Οι κόκκινες ανθρώπινες μορφές βρίσκονται πάνω σε τεράστιους ασβεστολιθικούς βράχους στη νότια Κίνα.
Κάποιες δημιουργήθηκαν πριν από περισσότερα από 2.000 χρόνια.
Και παρά το υγρό, θερμό, μουσωνικό κλίμα της περιοχής Guangxi, μεγάλο μέρος τους εξακολουθεί να είναι ορατό.
Μια νέα μελέτη υποστηρίζει ότι οι δημιουργοί τους είχαν βρει μια απροσδόκητα εξελιγμένη συνταγή.
Στο υλικό υπήρχε αίμα.
Το αίμα δεν ήταν η κόκκινη βαφή
Αυτό είναι σημαντικό.
Οι άνθρωποι του Huashan δεν ζωγράφιζαν τους βράχους με αίμα.
Το κόκκινο χρώμα προερχόταν από άργιλο πλούσιο σε πολύ μικρά σωματίδια αιματίτη.
Το αίμα φαίνεται ότι χρησιμοποιήθηκε μαζί με ασβέστη ως συνδετικό υλικό.
Οι πρωτεΐνες του συνέβαλαν στον σχηματισμό βιομεταλλοποιημένου ανθρακικού ασβεστίου, το οποίο εγκλώβισε τα σωματίδια της χρωστικής και δημιούργησε πολύ ισχυρή πρόσφυση πάνω στον ασβεστόλιθο.
Με απλά λόγια, είχαν δημιουργήσει ένα είδος οργανικού-ανόργανου «τσιμέντου» για τη βαφή.
Ανθρώπινο και ζωικό αίμα
Οι ερευνητές ανέλυσαν πέντε τμήματα που είχαν αποκολληθεί φυσικά από τρεις τοποθεσίες του συμπλέγματος Huashan.
Η πρωτεωμική ανάλυση έδειξε ενδείξεις τόσο ζωικού όσο και ανθρώπινου αίματος.
Οι συγγραφείς προχώρησαν ακόμη περισσότερο, προτείνοντας ότι μέρος του ανθρώπινου αίματος μπορεί να σχετιζόταν με τον τοκετό και τελετουργίες γονιμότητας.
Εδώ όμως χρειάζεται φρένο.
Αυτή η τελευταία ερμηνεία είναι υπόθεση, όχι αποδεδειγμένο γεγονός. Άλλοι ειδικοί έχουν επισημάνει ότι οι ενδείξεις ανθρώπινου αίματος χρειάζονται ιδιαίτερα προσεκτική ερμηνεία λόγω της ηλικίας των δειγμάτων και του ενδεχομένου επιμόλυνσης.
Το ισχυρότερο εύρημα της εργασίας είναι άλλο:
η χρήση αίματος ως μέρους του συνδετικού συστήματος της ζωγραφικής.
Μια συνταγή που άντεξε δύο χιλιετίες
Το Huashan αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα βραχογραφιών της Κίνας.
Οι τεράστιες συνθέσεις απεικονίζουν ανθρώπους, τελετουργικές σκηνές και σύμβολα πάνω σε απόκρημνους βράχους.
Για χρόνια ένα από τα βασικά ερωτήματα ήταν πώς το έντονο κόκκινο χρώμα επέζησε τόσο καλά.
Η απάντηση μπορεί να βρίσκεται σε μια τεχνολογία που συνδύαζε ορυκτά, ασβέστη και οργανικό υλικό πολύ πιο έξυπνα απ’ όσο φαινόταν.
Και ένα από τα συστατικά της βρισκόταν μέσα στο ίδιο το ανθρώπινο σώμα.
