«Μάρτυρες» για ένα κασκόλ

Για το σύνολο σχεδόν της κοινής γνώμης, το τυφλό χτύπημα στη Θεσσαλονίκη που εξελίχθηκε τελικά σε εν ψυχρώ δολοφονία του 19χρονου Άλκη Καμπανού, έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία. Για όσους παρακολουθούν τα τεκταινόμενα και την αρρώστια που επικρατεί εδώ και δεκαετίες μέσα και έξω από τα γήπεδα, ήταν δυστυχώς μια επιβεβαίωση της πεποίθησης που υπήρχε το τελευταίο διάστημα ότι σύντομα θα θρηνούσαμε για κάποια χαμένη ζωή.

Ενδεικτικό είναι ότι λίγες μέρες νωρίτερα, είχε γίνει επίθεση οπαδών μεγάλης ομάδας σε σύνδεσμο φίλων άλλης μεγάλης ομάδας στο Πέραμα, ότι στις Αρχές Ιανουαρίου οπαδοί του Ιωνικού και της Προοδευτικής έδωσαν ρεσιτάλ χουλιγκανισμού στη γειτονιά που μοιράζονται, ότι λίγο πριν τα Χριστούγεννα έπεσε απίστευτο ξύλο με ρόπαλα σε κλαμπ στο Γαρδίκι Θεσπρωτίας (!), ότι ντελιβεράς δέχθηκε ακραία επίθεση επειδή τον πέτυχαν να φορά φανέλα της ομάδας του.

Η λίστα δεν έχει τελειωμό κι αρκεί να θυμίσουμε ότι ακόμα και στη Ραφήνα έπεσε ξύλο τον περασμένο Οκτώβριο, όταν οπαδοί της Προοδευτικής επιτέθηκαν σε ντόπιους στην κεντρική πλατεία της πόλης. Αν σε όλα αυτά συνυπολογίσει κάποιος ότι εδώ και χρόνια στα επεισόδια οπαδικής βίας συμμετέχουν άτομα που κρατούν μαχαίρια και δε διστάζουν να τα χρησιμοποιήσουν, δε θέλει και πολύ για να καταλάβει ότι από τύχη και συγκυρία δεν έχουμε θρηνήσει κι άλλα παιδιά.

Κοινός παρονομαστής όλων των περιστατικών βίας που αφήνουν πίσω τους νεκρό, οι δεσμεύσεις της Πολιτείας ότι θα πατάξει τη βία, ότι θα μπει τέλος στην ανοχή, ότι ο χουλιγκανισμός δεν έχει θέση στη ζωή μας. Και κοινή διαπίστωση ότι από το 1983 μέχρι και σήμερα, δεν έχει αλλάξει το παραμικρό.

Γυρνώντας τον χρόνο πίσω, θα θυμηθούμε τα πιο γνωστά θύματα οπαδικής βίας στη χώρα μας, τους ανθρώπους που έγιναν «μάρτυρες» για ένα κασκόλ. Για το τίποτα…

Αριστείδης Δημητριάδης

Θεωρείται ως το πρώτο θύμα οπαδικής βίας στη χώρα μας. Στα 18 του χρόνια, στις 9 Σεπτεμβρίου του 1983, ο νεαρός αθλητής ποδηλασίας επιστρέφει σπίτι του στη Θεσσαλονίκη παρέα με δύο φίλους του. Το λάθος του είναι ότι κάνει ένα ειρωνικό σχόλιο για τη συντριβή του Άρη από τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο (5-1). Τρία άτομα του επιτίθενται και τον χτυπούν για ώρα αλύπητα με μπουνιές και κλοτσιές στο κεφάλι. Μεταφέρεται στο ΑΧΕΠΑ, παλεύει ηρωικά για έξι μέρες, αλλά δεν τα καταφέρνει.

Χαράλαμπος Μπλιώνας

26 Οκτωβρίου του 1986 στη Λάρισα. Στα 29 του χρόνια και λίγες μέρες πριν νυμφευθεί την αγαπημένη του, ο Χαράλαμπος Μπλιώνας βρίσκεται από σπόντα στο Αλκαζάρ. Ο καθηγητής της τότε Σ.Ε.Λ.Ε.Τ.Ε. (σήμερα, Ανώτατης Σχολής Παιδαγωγικής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης) χάνει το ΚΤΕΛ για Αθήνα και για να περάσει την ώρα του μέχρι το επόμενο δρομολόγιο, αποφασίζει να πάει για πρώτη φορά σε γήπεδο σε ένα ΑΕΛ – ΠΑΟΚ. Τραγική ειρωνεία.

