Ήταν 16 Νοεμβρίου του 2011. Από τις πρώτες στιγμές στο Εφετείο με την ένταση να περισσεύει και το ακροατήριο να βράζει μέσα του. Ποιος μπορεί, άλλωστε να κατηγορήσει συγγενή θύματος για περίσσευμα έντασης…
Η παρουσία χειριστών πυροσβεστικών ελικοπτέρων προκαλεί αντίδραση από πλευράς ακροατηρίου και διαμαρτυρία. «Πού ήσασταν εκείνη τη μέρα; Εμείς ένα ελικόπτερο είδαμε μόνο».
Η πρόεδρος αναλαμβάνει να επιβάλει την τάξη κι αυτό δεν είναι παράλογο για ένα δικαστήριο. Τα λόγια της όμως δεν ηχουν καλά στα αυτιά κανενός…
«Εδώ δεν ήρθατε για να βγάλετε ούτε τον πόνο ούτε την αγανάκτηση σας. Εδώ ήρθατε για να έχετε μία δίκαιη δίκη. Την αγανάκτησή σας θα την αφήσετε έξω από την πόρτα γιατί έτσι γίνονται οι δίκες. Είναι σαν προσευχή».
Αρκετές συνεδριάσεις αργότερα και το ακροατήριο δυσανασχετεί έντονα σε παρεμβάσεις συνήγορων κατηγορίας την ώρα που καταθέτει ο Δημήτρης Λιότσιος.
Η αντίδραση της προέδρου άμεση…
«Εσείς εδώ είστε για να παρακολουθείτε».
Φτάνουμε στο χθες. Ο Δημήτρης Λιότσιος ολοκληρώνει την κατάθεσή του μέσα σε αποθέωση. Κάτι που δεν αρέσει στην πρόεδρο.
«Εδώ δεν είναι για χειροκροτήματα. Εδώ είναι δικαστήριο», τονίζει με ύφος για να πάρει την απάντηση «δεν χειροκροτούμε εσάς» και να μορφάσει εκνευρισμένη.
Οι αντιδράσεις της προέδρου σε μια δίκη με πολύ συναίσθημα, πολλή ένταση, πολύ κλάμα, έχουν αντίστοιχα πολύ εκνευρισμό. Και αναρωτιέται εύλογα ο ουδέτερος παρατηρητής «γιατί μας προέκυψε τόσο ευέξαπτη η έδρα;».
Για να μην οδηγηθεί σε άλλες απορίες, που αφορούν στις γνώσεις πάνω στις πυρκαγιές μετά από ερωτήσεις τύπου «τι είναι τα πεζοπόρα οχήματα» και τον πει κανείς «κακεντρεχή»…
