Το 1925 ο Victor Lustig διάβασε στις εφημερίδες ότι η συντήρηση του Πύργου του Άιφελ κόστιζε ακριβά.
Για τον περισσότερο κόσμο ήταν μια ασήμαντη πληροφορία.
Για έναν από τους πιο διαβόητους απατεώνες του 20ού αιώνα ήταν επιχειρηματική ιδέα.
Ο Lustig αποφάσισε να πουλήσει τον Πύργο του Άιφελ.
Όχι κάποιο σουβενίρ.
Τον πραγματικό.
«Η κυβέρνηση αποφάσισε να τον κατεδαφίσει»
Ο Lustig εμφανίστηκε ως υψηλόβαθμος Γάλλος δημόσιος υπάλληλος.
Κατασκεύασε πλαστά επίσημα έγγραφα και κάλεσε μεγάλους εμπόρους παλιοσίδερων σε συνάντηση στο πολυτελές Hôtel de Crillon.
Η ιστορία του ήταν εξαιρετικά σχεδιασμένη.
Ο Πύργος, ισχυρίστηκε, είχε γίνει υπερβολικά ακριβός στη συντήρηση και η κυβέρνηση είχε αποφασίσει ότι έπρεπε να αποσυναρμολογηθεί.
Οι περίπου 7.300 τόνοι σιδήρου θα πωλούνταν για σκραπ.
Υπήρχε όμως ένας όρος.
Απόλυτη μυστικότητα.
Η γαλλική κυβέρνηση, δήθεν, φοβόταν την αντίδραση του κοινού αν η απόφαση γινόταν γνωστή πριν ολοκληρωθεί η συμφωνία.
Η απαίτηση για μυστικότητα έκανε την απάτη ακόμα πιο πειστική.
Ο άνθρωπος που «αγόρασε» τον Πύργο
Ανάμεσα στους υποψήφιους αγοραστές βρισκόταν ο André Poisson, έμπορος μετάλλων που ήθελε να ενισχύσει τη θέση του στον επιχειρηματικό κόσμο του Παρισιού.
Ο Lustig τον επέλεξε ως στόχο.
Όταν ο Poisson άρχισε να έχει αμφιβολίες, ο απατεώνας έκανε κάτι ιδιοφυώς κυνικό.
Άφησε να εννοηθεί ότι ήταν διεφθαρμένος κρατικός αξιωματούχος και περίμενε «κάτι» επιπλέον για να εξασφαλίσει στον Poisson τη συμφωνία.
Η απαίτηση για δωροδοκία, αντί να τον προδώσει, έκανε την ιστορία πιο πιστευτή.
Ο Poisson πλήρωσε.
Πίστευε πλέον ότι είχε αγοράσει το δικαίωμα να αποσυναρμολογήσει τον Πύργο του Άιφελ.
Ο Lustig πήρε τα χρήματα και έφυγε για την Αυστρία.
Το καλύτερο μέρος της απάτης: το θύμα σώπασε
Ο Poisson κατάλαβε τελικά τι είχε συμβεί.
Θα μπορούσε να πάει αμέσως στην αστυνομία.
Δεν πήγε.
Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του Πύργου του Άιφελ, ήταν τόσο ντροπιασμένος από το γεγονός ότι είχε εξαπατηθεί ώστε δεν κατήγγειλε την υπόθεση.
Ο Lustig παρακολουθούσε τις εφημερίδες από την Αυστρία.
Καμία είδηση.
Καμία αστυνομική ανακοίνωση.
Καμία δημόσια καταγγελία.
Και τότε πήρε μια απόφαση που λέει σχεδόν τα πάντα για τον χαρακτήρα του:
γύρισε στο Παρίσι για να το ξανακάνει.
Τη δεύτερη φορά δεν έπιασε
Εδώ βρίσκεται και η σημαντική λεπτομέρεια που συχνά χάνεται όταν η ιστορία αναπαράγεται ως «ο άνθρωπος που πούλησε δύο φορές τον Πύργο του Άιφελ».
Η επίσημη ιστοσελίδα του μνημείου αναφέρει ότι η πρώτη απάτη πέτυχε, όμως στη δεύτερη απόπειρα ο υποψήφιος αγοραστής υποψιάστηκε τι συνέβαινε και ο Lustig αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γαλλία.
Αργότερα συνέχισε τις απάτες του στις ΗΠΑ, χρησιμοποίησε δεκάδες ψευδώνυμα και ενεπλάκη σε μεγάλη επιχείρηση πλαστών χαρτονομισμάτων.
Τελικά συνελήφθη το 1935 και καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκιση.
Η πιο διάσημη απάτη του όμως παραμένει εκείνη του Παρισιού.
Γιατί ο Victor Lustig δεν έκλεψε τον Πύργο του Άιφελ.
Κατάφερε κάτι ίσως πιο παράλογο.
Έπεισε κάποιον ότι μπορούσε να του τον πουλήσει.
