Υπήρχε ο Γιώργος Μαζωνάκης της σκηνής, των μεγάλων επιτυχιών, των γεμάτων νυχτερινών κέντρων και μιας καριέρας που κράτησε περισσότερο από τρεις δεκαετίες. Υπήρχε όμως και μια άλλη πλευρά του, πολύ μακριά από προβολείς και πίστες.
Ήταν ο άνθρωπος που φόρεσε ποδιά και στάθηκε δίπλα σε εθελοντές για να ετοιμάσει φαγητό για αστέγους. Που επέστρεψε στον Πειραιά όχι για συναυλία, αλλά για να βοηθήσει παιδιά να γνωρίσουν το όργανο πάνω στο οποίο στηρίχθηκε ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής λαϊκής μουσικής.
Μετά την είδηση του θανάτου του, αυτές οι στιγμές αποκτούν διαφορετικό βάρος. Όχι επειδή μετατρέπουν έναν καλλιτέχνη σε κάτι που δεν ήταν, αλλά επειδή φωτίζουν κομμάτια μιας ζωής που δεν χωρούσαν πάντα στα πρωτοσέλιδα.
Με την ποδιά δίπλα στους εθελοντές
Το 2022 ο Μαζωνάκης συνδέθηκε ενεργά με την κοινωνική κουζίνα «Ο Άλλος Άνθρωπος». Την Τσικνοπέμπτη εκείνης της χρονιάς βρέθηκε στον Κεραμεικό και μαγείρεψε μαζί με εθελοντές για αστέγους της Αθήνας. Δεν επρόκειτο για μία μοναδική εμφάνιση.
Η δράση ακολούθησε και τις καλοκαιρινές συναυλίες του. Στο πρόγραμμα του Δήμου Ηρακλείου για το 2022 καταγράφεται ότι ο Μαζωνάκης και εθελοντές της κοινωνικής κουζίνας θα μαγείρευαν την ημέρα των συναυλιών, σε κεντρικά σημεία των πόλεων, προσφέροντας φαγητό σε ανθρώπους που βρίσκονταν σε ανάγκη. Μάλιστα έκανε το ίδιο σε όλη του την περιοδεία.
Λίγους μήνες αργότερα, τον Δεκέμβριο, επέστρεψε στον τόπο όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Στην Πύλη Ε8 του λιμανιού του Πειραιά, συμμετείχε σε μαγείρεμα για αστέγους, ενώ συγκεντρώθηκαν τρόφιμα, ρούχα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης.
Η φράση που είχε χρησιμοποιήσει τότε ήταν λιτή: «Είναι εποχή για πράξεις και όχι για λόγια».
Τα μπουζούκια που έμειναν στα παιδιά του Πειραιά
Υπήρχε όμως μία ακόμη δράση που είχε για τον ίδιο ιδιαίτερη σημασία: η πρωτοβουλία «Μπουζούκι. Οι Ευαίσθητες Χορδές».
Το 2020 επισκέφθηκε το Πρότυπο Μουσικό Κέντρο του Δήμου Πειραιά, συναντήθηκε με μαθητές που μάθαιναν μπουζούκι και δεσμεύθηκε να στηρίξει τη μουσική τους εκπαίδευση. Η συνεργασία δεν έμεινε στα λόγια.
Τον επόμενο χρόνο, στις νέες Αίθουσες Λαϊκής Μουσικής του Πρότυπου Δημοτικού Ωδείου Πειραιά που πήραν το όνομά του, πρόσφερε χειροποίητα μπουζούκια για καθηγητές και σπουδαστές, εξοπλίζοντας τις δύο αίθουσες. Ο ίδιος έβλεπε την πρωτοβουλία ως τρόπο να παραδοθεί η λαϊκή μουσική στις επόμενες γενιές.
Δεν ήταν τυχαίο ότι επέλεξε τον Πειραιά. Ήταν η πόλη του, αλλά και ένας τόπος άρρηκτα δεμένος με το μπουζούκι και το λαϊκό τραγούδι που καθόρισε τη δική του πορεία.
«Από το εγώ να πάμε στο εμείς»
Στα εγκαίνια του Δημοτικού Ωδείου είχε συμπυκνώσει τη σκέψη του σε μία φράση: «από το “εγώ” να πάμε στο “εμείς”».
Ο Μαζωνάκης είχε μια δημόσια εικόνα έντονη, συχνά προκλητική και βαθιά προσωπική. Δεν προσπάθησε ποτέ να μοιάσει με τον τυπικό λαϊκό τραγουδιστή και αυτό ήταν μέρος της σχέσης που έχτισε με το κοινό του.
Όμως πίσω από αυτή την εικόνα υπήρχαν και εκείνες οι ημέρες χωρίς σκηνικά: ένα καζάνι στον δρόμο, άνθρωποι που περίμεναν ένα ζεστό πιάτο φαγητό και παιδιά στον Πειραιά που κρατούσαν στα χέρια τους ένα καινούργιο μπουζούκι.
Ίσως αυτό να είναι και ένα από τα πιο ανθρώπινα κομμάτια που μένουν πίσω.
