό ρόλο όταν ο ίδιος έκανε –αναγκαστικά– ένα βήμα πίσω.
Όλα αυτά τα χρόνια, από το 1987 μέχρι και σήμερα, δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός του ΕΣΝΜ να κερδίζει ανόδους, να κάνει πρωταθλητισμό ή να φτάσει μια μέρα να αγωνίζεται σε επαγγελματική κατηγορία. Βασικό μέλημα του Γιάννη Δημητριαδη, ήταν αφενός αυτή η ομάδα να πρεσβεύει συγκεκριμένες ηθικές αξίες, αφετέρου να προσφέρει διέξοδο στους νέους της Νέας Μάκρης να βρίσκονται κοντά στον αθλητισμό, κοντά στο μπάσκετ που τόσο αγαπούσε. Και μεγάλο παράσημο για τον ΕΣΝΜ δεν αποτελεί μια επιτυχία του στο ανδρικό τμήμα, αλλά η κατά καιρούς εξαιρετική παρουσία του εφηβικού τμήματος κι ο ανταγωνισμός με ομάδες όπως ο Παναθηναϊκός κι ο Ολυμπιακός.
Αντίθετα με την ανδρική, η ομάδα μπάσκετ των γυναικών κράτησε μόλις μία πενταετία και διαλύθηκε λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος. Ο Δημητριάδης, όμως, βρήκε και τότε τον τρόπο να δημιουργήσει κάτι από τα συντρίμμια του τμήματος. Κι αυτό ήταν η ομάδα βόλεϊ γυναικών…
Τα κορίτσια του βόλεϊ και η μεγαλύτερη αθλητική επιτυχία
Το τμήμα της πετοσφαίρισης δημιουργήθηκε το 2003 για να καλύψει ένα κενό που παρατηρούνταν συνολικά στην περιοχή, από τη στιγμή που δεν υπήρχαν επιλογές για τα κορίτσια που ήθελαν να έρθουν κοντά στον αθλητισμό. Ξεκίνησε δειλά δειλά, με 15-20 αθλήτριες και προπονητή τον Γιάννη Παπαβασιλείου κι έδειξε γρήγορα πολύ μεγάλη δυναμική.
Δεν είναι τυχαίο ότι στην ομάδα βόλεϊ γυναικών του ΕΣΝΜ έχουν εργαστεί κορυφαίοι προπονητές του χώρου, όπως οι Γιάννης Φάκας, Σπύρος Νικολάκης κι ο νέος τεχνικός της, Χρήστος Τριανταφυλλόπουλος, που είναι κόουτς της Εθνικής Ελλάδος U-16.
Δεν είναι τυχαίο, επίσης, ότι η ομάδα των κοριτσιών έχει φέρει και τη μεγαλύτερη αθλητική επιτυχία του ΕΣΝΜ διαχρονικά. Τον Μάιο του 2022, σε ένα εκτός έδρας παιχνίδι με τα Γλυκά Νερά, εξασφάλισε την άνοδό της στη Β΄ Εθνική, όπου και αγωνίστηκε για δύο σεζόν, διαφημίζοντας τη Νέα Μάκρη και την καλή δουλειά που διαχρονικά γίνεται στις ακαδημίες του βόλεϊ. Δείγμα της οποίας είναι και η πρόκριση της U-18 φέτος στις 20 κορυφαίες ομάδας της Αθήνας…
Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2010 ο ΕΣΝΜ έφτιαξε και ανδρικό τμήμα βόλεϊ, το οποίο διαλύθηκε το 2017, αλλά επανασυστάθηκε και συνεχίζει την προσπάθειά του. Συνολικά, περισσότερα από 150 παιδιά διδάσκονται σήμερα τα μυστικά του βόλεϊ στις Ακαδημίες του Επιμορφωτικού. Σημαντικός αριθμός, αν αναλογιστεί κανείς ότι το βόλεϊ στην Ελλάδα ανέκαθεν ζούσε στην σκιά του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ…
Το (τεράστιο) κεφάλαιο «Γιάννης Δημητριάδης»
Πολλοί άνθρωποι έχουν κατά καιρούς εμπλακεί και προσφέρει στον ΕΣΝΜ, τόσο στο πολιτιστικό και το κοινωνικό, όσο και στο αθλητικό κομμάτι. Θα ήταν άδικο να γίνει ονομαστική αναφορά σε κάποιους με κίνδυνο να ξεχαστούν άλλοι, παράλληλα όμως, θα αποτελούσε μεγάλο σφάλμα σε αυτό το αφιέρωμα να μην υπάρχει μία «γωνιά» που να εστιάζει στο κεφάλαιο «Γιάννης Δημητριάδης».
