Τον Δεκέμβριο του 2006, ο 25χρονος Βρετανός εκπαιδευτής ελεύθερης πτώσης Michael Holmes επιβιβάστηκε σε αεροσκάφος για ένα άλμα ρουτίνας πάνω από το μαγευτικό τοπίο της λίμνης Taupo στη Νέα Ζηλανδία. Με περισσότερες από 7.000 επιτυχημένες πτώσεις στο ενεργητικό του, ο Holmes ήταν ένας από τους νεότερους και πλέον καταρτισμένους επαγγελματίες του χώρου. Φτάνοντας στα 12.000 πόδια (περίπου 3.600 μέτρα), πήδηξε στο κενό καταγράφοντας τη διαδρομή με την κάμερα προσαρμοσμένη στο κράνος του.
Ο εφιάλτης των μπλεγμένων σχοινιών
Όταν τράβηξε το κορδόνι για να ανοίξει το κύριο αλεξίπτωτο, τα σχοινιά περιστράφηκαν βίαια γύρω από το σώμα του, προκαλώντας ανεξέλεγκτη περιδίνηση: Ο θόλος δεν άνοιξε ποτέ σωστά, μετατρέποντας την πτώση σε μια φονική σπείρα με ταχύτητα άνω των 120 χιλιομέτρων την ώρα.
Ο Holmes διατήρησε την ψυχραιμία του και ενεργοποίησε τον μηχανισμό απελευθέρωσης για να κόψει το ελαττωματικό πανί και να ανοίξει το εφεδρικό. Όμως, η δύναμη της περιστροφής μπλόκαρε το σύστημα: Το εφεδρικό αλεξίπτωτο μπλέχτηκε στα συντρίμμια του πρώτου, αφήνοντάς τον να πέφτει σε ελεύθερη πτώση προς το έδαφος.
Ο θάμνος που νίκησε τον θάνατο
Συνειδητοποιώντας ότι οι πιθανότητες επιβίωσης είχαν εκμηδενιστεί, ο νεαρός αλεξιπτωτιστής κοίταξε την κάμερα, κούνησε το χέρι του σε έναν σιωπηλό αποχαιρετισμό και είπε καθαρά: «I’m dead, bye» (πέθανα, αντίο).
Δευτερόλεπτα αργότερα, συνετρίβη στο έδαφος. Το σώμα του δεν προσέκρουσε στην άσφαλτο ή σε σκληρό χώμα, αλλά κατέληξε ακριβώς στην καρδιά ενός γιγάντιου, πυκνού θάμνου βατόμουρων στην άκρη μιας λίμνης.
Τα εύκαμπτα κλαδιά και τα αγκάθια λειτούργησαν σαν φυσικό δίχτυ ασφαλείας, απορροφώντας σταδιακά την τεράστια κινητική ενέργεια της πρόσκρουσης. Οι συνάδελφοί του έτρεξαν στο σημείο περιμένοντας να αντικρίσουν μια σορό, αλλά βρήκαν τον Holmes να αναπνέει: Είχε υποστεί μόνο έναν τρυπημένο πνεύμονα και σπασμένο αστράγαλο. Μέσα σε λίγους μήνες, ο αθλητής όχι μόνο ανάρρωσε πλήρως, αλλά επέστρεψε στους αιθέρες για το επόμενο άλμα του.
