1989: Τον Μάιο εκείνης της χρονιάς κυκλοφορεί στις κινηματογραφικές αίθουσες μια από τις καλύτερες κωμωδίες όλων των εποχών. Το See No Evil, Hear No Evil που στα ελληνικά μεταφράζεται ως «Δεν βλέπω τίποτα, δεν ακούω τίποτα» διηγείται την ιστορία ενός τυφλού (Ρίτσαρντ Πράιορ) και ενός κωφού (Τζιν Γουάιλντερ) που συνεργάζονται για να σταματήσουν μια τριάδα κλεφτών και δολοφόνων. Η ιστορία μπαίνει πάνω από τις σημαντικές δυσκολίες κάθε μορφής αναπηρίας και αγαπιέται από το κοινό για την αυθεντικότητα των χαρακτήρων της.
2019: Τριάντα χρόνια αργότερα και λίγο πριν ακούσουμε για πρώτη φορά ότι ένας περίεργος ιός προκαλεί ανησυχία στην Κίνα γιατί μολύνει όλο και περισσότερους ανθρώπους, ένας τυφλός και μία κωφή βιώνουν πολύ περισσότερες δυσκολίες από αυτές που αντιστοιχούν στην αναπηρία τους.
Μετά από ειδοποιήσεις που λαμβάνει, το παλιό φιλοζωικό σωματείο στέλνει τη Νίνα, ως εθελόντρια, στην άκρη του πουθενά. Απομονωμένη σε έναν λόφο βρίσκεται μια ξύλινη παράγκα όπου ζουν η Πολυτίμη και ο Μπάρι, όπως ονομάστηκαν στη συνέχεια. Μαμά και γιος κατά πάσα πιθανότητα, είναι δύο υποσιτισμένα, σκελετωμένα για την ακρίβεια, κοκόνια που μπορούν και μπαινοβγαίνουν περνώντας ανάμεσα ή κάτω από τα κάγκελα. Ο τυφλός Μπάρι δεν απομακρύνεται καθόλου αλλά η πιο καπάτσα, Πολυτίμη έχει ανακαλύψει έναν φούρνο μερικά χιλιόμετρα μακριά κι όλο και κάποιο ξεροκόμματο φέρνει στον γιο της για να μην πεθάνει από ασιτία.
Η Νίνα βάζει τα κλάματα στη θέα των δύο σκυλιών κι αυτά σαν να ξέρουν ότι κάτι καλό τους ξημέρωσε, την ακολουθούν χωρίς δεύτερη σκέψη στο αυτοκίνητο. Αφήνουν μια για πάντα πίσω τους την αφιλόξενη και παγωμένη καλύβα χωρίς να έχουν ιδέα πόσο θα αλλάξει η ζωή τους.
Η φαγωμένη λόγω αυτοάνοσου μύτη της Πολυτίμης και το γεγονός ότι έχουν από μία αναπηρία, δεν είναι τα μοναδικά προβλήματα των δύο σκυλιών. Αμφότερα έχουν πολύ υψηλό δείκτη καλαζαάρ και χρειάζονται θεραπεία και επίβλεψη. Η Νίνα τα πηγαίνει στο κτηνιατρείο στο Κορωπί, με το οποίο συνεργάζεται ο δήμος Μαραθώνος και μαθαίνει ότι αν τα δύο ζωάκια δεν βρουν σπίτι, θα τους γίνει ευθανασία καθώς ως ανάπηρα δεν μπορούν να επανενταχθούν.
Καλά μαντέψατε. Η αγγελία φέρνει τεράστια κινητοποίηση, προκαλεί πολλή συγκίνηση αλλά από αποτέλεσμα… τίποτα. Κανένα από τα τηλεφωνήματα δεν γινόταν πραγματικό ενδιαφέρον και ο ένας που πραγματικά ήθελε τα ζώα, δεν πέρασε τις εξετάσεις λόγω αφιλόξενων συνθηκών.
Επίσης καλά μαντέψατε. Όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, η Νίνα αναγκάζεται να τα πάρει σπίτι της για προσωρινή φιλοξενία και τελικά τα… «παντρεύεται».
Η Πολυτίμη και ο Μπάρι γίνονται αμέσως παρέα με τον Ρομέο, τη Νάνα και την Τσούχτρα και όλοι μαζί αποτελούν τα «παιδιά» της Νίνας και του συζύγου της. Ελαφρώς (παρα)χαϊδεμένα, σε σχέση με τα υπόλοιπα.
Στα 10 της χρόνια σήμερα, η Πολυτίμη εξακολουθεί να αποτελεί το στήριγμα του Μπάρι. Η κώφωσή της δεν την επηρεάζει σε τίποτα κι έτσι συνεχίζει να υπηρετεί με ευλάβεια τον ρόλο της υπερπροστατευτικής μητέρας. Ο Μπάρι έχει δυσκολίες λόγω της οπτικής αναπηρίας του. Στη ζώνη ασφαλείας του, που είναι το σπίτι, νιώθει πολύ οικεία, αλλά κάθε βόλτα ισοδυναμεί με τεράστια πρόκληση. Δεν θέλει με τίποτα λουρί και πηγαίνει μόνο ευθεία, σε έναν νοητό ίσιο διάδρομο και ποτέ πολύ μακριά από το σπίτι του. Εκδηλωτικός, χαρούμενος σαν σκύλος, αλλά και με ανάγκη να απομονωθεί στο κρεβάτι του, έχει βρει ισορροπία και είναι ευτυχισμένος.
«Όσο ευτυχισμένοι είμαστε κι εμείς που ζούμε με δύο υπέροχα πλάσματα. Συναναστρεφόμαστε με άπειρα ζώα εδώ και χρόνια, καθώς είχαμε πάρα πολλά που πέρασαν από τα χέρια μας είτε ως μόνιμοι… κάτοικοι είτε ως περαστικοί που χρειάστηκαν φιλοξενία. Το διαφορετικό που έχουν ο Μπάρι και η Πολυτίμη είναι η ηρεμία, η γαλήνη που σε κάνουν να νιώθεις. Εχουν ένα μεγαλείο ψυχής, μια καλοσύνη και αυτή την ευγνωμοσύνη που νιώθω κάθε φορά που διασταυρώνονται τα βλέμματά μας. Κι ας μην έχει μάτια ο Μπάρι για να τη δω κι ας μη με ακούει η Πολυτίμη να της ψιθυρίζω πόσο τη λατρεύω».