Γέννημα θρέμμα Νεομακρηνός και γιος του πρώτου Προέδρου της πόλης, ο Δημητριάδης ήταν ένας άνθρωπος που είχε τρεις μεγάλες αγάπες. Τη θάλασσα, τα βιβλία και τον αθλητισμό. Σπούδασε στη Σχολή Εμποροπλοιάρχων της Σύρου και ταξίδεψε για κάποια χρόνια ως καπετάνιος εμπορικών πλοίων. Διάβασε πάρα πολύ, απέκτησε πολύπλευρη μόρφωση κι έγινε ο άνθρωπος που χαιρόσουν να ακούς.
Διετέλεσε επί σειρά ετών πρόεδρος του ΕΣΝΜ και ήταν αυτός που το 1987 αποφάσισε ότι ο Σύλλογος θα έπρεπε να επενδύσει και στον αθλητισμό, με την ίδρυση ομάδων μπάσκετ. Αφιερώθηκε σε αυτή την προσπάθεια, κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη όλων, ακόμα και αθλητών γειτονικών περιοχών, τους οποίους προσέλκυσε στον ΕΣΝΜ και δημιούργησε τελικά έναν σύλλογο που λειτουργούσε πάντα με τη λογική των στενών δεσμών, μέσα σε ένα πλαίσιο ηθικών αξιών. Όλοι τον ένιωθαν ως «πατέρα», καθώς με έναν μαγικό τρόπο γνώριζε πάντα τι απασχολούσε τον καθένα, από τον προπονητή μέχρι το πιο μικρό πιτσιρίκι στις Ακαδημίες. Και ήταν εκεί για να δώσει λύση.
Υπήρξαν περίοδοι που ο ΕΣΝΜ θα μπορούσε να διεκδικήσει, ειδικά στο μπάσκετ ανδρών, ανόδους και συμμετοχές σε μεγαλύτερες κατηγορίες. Ο Δημητριάδης, όμως, δεν ήταν της λογικής να αλλοιώσει τον χαρακτήρα της ομάδας με σωρεία μεταγραφών, μόνο και μόνο για να πρωταγωνιστήσει. Ήθελε πάντα ο σύλλογος να δίνει προτεραιότητα στα γηγενή παιδιά, για να μη στρέφουν αλλού το ενδιαφέρον τους.
Ήταν Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου του 2017. Ο ΕΣΝΜ πήγαινε στο Μαρκόπουλο για ένα ματς με τα Μεσόγεια, όταν παίκτες και τεχνικό τιμ ενημερώθηκαν ότι έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 73 ετών. Έδωσαν όρκο να κερδίσουν και το έκαναν, παρότι συντετριμμένοι, για να τιμήσουν τον άνθρωπο που έφερε το μπάσκετ στη Νέα Μάκρη, αυτόν που του εμπιστεύονταν τα μυστικά και τις ανησυχίες της προσωπικής τους ζωής.
Δύο χρόνια αργότερα, στις 19 Απριλίου του 2019, παρουσία τουλάχιστον 500 ατόμων, το κλειστό γήπεδο στο Πολιτιστικό Πάρκο πήρε το όνομά του σε μια πολύ ιδιαίτερη και συγκινητική εκδήλωση. Στην ομιλία του, ο στενός φίλος του Ιορδάνης Λουίζος, είχε περιγράψει μέσα σε λίγες γραμμές ποιος ήταν ο Γιάννης Δημητριάδης.
«Ο Γιάννης πάντα διεκδικούσε για τον σύλλογο. Ποτέ μα ποτέ δε ζήτησε κάτι για τον εαυτό του. Άνθρωπος γενναιόδωρος, ταπεινός, ηθικός, έντιμος και πάντα σεμνός. Θυμάμαι πάντα τη διακριτική του παρουσία στις μεγάλες εκδηλώσεις, με δυσκολία να απευθύνει χαιρετισμό, με δυσκολία να είναι αυτός που θα κόψει την πρωτοχρονιάτικη πίτα του συλλόγου.
Γιατί αισθανόταν ασφαλής και δεν είχε ποτέ την ανάγκη από επικοινωνιακά δεκανίκια και αυτοπροβολή. Αυτό που η πόλη μας του οφείλει είναι ότι μας δώρισε ό,τι πολυτιμότερο έχει ο καθένας μας. Τον χρόνο του. Γι’ αυτό και μόνο, στη δική μου συνείδηση, ο Γιάννης Δημητριάδης αποτελεί την προσωποποίηση του εθελοντισμού».
