Ακούγεται σαν αστικός μύθος, όμως είναι αλήθεια. Στο Longyearbyen, τον μεγαλύτερο οικισμό του νορβηγικού αρχιπελάγους Σβάλμπαρντ, οι άνθρωποι λένε συχνά ότι «απαγορεύεται να πεθάνεις». Φυσικά, κανένας νόμος δεν μπορεί να εμποδίσει τον θάνατο. Αυτό που ισχύει είναι ότι εδώ και δεκαετίες δεν πραγματοποιούνται κανονικές ταφές.
Ο λόγος είναι το μόνιμα παγωμένο υπέδαφος. Οι εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες δεν επιτρέπουν τη φυσική αποσύνθεση των σορών. Αντίθετα, αυτές διατηρούνται σχεδόν ανέπαφες για δεκαετίες ή ακόμη και αιώνες.
Το φαινόμενο έγινε γνωστό μετά την ανακάλυψη ότι σοροί ανθρώπων που είχαν πεθάνει στις αρχές του 20ού αιώνα διατηρούσαν ακόμη ίχνη του ιού της ισπανικής γρίπης. Αν και ο κίνδυνος θεωρείται μικρός, οι αρχές αποφάσισαν να σταματήσουν τις ταφές για λόγους δημόσιας υγείας.
Σήμερα, όταν κάποιος κάτοικος βρίσκεται στο τελικό στάδιο μιας σοβαρής ασθένειας, συνήθως μεταφέρεται σε νοσοκομείο της ηπειρωτικής Νορβηγίας. Αν κάποιος πεθάνει στο Longyearbyen, η σορός μεταφέρεται επίσης εκτός Σβάλμπαρντ για ταφή ή αποτέφρωση.
Η ιδιαίτερη αυτή ιστορία δείχνει πώς οι ακραίες συνθήκες της Αρκτικής μπορούν να επηρεάσουν ακόμη και τις πιο βασικές ανθρώπινες συνήθειες. Παράλληλα, αποτελεί υπενθύμιση ότι η κλιματική αλλαγή και η τήξη του permafrost αποτελούν σήμερα αντικείμενο έντονης επιστημονικής έρευνας, καθώς ενδέχεται να απελευθερώσουν μικροοργανισμούς που παρέμεναν εγκλωβισμένοι επί χιλιάδες χρόνια.
