Καλοκαίρι του 1999, Αύγουστος. Η Τουρκία συγκλονίζεται από σεισμό μεγέθους 7,5 Ρίχτερ και έχει ανάγκη από βοήθεια καθώς κάτω από τα συντρίμμια κτηρίων στο Ιζμίτ, βρίσκονται εγκλωβισμένοι χιλιάδες πολίτες.
Η Ελλάδα ανταποκρίνεται και στη γειτονική χώρα ταξιδεύουν διασώστες της ΕΜΑΚ που κάνουν θαύματα και σώζουν δεκάδες ζωές. Μαζί τους ταξιδεύει κι ένας 18χρονος, καθώς στον αξιακό του κώδικα, η προσφορά όταν σε έχει ανάγκη ο άλλος είναι πολύ πιο πάνω από τις διακοπές, κι ας είσαι στα ντουζένια σου, στην περίοδο που κτίζεις αναμνήσεις για μια ζωή.
Ο εθελοντισμός και η προσφορά είχαν από τότε ξεχωριστή σημασία στη ζωή του Άγγελου Κοντοθάνου, του ανθρώπου που χθες πέταξε αγανακτισμένος την καρέκλα μέσα στο δικαστήριο όπου ανακοινώθηκαν οι ποινές για την τραγωδία στο Μάτι. Στο υποθετικό ερώτημα γιατί η δική του αγανάκτηση εκφράστηκε πιο έντονα από των υπολοίπων, η απάντηση είναι υποκειμενική. Άλλοι θα δικαιολογήσουν την πράξη, άλλοι όχι, ωστόσο αυτό που χρειάζεται κάποιος να ξέρει είναι ότι ο Άγγελος Κοντοθάνος έχει ανέβει μεγάλο ανήφορο τα τελευταία έξι χρόνια.
Κολλητός από παιδί του Γιάννη Φιλιππόπουλου, είχε κι ο ίδιος παιδιά του τη Σοφία και τη Βασιλική. Ήταν αυτός που έψαχνε τα δίδυμα κοριτσάκια εκείνο το βράδυ στο Μάτι, μπαίνοντας μέσα σε καμένα σπίτια και αντικρίζοντας εικόνες που εσύ κι εγώ ποτέ δεν θα αντικρίσουμε. Κι αυτός που έδωσε έναν όρκο τιμής στον εαυτό του, από αυτούς που λίγοι δίνουν και ακόμα λιγότεροι τους τιμούν.
Ο Άγγελος είναι ο άνθρωπος, τον οποίο τα μέσα προβάλλουν όταν γίνεται viral όπως τον Μάρτιο του 2020 με μια ανάρτησή του για τους συναδέλφους νοσηλευτές εν μέσω κορονοϊού ή όταν πετά καρέκλες, αλλά ξεχνούν στα σημαντικά.
Από τα μέσα του 2019, έβαλε μπροστά το μεγάλο του όνειρο. Να φτιάξει το Πάρκο της Σοφίας και της Βασιλικής, έναν χώρο πρασίνου και ψυχαγωγίας για μικρούς και μεγάλους στη μνήμη των διδύμων που χάθηκαν στο Μάτι, αλλά και των άλλων 102 ανθρώπων που μαρτύρησαν στον μικρό αυτόν παραθαλάσσιο παράδεισο της Ανατολικής Αττικής.
Έκανε μπαζάρ, έφτιαξε μπιχλιμπίδια, διοργάνωσε «Σπουδαία Γεύματα» κυνήγησε και βρήκε συμμάχους και μέσα στο καλοκαίρι, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, το Πάρκο της Σοφίας και της Βασιλικής θα ανοίξει τις πόρτες του στο Μαυρολιθάρι Φωκίδας, χωριό του και μέρος που τα κοριτσάκια περνούσαν Πάσχα, Χριστούγεννα και καλοκαίρια.
Την επόμενη μέρα, θα επιστρέψει στα καθήκοντα του νοσηλευτή, θα τρέχει στις φωτιές ως εθελοντής πυροσβέστης, θα συνεχίσει να παλεύει για το Μάτι βάζοντας μέχρι και τις φωτογραφίες των θυμάτων έξω και μέσα στο δικαστήριο για να μην τους ξεχάσει κανείς.
Θα ταξιδεύει στην Τουρκία για να τιμήσει τη μνήμη της απεργού πείνας Ελίν Μπόλεκ, θα συνεχίσει να φωνάζει υπέρ της Παλαιστίνης κι ενίοτε, θα αναγκάζει το σύστημα να τον προβάλει παρότι πέταξε μία καρέκλα…
Κώστας Ζοργιός
