Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες γατών έχουν παρατηρήσει ότι τα αγαπημένα τους κατοικίδια δεν δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για γλυκά τρόφιμα. Ένα κομμάτι κέικ ή λίγη σοκολάτα δεν τους προκαλεί την ίδια περιέργεια που θα έδειχνε ένας σκύλος. Η αιτία, όμως, δεν είναι θέμα χαρακτήρα, αλλά βιολογίας.
Οι επιστήμονες έχουν διαπιστώσει ότι οι γάτες διαθέτουν μια γενετική μετάλλαξη, η οποία καθιστά ανενεργό έναν από τους βασικούς υποδοχείς της γλυκιάς γεύσης. Συγκεκριμένα, το γονίδιο Tas1r2, που συνεργάζεται με ένα δεύτερο γονίδιο για την αναγνώριση των σακχάρων, δεν λειτουργεί όπως στα περισσότερα θηλαστικά.
Αυτό σημαίνει ότι, ακόμη κι αν μια γάτα δοκιμάσει κάτι γλυκό, ο εγκέφαλός της δεν λαμβάνει το ίδιο γευστικό μήνυμα που λαμβάνει ο ανθρώπινος οργανισμός. Με απλά λόγια, η γλυκιά γεύση… δεν υπάρχει για εκείνη.
Η εξήγηση σχετίζεται με την εξέλιξη. Οι γάτες είναι αυστηρά σαρκοφάγα ζώα. Για εκατομμύρια χρόνια τρέφονταν σχεδόν αποκλειστικά με κρέας, χωρίς να χρειάζεται να αναγνωρίζουν τους υδατάνθρακες ή τα σάκχαρα που βρίσκονται στα φρούτα και στα φυτά. Έτσι, ο συγκεκριμένος γευστικός υποδοχέας έπαψε σταδιακά να έχει χρησιμότητα και «απενεργοποιήθηκε».
Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι μια γάτα δεν μπορεί να μυρίσει ή να δοκιμάσει ένα γλυκό. Συχνά προσελκύεται από τα λιπαρά ή τα γαλακτοκομικά συστατικά που περιέχει και όχι από τη ζάχαρη.
Η ανακάλυψη αυτή αποτελεί ένα ακόμη παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο η εξέλιξη διαμορφώνει όχι μόνο το σώμα, αλλά ακόμη και τις αισθήσεις των ζώων. Και εξηγεί γιατί, όσο κι αν επιμένουμε να μοιραστούμε το επιδόρπιό μας με μια γάτα, εκείνη μάλλον θα προτιμήσει ένα κομμάτι… κοτόπουλο.
