Οι σφοδρές βροχοπτώσεις στην ορεινή κοιλάδα Trishuli του Νεπάλ προκάλεσαν μαζική υπερχείλιση των υδάτων, στέλνοντας τόνους λάσπης και συντριμμιών στις εισόδους του υπόγειου υδροηλεκτρικού σταθμού. Δύο εργάτες τεχνικής συντήρησης, ο Bikash Tamang και ο Suresh Chaudhary, βρίσκονταν εκείνη την ώρα σε βάθος 170 μέτρων εκτελώντας εργασίες ελέγχου. Πριν προλάβουν να αντιδράσουν, ένα τεράστιο κύμα νερού σφράγισε το κεντρικό φρεάτιο εξαερισμού και τις ράμπες διαφυγής, βυθίζοντας το τούνελ στο απόλυτο σκοτάδι.
Η απομόνωση στον θύλακα αέρα
Οι συγγενείς και οι υπεύθυνοι του έργου θεώρησαν βέβαιο ότι οι άνδρες είχαν πνιγεί στα πρώτα λεπτά της καταστροφής. Ωστόσο, οι δύο εργάτες έτρεξαν προς το υψηλότερο σημείο μιας βοηθητικής διακλάδωσης: Εκεί σχηματίστηκε ένας σωτήριος θύλακας συμπιεσμένου αέρα που εμπόδισε το νερό να καλύψει την οροφή.
Επί εννέα ολόκληρες ημέρες, οι δύο άνδρες παρέμειναν καθισμένοι σε ένα στενό μεταλλικό υπόβαθρο, μέσα σε θερμοκρασίες που άγγιζαν το ψύχος. Χωρίς ίχνος τροφής, επιβίωσαν πίνοντας τις λιγοστές σταγόνες υγρασίας που έσταζαν από τα ρήγματα των βράχων, διατηρώντας ο ένας το ηθικό του άλλου με συνεχείς συζητήσεις για τις οικογένειές τους.
Η απρόσμενη διάσωση
Τα σωστικά συνεργεία ξεκίνησαν την άντληση εκατομμυρίων λίτρων νερού κυρίως για την ανάσυρση των σορών. Όταν οι πρώτοι διασώστες της Αστυνομίας Ενόπλων Δυνάμεων κατάφεραν να περάσουν με βάρκα μέσα από τη μισοβυθισμένη στοά, αντίκρισαν μια σκηνή που τους άφησε άφωνους: Δύο φιγούρες κουνούσαν αδύναμα τα χέρια τους μέσα στο σκοτάδι.
Οι εργάτες ανασύρθηκαν με σοβαρή υποθερμία και αφυδάτωση, αλλά έχοντας πλήρη διαύγεια. Η έξοδός τους στο φως του ηλίου χαρακτηρίστηκε από τον τοπικό Τύπο ως το απόλυτο θαύμα των Ιμαλαΐων.