Ο ΕΣΝΜ σήμερα
Πέρασε μισός αιώνας από τις πρώτες στιγμές της Μεταπολίτευσης, τις αγωνίες της τότε νεολαίας, τις πρώτες συναντήσεις και ζυμώσεις στη Νέα Μάκρη. Ο ΕΣΝΜ μεγάλωσε παράλληλα με αυτή τη γενιά, ήταν παρών για την επόμενη και τη μεθεπόμενη. Ξεπέρασε κρίσεις, διαφωνίες, δυσκολίες κι απώλειες, αλλά κράτησε ένα βασικό συστατικό αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο. Την αξία του εθελοντισμού και την επιθυμία πολλών βασικών μελών του να προσφέρουν χωρίς ποτέ να τους απασχολεί η προσωπική προβολή. Κι αυτό είναι τελικά και το μυστικό του, ο λόγος για τον οποίο μπαίνει στην επόμενη 50ετία.
Μέσα σε αυτό το διάστημα, οι πολιτιστικές του δραστηριότητες αναπτύχθηκαν. Το ίδιο και οι αθλητικές. Σήμερα αριθμεί περισσότερα από 500 μέλη, έχει δύο χορωδίες, τμήματα χορού (παραδοσιακών και λάτιν), τμήμα γυμναστικής γυναικών, τένις κι ομάδες μπάσκετ και βόλεϊ με ακαδημίες. Στόχος του είναι να επαναφέρει τη ζωγραφική, το σκάκι και το καράτε που για αρκετά χρόνια υπήρξε από τα δυνατά του τμήματα.
Το βασικότερο όλων, όμως, είναι να συνεχίσει να πορεύεται με την ίδια λογική, τις ίδιες αξίες και την ίδια αφοσίωση των μελών του. Ως ένας φορέας που έχει ως οδηγό τις αξίες του πολιτισμού, της προσφοράς και της συλλογικής προόδου. Ως ένας Σύλλογος, Επιμορφωτικός…
Νίκος Καραβασίλης: Ένα κομμάτι της ζωής μας
Η σχέση μου με τον Επιμορφωτικό Σύλλογο Νέας Μάκρης ξεκίνησε όταν ήμουν μόλις 6 ετών. Τα πρώτα μου βήματα έγιναν μέσα από δραστηριότητες όπως οι παραδοσιακοί χοροί, το σκάκι και το πινγκ-πονγκ, ενώ στα 9 μου εντάχθηκα στη θεατρική ομάδα του συλλόγου και στα 14 ξεκίνησα να ασχολούμαι με το μπάσκετ. Μέσα από τις δράσεις του Συλλόγου, απέκτησα σημαντικές φιλίες και πολύτιμες εμπειρίες.
Ο πατέρας μου, ο οποίος υπήρξε πρόεδρος του Συλλόγου, μου ενέπνευσε την αξία της προσφοράς και της συλλογικότητας. Τον έχασα όταν ήμουν 17 ετών, αλλά η παρουσία του και η πορεία του στον Σύλλογο αποτελούν για μένα διαρκή πηγή έμπνευσης. Από το 2018 μέχρι σήμερα, έχω την τιμή να υπηρετώ τον Σύλλογο ως Πρόεδρος. Για μένα, η θέση αυτή δεν είναι μόνο διοικητική. Πάνω απ’ όλα νιώθω ότι είμαι ακούραστος εργάτης του ΕΣΝΜ, αφιερωμένος στο κοινό καλό και στην πρόοδο της κοινότητάς μας. Πιστεύω ακράδαντα στη συλλογική προσπάθεια, στο «εμείς» και όχι στο «εγώ».
Διαδέχθηκα στην προεδρία τον Γιάννη Δημητριάδη, τον οποίο θεωρώ τον σημαντικότερο πρόεδρο στην ιστορία του Συλλόγου. Το έργο του αποτελεί οδηγό για όλους μας. Η συνέχεια της σχέσης μου με τον Σύλλογο περνά και μέσα από την οικογένειά μου, καθώς εδώ και τρία χρόνια συμμετέχει ενεργά και η 12χρονη κόρη μου, μέσα από τα τμήματα παραδοσιακών χορών, χορωδίας και τένις.
Ο Επιμορφωτικός Σύλλογος Νέας Μάκρης δεν είναι απλώς ένας οργανισμός. Είναι μια ζωντανή κοινότητα, ένα κομμάτι της ζωής μας. Και για μένα, είναι τιμή και ευθύνη να συνεχίζω να προσφέρω σε αυτόν.
ΟΙ ΠΡΟΕΔΡΟΙ ΤΟΥ ΕΣΝΜ
Με αλφαβητική σειρά, πρόεδροι έχουν διατελέσει οι:
Γιώργος Βογιατζής, Μιχάλης Δελησάββας, Γιάννης Δημητριάδης, Μπάμπης Καραβασίλης, Νίκος Καραβασίλης, Καίτη Λαγωνικάκου, Ιορδάνης Λουίζος, Νίκος Λουίζος, Ευστάθιος Μανάτος, Βασίλης Μπότσης, Νίκος Σαραφάκης, Μανώλης Χατζηεμμανουήλ.
