Ένας (ή μπορεί και περισσότεροι) επικίνδυνος και αδίστακτος συμπολίτης μας έχει βαλθεί να ξεκάνει όσα αδέσποτα ζώα κυκλοφορούν στην περιοχή του Ζούμπερι. Όπως κατήγγειλε χθες το Φιλοζωικό Σωματείο Μαραθώνα, βρέθηκαν φόλες στις οδούς Ελαιών και Αύρας οι οποίες και απομακρύνθηκαν.
Μάλιστα δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο και το χειρότερο, δε θα είναι και η τελευταία όσο ο συγκεκριμένος συμπολίτης μας κυκλοφορεί ελεύθερος.
Θυμίζουμε ότι πρόσφατα είχαν βρεθεί ξανά φόλες στο Ζούμπερι, ενώ κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί και στην περιοχή της παραλίας Μαραθώνα (ενδεχομένως από άλλον «φιλόζωο) στα μέσα του μήνα, με αρκετά ζώα να δηλητηριάζονται.
Με βάση τον νέο νόμο για τα ζώα, η κακοποίησή τους προβλέπει πολύ αυστηρές ποινές και φυλάκιση μέχρι και 10 χρόνια.
Συγκεκριμένα:
Άρθρο 16 Κακοποίηση των ζώων
Ο φόνος και ο βασανισμός των ζώων, με την εσκεμμένη πρόκληση έντονου σωματικού πόνου ή σωματικής εξάντλησης, επικίνδυνης για την υγεία τους, ιδίως με δηλητηρίαση, στραγγαλισμό, απαγχονισμό, πνιγμό/πνιγμονή, πρόκληση εγκαύματος, θερμοπληξία, ηλεκτροπληξία, κρυοπαγήματα, σύνθλιψη, ακρωτηριασμό (μη θεραπευτικό), πυροβολισμό (πρόκληση τραύματος ή/και θάνατος ζώου), ο εκούσιος τραυματισμός (βαριά, επικίνδυνη σωματική βλάβη), οι μάχες μεταξύ ζώων, η κτηνοβασία, η σεξουαλική κακοποίηση ζώου με χρήση αντικειμένων για τη σαδιστική ευχαρίστηση του δράστη και η εγκατάλειψη νεογέννητων ζώων. Η στείρωση του ζώου, καθώς και κάθε άλλη κτηνιατρική πράξη με θεραπευτικό σκοπό, δεν θεωρούνται ακρωτηριασμός.
Τι κάνουμε αν διαπιστώσουμε ότι ένα ζώο έφαγε φόλα
Το πρώτο και σημαντικότερο που μπορεί και πρέπει να κάνει κάποιος για να βοηθήσει σε περίπτωση δηλητηρίασης είναι να προκαλέσει στο ζώο εμετό άμεσα μετά τη λήψη του δηλητηρίου (εφόσον αυτό έχει τις αισθήσεις του). Αυτό γίνεται με χορήγηση οξυζενέ ή εμετικού σιροπιού από το στόμα ή ενέσιμου φαρμάκου (το τελευταίο καλύτερα από τον κτηνίατρο).
Διάλυμα με ξύδι κλπ αντενδείκνυται να χορηγήσουμε διότι είναι εξαιρετικά ερεθιστικό και μπορεί να κάνει σοβαρότατη ζημιά στους πνεύμονες σε περίπτωση εισρόφησης (αν δηλαδή το ζώο δεν έχει απόλυτη συνείδηση κι αντί να καταπιεί το διάλυμα, αυτό καταλήξει στους πνεύμονές του).
Αν το ζώο έχει καταπιεί κόκκαλα, καρφιά, θρυμματισμένα γυαλιά (συχνά τα βρίσκουμε στις λεγόμενες «φόλες») ή πολύ ερεθιστικές ουσίες είναι προτιμότερο να αποφύγουμε την πρόκληση του εμέτου διότι είναι πιθανότερο τελικά να προκαλέσουμε χειρότερο τραυματισμό του πεπτικού συστήματος.
Επίσης υπάρχουν κτηνιατρικά σκευάσματα ενεργού άνθρακα τα οποία αφού το ζώο κάνει εμετό κι αποβάλλει κάποια ποσότητα δηλητηρίου, σκοπό έχουν να μην αφήσουν το υπόλοιπο δηλητήριο να απορροφηθεί από το στομάχι.
Αντίδοτο για κάποια φυτοφάρμακα (όχι όλα!) είναι η ατροπίνη αλλά πρέπει να χορηγείται (ενέσιμα) με μεγάλη προσοχή γιατί δεν είναι πάντα αναγκαίο και σωστό να δοθεί, ενώ αντίδοτο του ποντικοφάρμακου είναι η βιταμίνη Κ.
Το πρωταρχικό και σημαντικότερο για τον ιδιοκτήτη είναι η πρόκληση εμέτου . Βοηθάει σε ό,τι τοξικό κι αν έχει φάει το ζώο και δεν μπορεί να το βλάψει (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων που προαναφέραμε). Αυτό θα μας δώσει χρόνο για να μεταφέρουμε το ζώο άμεσα στον κτηνίατρο για την ολοκληρωμένη αντιμετώπιση της κατάστασης. Η μεταφορά πρέπει να γίνει άμεσα, γρήγορα κι όσο είναι δυνατό με ηρεμία και ψυχραιμία, ενώ ιδανικά όσο είμαστε καθ’οδόν έχουμε ήδη εντοπίσει τον κτηνίατρο και τον έχουμε ενημερώσει για το συμβάν. Έτσι θα είναι κι εκείνος ενήμερος και προετοιμασμένος με την προσκόμιση του ζώου στο ιατρείο, να χορηγήσει άμεσα τα κατάλληλα φάρμακα, ορούς, οξυγόνο κλπ και το ζωάκι μας θα έχει τις καλύτερες πιθανότητες να ξεπεράσει αυτή την περιπέτεια.
Μην ξεχνάτε πως η δηλητηρίαση ζώων από πρόθεση διώκεται ποινικά κι έχετε τη δυνατότητα (και υποχρέωση) να καταγγείλετε οποιοδήποτε τέτοιο περιστατικό, ενώ σε περίπτωση που συλληφθεί κάποιος την ώρα που τοποθετεί δηλητηριασμένα δολώματα (φόλες), ακολουθείται η διαδικασία του αυτοφώρου.