Περίπου 45 λεπτά πριν ξεκινήσει το παιχνίδι, μια φωτοβολίδα που εκτοξεύεται από το πέταλο των οπαδών του ΠΑΟΚ βρίσκει πρώτα στο κιγκλίδωμα και στη συνέχεια καρφώνεται στον λαιμό του. Δυο γιατροί που βρίσκονται στις κερκίδες του δίνουν τις πρώτες βοήθειες. Στο γήπεδο δεν υπάρχει ασθενοφόρο, ο Μπλιώνας μεταφέρεται στο νοσοκομείο με αγροτικό ξαπλωμένος πάνω σε διαφημιστική πινακίδα και στον δρόμο αφήνει την τελευταία του πνοή. Δράστης ένα 20χρονο παιδί. Ο Βασίλης Θεοδωρίδης φυλακίζεται, εκτίει ποινή 8 ετών και αποφυλακίζεται το 1991.

Γιώργος Καρνέζης

Απρίλιος του 1993 και στα ντέρμπι μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού για το πρωτάθλημα του μπάσκετ, επικρατούν απίστευτη ένταση και φανατισμός. Ο 25χρονος Καρνέζης έχει πάει στη Γλυφάδα για να δει τον αγαπημένο του Παναθηναϊκό κόντρα στον αιώνιο αντίπαλο. Μετά το τέλος του αγώνα, οπαδοί του Ολυμπιακού τον εντοπίζουν στο αυτοκίνητό του και ένας εξ αυτών, ηλικίας 23 ετών, τον μαχαιρώνει τραυματίζοντάς τον θανάσιμα.

Μιχάλης Φιλόπουλος

Είναι 29 Μαρτίου του 2007 και Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός ετοιμάζονται να κοντραριστούν σε αγώνα βόλεϊ γυναικών. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, ένα τέτοιο παιχνίδι δε συγκεντρώνει παρά μόνο συγγενείς και γονείς των αθλητριών. Εκείνη τη μέρα, όμως, τίποτα δεν είναι φυσιολογικό. Οπαδοί των δύο ομάδων που έχουν γνώση ότι πάνε για πόλεμο συγκρούονται στη Λαυρίου. Ο Μιχάλης Φιλόπουλος, φίλος του τριφυλλιού, ξεμοναχιάζεται από μερίδα οπαδών του Ολυμπιακού. Τον μαχαιρώνουν 29 φορές σύμφωνα με τον πατέρα του και κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει το βίντεο, όταν τη στιγμή που ξεψυχά πάνω στο πεζοδρόμιο, οι δράστες της επίθεσης του φωνάζουν «έτσι γ…νε τα μανιατάκια». Ήταν μόλις 22 ετών.

Γιάννης Ρουσάκης

Στα 21 του χρόνια, ο Γιάννης Ρουσάκης από τα Μάλια της Κρήτης, συμμετέχει σε συμπλοκή οπαδών του Παναθηναϊκού με αντίστοιχους του ΟΦΗ κοντά στο Παγκρήτιο Στάδιο. Γίνεται πραγματικός πόλεμος καθώς οι οργανωμένοι έχουν δώσει προγραμματισμένο ραντεβού για να λύσουν τις «διαφορές» τους. Ο Ρουσάκης δέχεται δύο χτυπήματα από μαχαίρι σε κοιλιά και στήθος. Άλλο ένα όνομα στη λίστα των θυμάτων του παραλογισμού.

Κώστας Κατσούλης

Η αγάπη του για τον Εθνικό τον φέρνει το 2014, στα 47 του χρόνια στην Κρήτη, όπου ταξιδεύει για να δει το ματς πρεμιέρας πρωταθλήματος Γ’ Εθνικής κόντρα στον Ηρόδοτο. Λίγο πριν το τέλος του αγώνα ξεσπούν επεισόδια ανάμεσα στους οπαδούς των δύο ομάδων και ο Κατσούλης δέχεται επίθεση. Μάταια φωνάζει «παιδιά ήρεμα, κι εγώ Κρητικός είμαι». Πέφτει και χτυπά στο κεφάλι και παρότι δίνει γενναία μάχη, ξεψυχά μετά από δύο εβδομάδες.