Την 1η Ιανουαρίου 1913, η αμερικανική ταχυδρομική υπηρεσία εγκαινίασε το Parcel Post, επιτρέποντας στους πολίτες να στέλνουν μεγαλύτερα και βαρύτερα δέματα σε ολόκληρη τη χώρα.
Οι πρώτοι κανονισμοί περιέγραφαν με λεπτομέρειες τα όρια βάρους και το κόστος αποστολής. Παρέλειπαν, όμως, να διευκρινίσουν κάτι που φαινόταν αυτονόητο: ότι οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να σταλούν ως δέματα.
Μερικοί γονείς εκμεταλλεύτηκαν το κενό.
Λίγες εβδομάδες μετά την έναρξη της υπηρεσίας, ο Jesse και η Mathilda Beagle από το Οχάιο «ταχυδρόμησαν» τον οκτώ μηνών γιο τους, James, στη γιαγιά του, η οποία ζούσε λίγα χιλιόμετρα μακριά.
Το μωρό ζύγιζε λίγο λιγότερο από το τότε επιτρεπόμενο όριο των 11 λιβρών. Οι γονείς πλήρωσαν 15 σεντς σε γραμματόσημα και πρόσθεσαν ασφάλιση ύψους 50 δολαρίων.
Ο μικρός James δεν τοποθετήθηκε φυσικά μέσα σε κουτί ή ταχυδρομικό σάκο. Μεταφέρθηκε από έναν ταχυδρομικό υπάλληλο, ο οποίος πιθανότατα γνώριζε προσωπικά την οικογένεια.
Δεν ήταν η μοναδική περίπτωση.
Από το 1913 μέχρι το 1915 έχουν καταγραφεί περίπου επτά περιστατικά κατά τα οποία παιδιά ταξίδεψαν υπό την επίβλεψη ταχυδρομικών υπαλλήλων. Η μεγαλύτερη διαδρομή αποδίδεται στην εξάχρονη Edna Neff, η οποία ταξίδεψε από τη Φλόριντα στη Βιρτζίνια για να επισκεφθεί τον πατέρα της.
Οι αποστολές ήταν συχνά φθηνότερες από ένα κανονικό εισιτήριο τρένου. Οι ταχυδρόμοι στις μικρές κοινότητες θεωρούνταν επίσης έμπιστα πρόσωπα που γνώριζαν τους κατοίκους και τις οικογένειές τους.
Οι αρχές σύντομα ξεκαθάρισαν τους κανονισμούς και απαγόρευσαν ρητά την αποστολή ανθρώπων.
Οι φωτογραφίες παιδιών μέσα σε ταχυδρομικούς σάκους που κυκλοφορούν σήμερα ήταν συνήθως σκηνοθετημένες. Η βασική ιστορία, όμως, είναι απολύτως αληθινή: για ένα σύντομο διάστημα, στην Αμερική μπορούσε κανείς να στείλει ένα παιδί στη γιαγιά του με γραμματόσημα κολλημένα στο παλτό του.
