Γράφει ο Παναγιώτης Γκιάλπης
Γεννήθηκαν με λίγους μήνες διαφορά και μεγάλωσαν σε Γραμματικό και Μαραθώνα σε μια μεταβατική περίοδο για τη χώρα, στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Η μπάλα ήταν η διέξοδός τους και η Μάχη Μαραθώνα τούς «αγκάλιασε» για να κάνουν τα πρώτα τους βήματα.
Μπαλαδόρος από τους λίγους ο ένας, λίμπερο που δεν άφηνε τίποτα να περάσει ο άλλος, οι Παναγιώτης Τόλιας και Δημήτρης Κουτσογιαννόπουλος άφησαν το αποτύπωμά τους στα γήπεδα της περιοχής και η MP ρίχνει Ματιές στο Παρελθόν τους.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΟΛΙΑΣ
Γεννήθηκε το 1971 στο Γραμματικό και είναι από τις περιπτώσεις στις οποίες ταιριάζει γάντι η έκφραση «μεγάλωσε με μια μπάλα στα πόδια». Ό,τι έκανε ο Τόλιας, το έκανε όντως με την μπάλα στα πόδια. Πήγαινε σχολείο, γυρνούσε από το σχολείο, έβγαινε για παιχνίδι κι όλα με μια μπάλα ανάμεσα στα πόδια του. Κι επειδή δεν έβρισκε και πολλά παιδιά πρόθυμα να παίξουν ποδόσφαιρο, χτυπούσε με τις ώρες σπόντες στον τοίχο, με αποτέλεσμα οι γείτονες να κάνουν παράπονα στη μητέρα του.
Εκείνη την εποχή στο Γραμματικό δεν υπήρχε ομάδα, αλλά για καλή του τύχη τον εντόπισε ο Ανδρέας Σκουβαράς και τον πήρε στα 11 του στα τσικό της Μάχης Μαραθώνα. Εκεί έπαιξε μέχρι τα 17 του και πρόλαβε να κάνει και τρεις συμμετοχές με την πρώτη ομάδα, ωστόσο πάνω που ετοιμαζόταν να καθιερωθεί, έφυγε και μαζί με μια παρέα παιδιών ίδρυσαν τον ΑΟ Ραμνούς κι έφτιαξαν και το γήπεδο στο Γραμματικό. Η ομάδα έπαιζε αρχικά σε τουρνουά ανεξάρτητων συλλόγων και στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 μπήκε στο πρωτάθλημα της Γ’ ΕΠΣΑ.
Στα 9 χρόνια που αγωνίστηκε εκεί και στα 6 χρόνια που πήγε στο Καπανδρίτι στη Β’ ΕΠΣΑ, ο Τόλιας έκανε μαγικά με την μπάλα στα πόδια. Παραδοσιακό δεκάρι, δεν τον έκανες με τίποτα καλά και ενδεικτικό είναι ότι τον φώναζαν «ζογκλέρ» και «Κρόιφ». Γύρισε στα 35 του στο Γραμματικό για να κλείσει εκεί την καριέρα του και πανηγύρισε και μια άνοδο με προπονητή τον αδελφό του, Γιάννη.
Θα μπορούσε να είχε κάνει πολύ μεγαλύτερη καριέρα αν ο Φωστήρας, που τότε έπαιζε Β’ Εθνική, κατάφερνε να πείσει τη Μάχη Μαραθώνα να τον παραχωρήσει, όσο ακόμα ήταν 17 ετών.
Σήμερα εργάζεται ως ιδιωτικός υπάλληλος και ζει στο Καπανδρίτι. Είναι παντρεμένος και έχει δύο γιους, τον Πέτρο και τον Γιώργο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Γεννήθηκε το 1972 στον Μαραθώνα σε μια οικογένεια που είχε μέσα της το μικρόβιο του ποδοσφαίρου. Ο πατέρας του, Γιώργος Κουτσογιαννόπουλος, ήταν ο βασικός αμυντικός της Μάχης Μαραθώνα της δεκαετίας του ’60 και όλο το χωριό τον φώναζε με το παρατσούκλι «Ζούλης».
Αυτή η συνθήκη είχε αντίκτυπο και στον Δημήτρη. Αφενός του κόλλησε και εκείνου το παρατσούκλι «Ζούλης», όσα χρόνια έπαιξε ποδόσφαιρο, αφετέρου έγινε και ο ίδιος αμυντικός και δεν κούνησε ποτέ ρούπι από τη συγκεκριμένη θέση.
Ξεκίνησε, όπως τα περισσότερα παιδιά, στις χωμάτινες αλάνες του Μαραθώνα, όπου τον εντόπισε ‒ ποιος άλλος ‒ ο Ανδρέας Σκουβαράς και τον πήρε στη Μάχη σε ηλικία 10 ετών. Στη μεγάλη ομάδα μπήκε το ‘90, σε μια περίοδο που η Μάχη ανέβαινε στην Α’ ΕΠΣΑ και διεκδικούσε με αξιώσεις τη συμμετοχή της και στη Δ’ Εθνική. Φορούσε πάντα το «5» στην πλάτη, έπαιζε τη θέση του λίμπερο με μαεστρία και οργάνωνε το αμυντικό παιχνίδι όλης της ομάδας, ενώ είχε την ικανότητα να κουβαλά την μπάλα και να μοιράζει παιχνίδι.
Στην ομάδα του Μαραθώνα έπαιξε μέχρι και το 1998 και δεν έχανε παιχνίδι. Έζησε μάλιστα και την περίοδο που η Μάχη πήγαινε από το ένα γήπεδο στο άλλο, δεν είχε μόνιμη έδρα και στηρίχθηκε 100% στους ανθρώπους της για να παραμείνει ενωμένη.
Το 1999 μετακόμισε στον Θησέα Αγίας Μαρίνας, στη Β’ ΕΠΣΑ, μαζί με τον Μάμαλη, με προπονητή τον Φίλιππα Μάρκο και πρόεδρο τον Κώστα Μπισμπιρούλα. Αγωνίστηκε για μία χρονιά και έκλεισε εκεί την καριέρα του.
Σήμερα εργάζεται ως οδηγός της ΕΘΕΛ, ζει στον Μαραθώνα και είναι παντρεμένος με δύο παιδιά, τον Γιώργο και την Ελένη.
