Το καλοκαίρι του 1816, άνθρωποι σε περιοχές της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής περίμεναν τη ζέστη.
Αντί γι’ αυτήν ήρθαν κρύο, βροχές, παγετοί και ακόμη και χιόνια σε ασυνήθιστες εποχές.
Οι σοδειές καταστράφηκαν. Οι τιμές των τροφίμων αυξήθηκαν. Κοινότητες βρέθηκαν αντιμέτωπες με σοβαρές ελλείψεις.
Η χρονιά έμεινε στην ιστορία ως «Year Without a Summer».
Και η αιτία βρισκόταν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
Η έκρηξη του Tambora
Τον Απρίλιο του 1815 εξερράγη το Όρος Tambora, στο νησί Sumbawa της σημερινής Ινδονησίας.
Ήταν μία από τις ισχυρότερες ηφαιστειακές εκρήξεις της καταγεγραμμένης ανθρώπινης ιστορίας.
Τεράστιες ποσότητες υλικού και αερίων εκτοξεύτηκαν στην ατμόσφαιρα. Τα θειικά αερολύματα που σχηματίστηκαν στη στρατόσφαιρα μείωσαν την ποσότητα ηλιακής ακτινοβολίας που έφτανε στην επιφάνεια, συμβάλλοντας σε παγκόσμια ψύξη.
Ένας πλανήτης συνδεδεμένος
Οι συνέπειες έγιναν ιδιαίτερα αισθητές το 1816.
Στη βορειοανατολική Βόρεια Αμερική και σε τμήματα της Ευρώπης καταγράφηκαν ακραία ψυχρές και υγρές συνθήκες. Οι αποτυχημένες σοδειές επιδείνωσαν τη φτώχεια και την επισιτιστική ανασφάλεια και συνέβαλαν σε μετακινήσεις πληθυσμών.
Υπήρξε ακόμη και πολιτιστική επίδραση. Το βροχερό καλοκαίρι του 1816 στην Ελβετία συνδέθηκε με τη διάσημη συγκέντρωση του Lord Byron, της Mary Shelley και των συντρόφων τους στη Villa Diodati – το περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννήθηκαν ιστορίες τρόμου και τελικά ο Frankenstein.
Το 1816 απέδειξε με δραματικό τρόπο κάτι που σήμερα γνωρίζουμε καλά:
ένα γεγονός σε ένα απομακρυσμένο νησί μπορεί να αλλάξει την ατμόσφαιρα ολόκληρου του πλανήτη.
Ένα ηφαίστειο στην Ινδονησία κατάφερε, κυριολεκτικά, να κλέψει το καλοκαίρι από ανθρώπους στην Ευρώπη και την Αμερική.
