Εκτός από ορισμένους αθλητές των Παραολυμπιακών Αγώνων που γεννήθηκαν με κάποιο πρόβλημα, υπάρχουν και οι αθλητές που είχαν κάποιο ατύχημα.
Ο Σέρχιο Γκαρότε ανήκει στη δεύτερη κατηγορία, αφού πριν από 21 χρόνια έπεσε από τη σκαλωσιά ενός εργοταξίου. «Τότε είχα μόνο ένα μότο, δουλειά, δουλειά και δουλειά» λέει.
Η γέννηση της κόρης του, το ατύχημα και η νέα ζωή
Λόγω του ατυχήματος στη δουλειά, υπέστη τραυματισμό νωτιαίου μυελού σε τετραπληγικό επίπεδο, επηρεάζοντας και τα τέσσερα άκρα, μετά από τα οποία πέρασε έναν χρόνο σε νοσοκομείο.
Άφησε τις σπουδές του νωρίτερα από το προγραμματισμένο και εργαζόταν από μικρή ηλικία (16 ετών) και παντρεύτηκε στα 21 του αποκτώντας μια κόρη, την Νερέα.
«Είναι ό,τι καλύτερο μπορούσε να μου συμβεί. Λίγους μήνες μετά τη γέννησή της, έπρεπε να αντιμετωπίσω το χειρότερο σοκ της ζωής μου» τονίζει.
Η Ιατρική και η ποδηλασία
Με τον χαρακτήρα του, πάντα ανήσυχο, προσπαθούσε να βρει τον εαυτό του. Άρχισε να σπουδάζει ξανά μέχρι να φτάσει στο πανεπιστήμιο για να σπουδάσει Ιατρική και Εγκληματολογία, αλλά δεν είδε τις προσδοκίες του να εκπληρώνονται. Χρειάστηκαν 14 χρόνια μέχρι να φτάσει ένα χειροκίνητο ποδήλατο στα χέρια του.
«Το είδα και είπα: Είναι αυτό που θέλω να κάνω. Ζύγιζε 17 κιλά. Ήταν δύσκολο να πείσω και να εξηγήσω στους καθηγητές της Ιατρικής -ήταν στην τέταρτη δημοτικού- γιατί έφυγα. Πριν από τον τραυματισμό μου λάτρευα την ποδηλασία, ένα άθλημα που απαιτεί πειθαρχία, προσπάθεια, δουλειά και επιμονή. Είναι αξίες με τις οποίες ταυτίζομαι» επισημαίνει.
Η δεύτερη ευκαιρία στη ζωή με τον αθλητισμό
Ο αθλητισμός σημαίνει πολλά για αυτόν. Μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Μετά το ατύχημά του, επανάφερε το νόημα στη ζωή του και τον βοήθησε να ανακαλύψει ικανότητες που δεν ήξερα ότι είχε και να ανταποκριθεί σε αυτό που του είχε συμβεί, και τον οδήγησε σε ζωντανές εμπειρίες που δεν φανταζόταν.
Το χρυσό μετάλλιο στο Τόκιο και η αφιέρωση
Ο Καταλανός ανακηρύχθηκε πρωταθλητής χρονομέτρου παραολυμπιακών αγώνων H2 (σωματική αναπηρία) στο ντεμπούτο του στους πρώτους του Παραολυμπιακούς Αγώνες στο Τόκιο το 2021.
«Αφιερώνω αυτό το χρυσό στην οικογένειά μου για όλη την προσπάθεια που έχουν κάνει. Μίριαμ, αυτός ο θρίαμβος είναι δικός σου», είπε μέσα από τα δάκρυα αφού πέρασε πρώτος τη γραμμή τερματισμού.
«Είμαι ποδηλάτης με διαφορετικές ικανότητες, όχι με αναπηρίες, γιατί σίγουρα αυτό που κάνω με τα χέρια μου, που επηρεάζονται, δεν θα το έκανε άλλος ποδηλάτης. Σε αυτή την περίπτωση, θα ήταν ο ανάπηρος» αντικατοπτρίζει.
